Mijn uitkering is inmiddels aangevraagd via de website van het CWI en opnieuw heb ik allerlei problemen met het invullen van de gegevens. Ik wijk mijn hele leven al enigszins af van de gangbare procedures, en ook nu weer kan ik niet invullen hoe het precies zit met mijn vertrek. Ik ben niet op staande voet ontslagen, heb zelf geen ontslag genomen, zit niet in een project wat eindigt... mijn functie vervalt en dat was het juiste moment op te besluiten om iets heel anders te gaan doen. Wat die functie was kon ik opnieuw niet invullen... bij het CWI sta ik bekend als consulent sociale verzekeringen (waar ik werkelijk geen kaas van gegeten heb).
Ik word er nerveus van want als het misgaat heb ik straks geen inkomen. Ik ben nog gevraagd om mee te werken aan een conferentie op persoonlijke titel, een interview voor een vakblad, nog een artikel in een ander blad. Maar kan dat wel als ik dadelijk niet meer werk? Wordt dat gezien als voortzetting van mijn werkzaamheden? Kan ik in het kader van mijn oriëntatie op zelfstandige dit soort opdrachten aannemen? Ik weet het allemaal zo net nog niet. Dus toch maar even bellen met mijn bemiddelingsconsulente die ik al gemaild had dat ik de aanvraag ingediend heb én haar zal bellen omdat ik er niet helemaal uitkom. Om haar aan de lijn te krijgen kost wel weer duw en trekwerk met de receptie van het CWI. Als een soort repeteerbandje wordt almaar herhaald door de receptioniste dat ik me in moet schrijven (wat ik allang gedaan heb) en ze willen ook erg graag weten waarom ik dan persé die consulente aan de lijn wel. Die ergernis verdwijnt overigens vrij snel. De bemiddelingsconsulente is vriendelijk en biedt direct hulp. Overigens begrijp ik van haar dat mij een workshop aangeboden had moeten worden voor zelfstandig ondernemers. Dat is niet gebeurd. Ze stuurt me de WW formulieren die ik thuis moet nalopen. En nadat ik die ontvang stijgen de cliënten die het lukt om zo'n aanvraag de eerste keer goed in te vullen, behoorlijk in mijn achting. Ik heb gestudeerd, spreek meerdere talen, ben niet bang van formulieren, maar raak bijna in paniek bij het zien van al die ingewikkelde termen. Vooral de dreigementen en formuleringen staan me tegen. Als het misgaat met een formulier ligt dat vooral aan jezelf en niet aan de onduidelijke vraagstelling of het feit dat je nergens een toelichting kunt geven op je persoonlijke situatie. Nu gaan we dus 3 september samen de formulieren doornemen en een afspraak maken met het UWV zodat ik aan de slag kan met mijn oriëntatie op zelfstandig ondernemer. Op donderdagmiddag toch nog maar een keer gebeld want ik moet met haar de formulieren 3 september doornemen maar op het formulier zelf staat dat ik verplicht ben ervoor te zorgen dat ze op 1 september bij het UWV liggen. Ook nu krijg ik een repeteerverhaal over inschrijvingen. Mijn hele doopceel en persoonlijke gegevens worden weer nagelopen. De receptioniste heeft het verkeerd soort telefooncursus gehad. Het is prettig als je een keer aangesproken wordt met mevrouw en dank je wel en alstublieft, maar het wordt wat irritant en ongeloofwaardig als dit na elke vraag en antwoord gebruikt. De bemiddelingsconsulente is efficiënt en aardig zoals ze tot nog toe geweest is. Gelukkig mogen de formulieren later ingeleverd worden bij het UWV. Ik vind het wel verwarrend dat de dwingende taal die in de formulieren gebruikt wordt steeds niet strookt met de afspraken die ik heb met de consulent. Nou ben ik niet te flauw met de telefoon pakken en gewoon navraag doen maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen zo vlot daarmee is waardoor fout ingevulde formulieren ingediend worden waardoor de uitkering misloopt.
