Onverwachte zaken en de kredietcrisis

Werkloos zijn geeft me soms het gevoel dat ik een soort tijdsvacuum beland ben. Als werkende leef je vaak van herfstvakantie naar kerstvakantie, naar carnavalsvakantie enzovoorts. Nu is dat ritme weg en denk je bij alles, tijd genoeg. Ondertussen gebeurt er van alles om me heen en realiseer ik me opeens dat we alweer een week of zeven verder zijn na mijn laatste blog. Vreemde weken, overigens, die volstroomden met onverwacht bezoek en voorvallen waardoor ik zelf bijna in een kredietcrisis belandde. Van alle kanten wordt een beroep gedaan op mijn krediet en zelf weet ik niet goed hoe mijn krediet ervoor staat in mijn omgeving. Hoeveel willen mensen nog in mij investeren en hoeveel investeer ik nog in anderen?
De twijfels beginnen met het versturen van kerstkaartjes. Er zijn wat nieuwe mensen bijgekomen en een paar oude kennissen afgevallen. Extra kaartjes voor de leuke nieuwe buren, het echtpaar op de hoek waarvan mevrouw ernstig ziek is, nieuwe contacten van Oerol en ex-collega's die je soms wel eens mist. Er komen wat nieuwe kaartjes binnen en er blijven er ook weg, al had ik daar niet helemaal op gerekend.
Ik had er ook niet op gerekend dat een vriendin plotseling medegedeeld kreeg dat ze misschien ernstig ziek was. Gelukkig is er, na behandeling, geen spoor meer te vinden van allerlei akelige kankercellen en valt het dus achteraf gelukkig mee. Maar het zette me wel aan het denken wat ze voor me betekent en dat is niet eens in woorden uit te drukken. Dat doen we overigens ook zelden... we weten dat wel. Onze vriendschap wordt steeds bezegeld in praktische diensten voor elkaar, er zijn als het nodig is, even bijkletsen met een bak koffie of een wijntje en samen stukken lopen. Dat is zo iemand die alle krediet van me krijgt. Ze heeft al zo vaak laten zien dat waard te zijn dat ik het haar renteloos schenk.
Zelf heb ik altijd veel krediet gekregen van iemand die ik voorheen als mijn mentor beschouwde maar meer en meer een vriendin begint te worden. Wat ik ook deed, wat ik ook dwarslag of hoe moeilijk ik het soms ook kon maken altijd was er begrip, aandacht, advies en niet aflatende steun. Niet alleen voor mij, maar voor veel anderen die met haar te maken hadden. En opeens is voor haar alles anders, evenmin als in de financiële kredietcrisis mensen verwacht hadden dat goede banken "om zouden vallen" was bij haar te verwachten dat ze opeens uitgerangeerd zou worden. En toch gebeurt het... en het raakt me. Los van details vind ik niet dat zij het verdiend zo geïsoleerd te worden en opzij gezet. Iemand die altijd zo geïnvesteerd heeft verdient het op z'n minst gehoord te worden, een blijk van medeleven te krijgen van degenen waar zij in geïnvesteerd heeft. Tegelijkertijd stijgt mijn bewondering voor haar. Terwijl we bellen, mailen en regelmatig een bakje koffie doen zie ik dat ze, ondanks het verdriet en de teleurstelling, eindelijk durft te kiezen voor zichzelf en niet langer als buffer dienst doet voor iedereen die zijn grieven kwijt wil of een zondebok nodig heeft. Ook zij krijgt renteloos mijn krediet, het voelt een beetje, afgewogen tegen wat ze voor mij allemaal gedaan heeft, alsof de balans meer in evenwicht is tussen ons.
Er waren nog meer onverwachte bezoekers en voorvallen. Een oude kennis die na jaren weer eens binnenvalt en die bevestigd, vanuit de klantkant, dat hulp niet altijd helpt en dat psychiaters vaak niet goed wijs zijn. Als slachtoffer van woonbegeleiding zit hij inmiddels op een beperkt budget in een vervallen woning die gekoppeld is aan een vreemdsoortig begeleidingscontract. Op grond van de AWBZ wordt zijn begeleiding gefinancierd, maar de ten behoeve daarvan gestelde diagnose kan niemand aan hem verantwoorden. Het is geen makkelijke jongen maar hij is allesbehalve dom of ongemotiveerd, hij is alleen regelmatig in de war en maakt daar dan graag de hele wereld deelgenoot van. Hij heeft nog steeds wel wat krediet bij me, al geef ik hem geen geld wanneer hij daarom vraagt.