Interessante bezigheid, lid zijn van het CWI.
donderdag 28 augustus 2008
Dag DommelRegio, ik ga op eigen benen staan
Apetrots ben ik op mijn oorkonde die ik ontvang op mijn afscheidsbijeenkomst. Op 14 augustus houd ik mijn afscheidsrede in de StayOkay in Valkenswaard. Wat had ik me vergist. Ik had zo bedacht na mijn praatje (wat overigens zeker 40 minuten duurde)te houden, wat handjes te schudden en een boekenbon ofzo in ontvangst te nemen als bedankje voor de prettige samenwerking. Dat pakte tot mijn verbazing en ontroering heel anders uit. Flessen wijn, bossen bloemen, een mand vol zelfgemaakte en/of symbolische persoonlijke cadeautjes. Mooie woorden van Leon, de directeur, die ondanks dat hij nauwelijks kon lopen, tóch aanwezig was. Verzoeken van externe partners om mijn verhaal toch nog eens bij hen te komen houden, mee te werken aan artikelen. De rede viel in goede aarde, ook ons mam was trots en staat glunderend op alle foto's (met dank aan Emile). 's Avonds praten we nog eens gezellig na met een clubje collega's met wie ik door de jaren heen een bijzondere band opgebouwd heb. We borrelen, eten en hebben vooral ook plezier. Het is een goed afscheidsfeestje, wel ontroering maar geen onnodig drama.
Als ik 's avonds, doodmoe van de intensieve afgelopen maand, alle kaartjes en boodschappen nog eens goed bekijk ben ik regelmatig in tranen van ontroering. Niet van spijt over mijn besluit. Het is een goed besluit en iedereen die de afscheidsrede bijgewoond heeft begrijpt waarom. Nieuwsgierig geworden? De afscheidsrede is te lezen op www.dommelregio.nl
Nog 2 weken te gaan, zaken overdragen aan Catharine, mijn waardige opvolgster. Nog shaggies roken bij de nooduitgang, grapjes maken in de gang, Janny tussen de bedrijven door steeds opzoeken, samen laatste blokjes om. De meiden van het secretariaat van hun werk houden enzovoorts.
Thuis is het me niet meer gelukt om in te loggen op het CWI. Ik kom gewoon niet in het systeem, terwijl ik wel nog 2 favoriete beroepen toe moet voegen. Het gesprek op 24 juli was wel even anders met de testmevrouw dan het eerste gesprek. Ik denk dat ze zich, bij het zien van de uitslagen, realiseerde dat ik inderdaad iets anders moet gaan doen. Even probeerde ze me nog om te krijgen dat schuldhulpverlening echt iets voor mij zou zijn, maar aangezien 2 x 6 bij mij standaard 18 oplevert lijkt mij dat een minder goed idee. Uit de uitslagen blijkt dat ik alles in me heb om een succesvol ondernemer te worden en dit zal dan ook het advies worden aan de bemiddelingsconsulente. Mezelf met behoud van uitkering richten op zelfstandig ondernemerschap. Dat geeft wel even een beetje lucht. Wat ik minder vind is dat dit gekoppeld wordt aan het gegeven dat ik een freelanceverklaring heb als trainer. Maar ik weet niet of ik dat wel definitief als vak wil doen, want ook dat vraagt erg veel communicatie en stroperige processen met doelgroepen waar ik eigenlijk wel een beetje klaar mee was. Daar moet ik nog eens goed over nadenken. Emile, mijn persoonlijke raadgevende boedhha zei daarover dat ik op moet letten dat ik nu geen Ja zeg tegen dingen omdat ik weet dat ik ze kán, maar dat ik me af moet vragen of ik het iets is wat ik echt wil.
Dit keer krijg ik niet gewoon een hand van de testmevrouw, maar 2 handen die de mijne heen en weer zwengelen alsof er afscheid genomen wordt van een belangrijk persoon. En ik ben natuurlijk, net als iedereen op deze globe een belangrijk persoon. Ik hoop dat alle cliënten bij het CWI zo behandeld worden, maar kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit waarschijnlijk niet zo is. We zullen het zien.
donderdag 21 augustus 2008
Da's nou echt iets voor jou
Vrijdag 18 juli 2008
Op het werk ben ik druk bezig geweest met zaken afronden, afspraken maken met collega's met wie ik nog ga lunchen, mijn rommelspullen vast doneren aan de nieuwe kantine... en tussentijds heb ik testen gemaakt die te vinden zijn op de website van het CWI. Op zorg en welzijn scoor ik gemiddeld een half procent, op artistieke bezigheden 87 procent. Ik ben onafhankelijk, zelfstandig en origineel. Niet ambitieus, maar wel een harde werker. Herkenbaar allemaal... Ik heb ze uitgeprint zodat ik ze mee kan nemen naar mijn afspraak.
Ik heb dit keer een brief met een naam erop en hoef nauwelijks te wachten. De mevrouw die me gaat testen heeft mijn CV gezien, de testen die ik geprint heb wil ze niet zien, wat me enigszins verbaasd. Het wordt een lastig gesprek. Al vrij snel merk ik dat ik me zit te verdedigen. Ja, ik weet dat ik een hoop kwaliteiten heb en veel bereikt in mijn vak, maar dat doet niets af aan het feit dat ik er vanaf wil. Weet ik wat nou echt iets voor mij zou zijn? Mensen weer aan het werk helpen. Enigszins verbaasd en geïrriteerd leg ik uit dat dat absoluut niets voor mij is. Ik haal het voorbeeld aan wat ik hoorde tijdens een landelijk project waar ik deel van uit maakte. Ome Jan hield zich de hele dag bezig met alles op en om het pleintje. Hij lette op de kinderen, zorgde voor het speelgoed, bracht krantjes rond, deed boodschappen voor oudere bewoners. Omdat hij in een kaartenbak zat bij het CWI moest hij sociaal geactiveerd worden. Twee jaar lang kwam hij terecht in allerlei projectjes en banen en steeds weer vertrok hij teleurgesteld. Uiteindelijk constateerde men dat Ome Jan niet bemiddelbaar was en verdween hij weer in de kaartenbak. Hij verdween niet alleen in de kaartenbak maar ook achter de geraniums. Zijn klusjes waren overgenomen, zijn sociale netwerk was weggevallen. Daar wil ik niet verantwoordelijk voor zijn. Ik ken te weinig mensen die gelukkig geworden zijn van reïntegratietrajecten en men is meer bezig met de regeltjes dan met de mensen.
Nou, weet je wat dan wel echt iets voor mij is, mensen begeleiden bij de sociale werkvoorziening. Ik probeer mijn irritatie voor me te houden en leg uit dat dat absoluut niets voor mij is met mijn tempo en ongeduld. Binnen 5 minuten heb ik die mensen tegen het plafond, dat ligt mij niet. Schijnbaar is mijn irritatie doorgesijpeld want we stappen over naar het volgende onderwerp. Zelfstandig ondernemer met behoud van uitkering. Ja, zou ik best willen, alleen heb je dan wel een concreet idee nodig wat je wilt ondernemen en je moet kunnen investeren... Dat laatste lijkt niet begrepen te worden..Hoezo investeren? Nou, een werkruimte bijvoorbeeld, een computer. En nee, ik heb zelf geen computer, ik werk op een laptop van het werk die ik weer in moet leveren. Dus onderzoeken op ondernemen is niet interessant? Jawel, het zou wel interessant kunnen zijn. Maar als puntje bij paaltje komt wordt besloten mij te testen op persoonlijkheid, werkkwaliteiten en beroepeninteresses. Want anders wordt het allemaal te duur. En ik moet me wel afvragen hoe ik dat dan ga doen als er iets uitkomt waar geen werk in zit. Ik moet wel voorkomen dat ik in een uitkering kom. Ik kan de testen thuis maken en als ik een interessant beroep tegenkom kan ik meteen op vacatures klikken en solliciteren... En nee, de testen lijken niet op de testen die ik al gedaan heb. Op de een of andere manier krijg ik sterk het gevoel dat deze mevrouw mij wil bewijzen dat ik in mijn vakgebied moet blijven en dat ze nu al in kan schatten wat de uitkomst is. De uitslag van de testen (met uitzondering van de beroepentest) krijg ik niet te zien, die gaan rechtstreeks naar het CWI. De 24e zien we elkaar weer en dan krijg ik de uitslag. Alsof ik examen moet doen, zeg...
Vrolijk ben ik er niet van geworden. Iedereen om me heen die me een beetje kent zegt dat het een goed besluit van me is om over te stappen. Iedereen heeft er het volste vertrouwen in dat ik iets ga vinden waar ik gelukkiger van wordt. En één zo'n gesprek met iemand die me gaat testen heeft me in de verdediging gedrukt, me het gevoel gegeven dat ik verantwoording af moet leggen. Ik voel me alsof ik me schrap moet zetten omdat ik nu opeens afhankelijk ben van één persoon bij het CWI die gewoon niet goed gelezen en geluisterd heeft. Daarbij is zij niet degene die met me in gesprek gaat over het werk wat ik uiteindelijk ga doen, maar degene die me moet testen. En hoezo ben ik niet genoeg waard om een extra test in te investeren. Een kwestie van vinkjes aanklikken en op een knop duwen... Ik heb mezelf potdomme een jaar of 20 nuttig gemaakt voor allerlei maatschappelijke problemen, mensen uit de shit geholpen en zaken geregeld zodat ze mee konden doen. En nu ben ik opeens te duur...