Een ander voorval is de boodschap dat mijn ex-schoonvader overleden is en dat maakt dat ik ga nadenken en mijmeren over oude vrienden, nieuwe vrienden, kennissen en familie. Ik heb mijn krediet aardig gehouden het afgelopen jaar. Niet iedereen lijkt evenveel in me te willen investeren maar ik heb het bij mijn weten nergens verspeelt. Op een aantal vlakken is wat twijfel, maar zolang ik daar wegblijf kan me niet verteld worden dat het krediet op is. Daar kom ik wel weer aan toe wanneer crisissen bezworen zijn.
Het UWV en het reïntegratiebedrijf geloven in me en willen investeren in de stappen die gezet moeten worden om zelfstandig ondernemer te worden. Ik constateer wel dat ik misschien emotioneel wat meer moet investeren in mezelf en de balans niet teveel door moet laten slaan naar wat anderen van me vinden.

En dan is er onverwacht bezoek van Koning Winter. Een dik pak sneeuw en zeker 15 graden vorst. Ik ben geen zomermens, vind het al vlug te heet. Na mijn kerstvakantieavontuur in Slovenië, ergens eind jaren '90, met gevoelstemperatuur van min 50 graden door de koude wind, heb ik nu niet snel meer de neiging om te zeggen dat het koud is. Het is hier nog niet zo dat ik vuurtje moet stoken onder mijn auto om de diesel te ontdooien. Het is wel zo dat ik me dan met eenvoudige maar belangrijke zaken bezig kan houden als vogeltjes bijvoeren, stoepjes vegen, lopend boodschappen doen, schaatsen, vaseline op de rubbers van de auto, planten in de schuur nog eens extra inpakken en meer van dat soort winterkarweitjes.
Romantiek is ook zoveel leuker in de winter. Niet dat ik me daar op dit moment mee bezighoud, maar er was vroeger niets leukers dan verliefd zijn in de winter. In de zomer had je het zó gezien, veel blote lijven in bikini en zwembroekjes en de hele dag maar op zo'n veldje liggen aan het water. Er was weinig spannends aan. De winter maakte het veel noodzakelijker dicht tegen elkaar te kruipen. Opgekruld in dikke jassen, mutsen op, af en toe een ijskoude hand onder je trui die daar nooit lang bleef omdat het gewoon niet te doen was. En dus waren de gesprekken belangrijker dan proberen hoe ver je kon gaan. Liefdes die in de winter ontstonden waren naar mijn gevoel ook diepgaander dan de korte zomerflirts wanneer alle "goederen" open en bloot geëtaleerd lagen op de zwembadvelden. De winter was ook zoveel stiller als je 's avonds buiten was. Het kraken van de voetstappen in de sneeuw, zachte plofjes wanneer er een kleine lawine uit een boom viel en het subtiele gesnuf van natte neuzen. Je ging vanzelf zachter praten wat zeer intimiteitsverhogend werkte. Een heel ander sfeertje dan met het gekrijs van pubers wat ver gedragen werd door het water en het geschetter van allerlei radio's. Heerlijk, stoeien in de sneeuw én om een beetje warm te blijven was zoenen noodzakelijk. In plaats van klef hand in hand werd er want in want gelopen. Daar waar de zomer vraagt om afkoeling, niet te dicht op elkaar zitten en irritatie door oververhitting met teveel alcohol, zorgt de winter juist dat mensen tegen elkaar kruipen en elkaar opzoeken met een hete bak koffie of soep. Zou de saamhorige sfeer ook zo goed geweest zijn met inauguratie van Obama als het 30 graden boven nul geweest was? Wie weet... van mij mag het nog gerust even winter zijn.