's Avonds vul ik de testen in, die nagenoeg gelijk zijn aan de testen die ik eerder zelf al ingevuld heb. Ze bevatten echter net iets vaker dezelfde vragen alsof ze proberen je er in te luizen ofzo... maar dat zal mijn cynisme wel zijn wat om de hoek komt kijken. Wanneer ik de beroepentest ingevuld heb is de uitslag eigenlijk dieptriest en toch moet ik er om lachen. De eerste pagina met mogelijke beroepen variëren van dichter, schrijver, kunstenaar, multimediakunstenaar, tolk (ook Russisch, Italiaans etc. wat ik allemaal niet spreek) tot dramaturg. En bij alle vacatures is de score 0, 0 en nog eens 0. Het is enerzijds een bevestiging dat het een goede keus is over te stappen naar iets anders, maar ook wel een beetje vreemd dat ik het zo lang nog volgehouden heb in iets wat ik echt niet meer wil. Ik ben benieuwd naar de reactie van de CWI mevrouw. We zullen het de 24e wel zien.
Op het werk ben ik druk bezig geweest met zaken afronden, afspraken maken met collega's met wie ik nog ga lunchen, mijn rommelspullen vast doneren aan de nieuwe kantine... en tussentijds heb ik testen gemaakt die te vinden zijn op de website van het CWI. Op zorg en welzijn scoor ik gemiddeld een half procent, op artistieke bezigheden 87 procent. Ik ben onafhankelijk, zelfstandig en origineel. Niet ambitieus, maar wel een harde werker. Herkenbaar allemaal... Ik heb ze uitgeprint zodat ik ze mee kan nemen naar mijn afspraak.
Ik heb dit keer een brief met een naam erop en hoef nauwelijks te wachten. De mevrouw die me gaat testen heeft mijn CV gezien, de testen die ik geprint heb wil ze niet zien, wat me enigszins verbaasd. Het wordt een lastig gesprek. Al vrij snel merk ik dat ik me zit te verdedigen. Ja, ik weet dat ik een hoop kwaliteiten heb en veel bereikt in mijn vak, maar dat doet niets af aan het feit dat ik er vanaf wil. Weet ik wat nou echt iets voor mij zou zijn? Mensen weer aan het werk helpen. Enigszins verbaasd en geïrriteerd leg ik uit dat dat absoluut niets voor mij is. Ik haal het voorbeeld aan wat ik hoorde tijdens een landelijk project waar ik deel van uit maakte. Ome Jan hield zich de hele dag bezig met alles op en om het pleintje. Hij lette op de kinderen, zorgde voor het speelgoed, bracht krantjes rond, deed boodschappen voor oudere bewoners. Omdat hij in een kaartenbak zat bij het CWI moest hij sociaal geactiveerd worden. Twee jaar lang kwam hij terecht in allerlei projectjes en banen en steeds weer vertrok hij teleurgesteld. Uiteindelijk constateerde men dat Ome Jan niet bemiddelbaar was en verdween hij weer in de kaartenbak. Hij verdween niet alleen in de kaartenbak maar ook achter de geraniums. Zijn klusjes waren overgenomen, zijn sociale netwerk was weggevallen. Daar wil ik niet verantwoordelijk voor zijn. Ik ken te weinig mensen die gelukkig geworden zijn van reïntegratietrajecten en men is meer bezig met de regeltjes dan met de mensen.
Nou, weet je wat dan wel echt iets voor mij is, mensen begeleiden bij de sociale werkvoorziening. Ik probeer mijn irritatie voor me te houden en leg uit dat dat absoluut niets voor mij is met mijn tempo en ongeduld. Binnen 5 minuten heb ik die mensen tegen het plafond, dat ligt mij niet. Schijnbaar is mijn irritatie doorgesijpeld want we stappen over naar het volgende onderwerp. Zelfstandig ondernemer met behoud van uitkering. Ja, zou ik best willen, alleen heb je dan wel een concreet idee nodig wat je wilt ondernemen en je moet kunnen investeren... Dat laatste lijkt niet begrepen te worden..Hoezo investeren? Nou, een werkruimte bijvoorbeeld, een computer. En nee, ik heb zelf geen computer, ik werk op een laptop van het werk die ik weer in moet leveren. Dus onderzoeken op ondernemen is niet interessant? Jawel, het zou wel interessant kunnen zijn. Maar als puntje bij paaltje komt wordt besloten mij te testen op persoonlijkheid, werkkwaliteiten en beroepeninteresses. Want anders wordt het allemaal te duur. En ik moet me wel afvragen hoe ik dat dan ga doen als er iets uitkomt waar geen werk in zit. Ik moet wel voorkomen dat ik in een uitkering kom. Ik kan de testen thuis maken en als ik een interessant beroep tegenkom kan ik meteen op vacatures klikken en solliciteren... En nee, de testen lijken niet op de testen die ik al gedaan heb. Op de een of andere manier krijg ik sterk het gevoel dat deze mevrouw mij wil bewijzen dat ik in mijn vakgebied moet blijven en dat ze nu al in kan schatten wat de uitkomst is. De uitslag van de testen (met uitzondering van de beroepentest) krijg ik niet te zien, die gaan rechtstreeks naar het CWI. De 24e zien we elkaar weer en dan krijg ik de uitslag. Alsof ik examen moet doen, zeg...
Vrolijk ben ik er niet van geworden. Iedereen om me heen die me een beetje kent zegt dat het een goed besluit van me is om over te stappen. Iedereen heeft er het volste vertrouwen in dat ik iets ga vinden waar ik gelukkiger van wordt. En één zo'n gesprek met iemand die me gaat testen heeft me in de verdediging gedrukt, me het gevoel gegeven dat ik verantwoording af moet leggen. Ik voel me alsof ik me schrap moet zetten omdat ik nu opeens afhankelijk ben van één persoon bij het CWI die gewoon niet goed gelezen en geluisterd heeft. Daarbij is zij niet degene die met me in gesprek gaat over het werk wat ik uiteindelijk ga doen, maar degene die me moet testen. En hoezo ben ik niet genoeg waard om een extra test in te investeren. Een kwestie van vinkjes aanklikken en op een knop duwen... Ik heb mezelf potdomme een jaar of 20 nuttig gemaakt voor allerlei maatschappelijke problemen, mensen uit de shit geholpen en zaken geregeld zodat ze mee konden doen. En nu ben ik opeens te duur...
's Avonds vul ik de testen in, die nagenoeg gelijk zijn aan de testen die ik eerder zelf al ingevuld heb. Ze bevatten echter net iets vaker dezelfde vragen alsof ze proberen je er in te luizen ofzo... maar dat zal mijn cynisme wel zijn wat om de hoek komt kijken. Wanneer ik de beroepentest ingevuld heb is de uitslag eigenlijk dieptriest en toch moet ik er om lachen. De eerste pagina met mogelijke beroepen variëren van dichter, schrijver, kunstenaar, multimediakunstenaar, tolk (ook Russisch, Italiaans etc. wat ik allemaal niet spreek) tot dramaturg. En bij alle vacatures is de score 0, 0 en nog eens 0. Het is enerzijds een bevestiging dat het een goede keus is over te stappen naar iets anders, maar ook wel een beetje vreemd dat ik het zo lang nog volgehouden heb in iets wat ik echt niet meer wil. Ik ben benieuwd naar de reactie van de CWI mevrouw. We zullen het de 24e wel zien.
Uw nummer s.v.p.?
Vrijdag 11 juli 2008
Vandaag word ik om 10.30 uur verwacht op het CWI en dus ben ik om 10.25 uur present. Het gebouw is groot en modern, een open ruimte met werkstations, felle kleuren, hoge palmbomen waar wachtbankjes omheen zijn gedrapeerd en veel, vooral heel veel computers. Her en der zitten bezoekers enigszins verveeld rond te kijken naar de oranje, gele en groene inrichting. Ik meld me bij de balie van de twee receptionistes. Ik vertel dat ik om 10.30 uur een afspraak heb en nee, ik weet niet met wie. De eerste vraag die gesteld wordt is of ik een uitkering aan kom vragen. Nee, nog niet want ik kom me eerst inschrijven. Vervolgens wordt gevraagd naar mijn nummer. Oeps... ik ben niet eens meer een vrouw met een naam, ik ben al gereduceerd tot een nummer. Ik word verzocht mijn legitimatiebewijs te overleggen en mijn burgerservicenummer wordt genoteerd op een rood briefje. Terwijl deze handelingen verricht worden heeft zich een stagiaire (met grote letters staat het op haar naambordje) bij de receptionistes gevoegd. Ze zijn druk in gesprek over het computerprogramma wat niet werkt, vanaf de overkant roept een vierde medewerkster af en toe ook nog een en ander. Oogcontact tussen mij en de receptioniste is er niet of nauwelijks. Ik krijg mijn spullen terug en met een vaag gebaar naar links mag ik "daarachter" gaan wachten. Terwijl ik "daarachter" wacht zie ik hoe een paar mannen aan computers werken, en hoor hoe samen overleggen met elkaar over cliënten. Aan de andere kant zijn cliënten bezig zich in te schrijven op de computer, af en toe geholpen door de stagiaire die overal opduikt. Ze heeft het er maar druk mee. Ik wacht en wacht, wacht nog langer en besluit om 10.45 uur maar eens te gaan vragen hoe het zit.
De receptioniste vraagt:"Ja?" Ik zeg haar dat ik om 10.30 uur een afspraak had. "Heeft u zich hier al gemeld? " Ik weet mijn cynisme in te houden en zeg dat ik haar zojuist gesproken heb. Nou ze weet ook niet hoe het komt, ik moet het "daarachter" maar even vragen. Dus ga ik opnieuw naar "daarachter" en kom onderweg één van de werkmannen tegen die opgestaan is, ik denk om te kijken wat er aan de hand was. Ook het aanwezige publiek volgt nieuwsgierig wat er gaande is. Het is zo te merken niet gebruikelijk dat mensen initiatief nemen als wachtende bij het CWI. Hij heeft overigens geen idee, hij gaat er niet over. De stagiaire roept vanaf veilige afstand vanachter de palmboom vragend wat er aan de hand is. Opnieuw zeg ik dat ik om 10.30 uur een afspraak had. Ze reageert met een:"Ja, en?" "En het is nu 10.45 uur geweest. Ik vroeg me af of het uitloopt?" Er blijkt iemand ziek te zijn, waarop ik reageer met te zeggen dat het prettig zou zijn als ze dat even laten weten. Een beledigde gefronste wenkbrauw krijg ik als antwoord. Wanneer ik wil gaan zitten komt een mevrouw me tegenmoet. Na excuses dat het uitgelopen is en een kop koffie wordt in een snel tempo een en ander besproken. Het is haar vrij snel duidelijk dat ik inderdaad een ander vak moet gaan zoeken. Ze wil weten wat ik verwacht van het CWI en ik zeg eerlijk dat iedereen me waarschuwt niet teveel te verwachten, maar ik moet me in ieder geval inschrijven. Ze vindt het jammer dat het CWI een negatieve naam heeft en denkt dat ze wel iets kan betekenen in de vorm van testen. Bij een ervaren collega, die zal met mij onderzoeken waar mijn interesses en kwaliteiten liggen. Alhoewel ik zelf ook al een en ander aan testen gedaan heb lijkt het me geen verkeerd voorstel. We spreken af dat ik mijn CV nog digitaal aanlever, zij zal dan alle foutief ingevulde opleidingen en functies aanpassen. 3 oktober heb ik een vervolgafspraak met haar en eind augustus kan ik, mocht het nodig zijn, digitaal mijn ww uitkering aanvragen, dit gaat ook via haar. Tegen alle verwachtingen in gaat dit gesprek dus vlot, de medewerkster is erg aardig en denkt mee en de afspraken zijn helder.
Thuisgekomen bedenk ik dat ik vergeten ben te vragen of ik sollicitatieplicht heb, ik leg haar die vraag digitaal voor, samen met mijn CV. Haar antwoord komt binnen een paar uur. Aangezien ik nog niet weet wat ik ga doen lijkt het haar verstandiger me daar eerst op te oriënteren. Mijn nieuwe afspraak bij het CWI is met een medewerkster die me gaat testen op 18 juli.
Vandaag word ik om 10.30 uur verwacht op het CWI en dus ben ik om 10.25 uur present. Het gebouw is groot en modern, een open ruimte met werkstations, felle kleuren, hoge palmbomen waar wachtbankjes omheen zijn gedrapeerd en veel, vooral heel veel computers. Her en der zitten bezoekers enigszins verveeld rond te kijken naar de oranje, gele en groene inrichting. Ik meld me bij de balie van de twee receptionistes. Ik vertel dat ik om 10.30 uur een afspraak heb en nee, ik weet niet met wie. De eerste vraag die gesteld wordt is of ik een uitkering aan kom vragen. Nee, nog niet want ik kom me eerst inschrijven. Vervolgens wordt gevraagd naar mijn nummer. Oeps... ik ben niet eens meer een vrouw met een naam, ik ben al gereduceerd tot een nummer. Ik word verzocht mijn legitimatiebewijs te overleggen en mijn burgerservicenummer wordt genoteerd op een rood briefje. Terwijl deze handelingen verricht worden heeft zich een stagiaire (met grote letters staat het op haar naambordje) bij de receptionistes gevoegd. Ze zijn druk in gesprek over het computerprogramma wat niet werkt, vanaf de overkant roept een vierde medewerkster af en toe ook nog een en ander. Oogcontact tussen mij en de receptioniste is er niet of nauwelijks. Ik krijg mijn spullen terug en met een vaag gebaar naar links mag ik "daarachter" gaan wachten. Terwijl ik "daarachter" wacht zie ik hoe een paar mannen aan computers werken, en hoor hoe samen overleggen met elkaar over cliënten. Aan de andere kant zijn cliënten bezig zich in te schrijven op de computer, af en toe geholpen door de stagiaire die overal opduikt. Ze heeft het er maar druk mee. Ik wacht en wacht, wacht nog langer en besluit om 10.45 uur maar eens te gaan vragen hoe het zit.
De receptioniste vraagt:"Ja?" Ik zeg haar dat ik om 10.30 uur een afspraak had. "Heeft u zich hier al gemeld? " Ik weet mijn cynisme in te houden en zeg dat ik haar zojuist gesproken heb. Nou ze weet ook niet hoe het komt, ik moet het "daarachter" maar even vragen. Dus ga ik opnieuw naar "daarachter" en kom onderweg één van de werkmannen tegen die opgestaan is, ik denk om te kijken wat er aan de hand was. Ook het aanwezige publiek volgt nieuwsgierig wat er gaande is. Het is zo te merken niet gebruikelijk dat mensen initiatief nemen als wachtende bij het CWI. Hij heeft overigens geen idee, hij gaat er niet over. De stagiaire roept vanaf veilige afstand vanachter de palmboom vragend wat er aan de hand is. Opnieuw zeg ik dat ik om 10.30 uur een afspraak had. Ze reageert met een:"Ja, en?" "En het is nu 10.45 uur geweest. Ik vroeg me af of het uitloopt?" Er blijkt iemand ziek te zijn, waarop ik reageer met te zeggen dat het prettig zou zijn als ze dat even laten weten. Een beledigde gefronste wenkbrauw krijg ik als antwoord. Wanneer ik wil gaan zitten komt een mevrouw me tegenmoet. Na excuses dat het uitgelopen is en een kop koffie wordt in een snel tempo een en ander besproken. Het is haar vrij snel duidelijk dat ik inderdaad een ander vak moet gaan zoeken. Ze wil weten wat ik verwacht van het CWI en ik zeg eerlijk dat iedereen me waarschuwt niet teveel te verwachten, maar ik moet me in ieder geval inschrijven. Ze vindt het jammer dat het CWI een negatieve naam heeft en denkt dat ze wel iets kan betekenen in de vorm van testen. Bij een ervaren collega, die zal met mij onderzoeken waar mijn interesses en kwaliteiten liggen. Alhoewel ik zelf ook al een en ander aan testen gedaan heb lijkt het me geen verkeerd voorstel. We spreken af dat ik mijn CV nog digitaal aanlever, zij zal dan alle foutief ingevulde opleidingen en functies aanpassen. 3 oktober heb ik een vervolgafspraak met haar en eind augustus kan ik, mocht het nodig zijn, digitaal mijn ww uitkering aanvragen, dit gaat ook via haar. Tegen alle verwachtingen in gaat dit gesprek dus vlot, de medewerkster is erg aardig en denkt mee en de afspraken zijn helder.
Thuisgekomen bedenk ik dat ik vergeten ben te vragen of ik sollicitatieplicht heb, ik leg haar die vraag digitaal voor, samen met mijn CV. Haar antwoord komt binnen een paar uur. Aangezien ik nog niet weet wat ik ga doen lijkt het haar verstandiger me daar eerst op te oriënteren. Mijn nieuwe afspraak bij het CWI is met een medewerkster die me gaat testen op 18 juli.
CWI ofwel Computers, Wirwar en Inlogproblemen
Vrijdag 4 juli 2008
Mijn ontslagbrief met wederzijds goedvinden is binnen. Per 1 september zal ik niet meer werken bij mijn zeer gewaardeerde werkgever DommelRegio. Nog 2 maanden te gaan. Nog wat projectjes aan het rollen brengen, zaken afronden en overdragen, aan mijn afscheidsrede werken... Het komt allemaal razendsnel dichtbij. Het werk zal ik niet missen, een aantal directe collega's des te meer. Ik moet me nu gaan richten op de toekomst en dat betekent dat ik me moet gaan melden bij het CWI. En dus bel ik even met het CWI. Ik leg uit dat ik mijn werk ga verliezen en die kans wil benutten om helemaal over te stappen naar een andere sector. Is het mogelijk dat ik een oriërenterend gesprek krijg? Deze vraag wordt door een vriendelijke jongeman resoluut met: "Nee" beantwoord. Het CWI kan niets voor me doen zolang ik me niet ingeschreven heb. Grappig, in mijn afscheidsrede stip ik onder andere aan dat je in Nederland geen hulp kunt krijgen wanneer je niet in een registratiesysteem zit en direct ondervind ik dat dit ook in dit geval zo werkt.
Vol goede moed log ik in met mijn Digid en mijn Burgerservicenummer. Mij is niet helemaal duidelijk of dat laatste duidt op de service die mij als burger verleend wordt of de dienstbaarheid die ik aan de dag hoor te leggen ten aanzien van de services die mij verleend gaan worden, maar goed... Het gaat al vrij snel mis en ik ben toch niet onhandig met computers. Het is een lastig bewerkelijk systeem met zoekfuncties en popup dingen die niet gebruikersvriendelijk zijn. Noodgedwongen vul ik opleidingen in die ik niet gedaan heb (de mijne zitten er niet in) en beland ik in functies waar ik nooit in gewerkt heb, zoals straatwerk (i.p.v. straathoekwerk met jongeren). Verder moet ik ietwat vreemde vragen beantwoorden die mij de indruk geven dat ze uit willen sluiten dat ik me op ga stellen als profiteur. Ben ik wel bereid minder te gaan verdienen? Ben ik wel bereid in het weekend te werken? Ben ik van plan een uitkering aan te vragen?
Na het invullen is het de bedoeling dat ik binnen 2 dagen contact opneem anders vervalt mijn inschrijving. Overigens was me dit al verteld door de jongeman dat dit direct na de inschrijving kan. En dus bel ik naar het CWI. Mijn inschrijving is ontvangen en dat betekent dat ik een afspraak kan maken. De vrouw die me te woord staat maakt me deelgenoot van allerlei inlogproblemen in het registratiesysteem wat niet goed werkt waardoor het moeilijk is een afspraak te plannen. Wanneer het gelukt lijkt wordt het weer gecanceld omdat er op dat tijdstip al iemand gepland staat, vervolgens beland ik in andere regio en er kan mij niet verteld worden met wie ik de afspraak heb want er is een probleem met het registratiesysteem. Oh ja, zo ging dat... ik zit in een systeem en dus nu besta ik, maar degenen die achter het systeem zitten bestaan tijdelijk niet. Als het dan eindelijk lukt kan ik vragen of dan de inschrijving nog doorgenomen wordt. Ze wil natuurlijk weten waarom en ik leg uit dat ik dingen in heb moeten vullen die niet kloppen. Dat kan natuurlijk niet, volgens haar, maar als ik mijn opmerking toelicht wordt mij aarzelend toegezegd dat ik dat in het gesprek toe mag lichten. Misschien kan het dan nog veranderd worden. Goed we zullen wel zien als ik de 11e juli op audiëntie mag.
Mijn ontslagbrief met wederzijds goedvinden is binnen. Per 1 september zal ik niet meer werken bij mijn zeer gewaardeerde werkgever DommelRegio. Nog 2 maanden te gaan. Nog wat projectjes aan het rollen brengen, zaken afronden en overdragen, aan mijn afscheidsrede werken... Het komt allemaal razendsnel dichtbij. Het werk zal ik niet missen, een aantal directe collega's des te meer. Ik moet me nu gaan richten op de toekomst en dat betekent dat ik me moet gaan melden bij het CWI. En dus bel ik even met het CWI. Ik leg uit dat ik mijn werk ga verliezen en die kans wil benutten om helemaal over te stappen naar een andere sector. Is het mogelijk dat ik een oriërenterend gesprek krijg? Deze vraag wordt door een vriendelijke jongeman resoluut met: "Nee" beantwoord. Het CWI kan niets voor me doen zolang ik me niet ingeschreven heb. Grappig, in mijn afscheidsrede stip ik onder andere aan dat je in Nederland geen hulp kunt krijgen wanneer je niet in een registratiesysteem zit en direct ondervind ik dat dit ook in dit geval zo werkt.
Vol goede moed log ik in met mijn Digid en mijn Burgerservicenummer. Mij is niet helemaal duidelijk of dat laatste duidt op de service die mij als burger verleend wordt of de dienstbaarheid die ik aan de dag hoor te leggen ten aanzien van de services die mij verleend gaan worden, maar goed... Het gaat al vrij snel mis en ik ben toch niet onhandig met computers. Het is een lastig bewerkelijk systeem met zoekfuncties en popup dingen die niet gebruikersvriendelijk zijn. Noodgedwongen vul ik opleidingen in die ik niet gedaan heb (de mijne zitten er niet in) en beland ik in functies waar ik nooit in gewerkt heb, zoals straatwerk (i.p.v. straathoekwerk met jongeren). Verder moet ik ietwat vreemde vragen beantwoorden die mij de indruk geven dat ze uit willen sluiten dat ik me op ga stellen als profiteur. Ben ik wel bereid minder te gaan verdienen? Ben ik wel bereid in het weekend te werken? Ben ik van plan een uitkering aan te vragen?
Na het invullen is het de bedoeling dat ik binnen 2 dagen contact opneem anders vervalt mijn inschrijving. Overigens was me dit al verteld door de jongeman dat dit direct na de inschrijving kan. En dus bel ik naar het CWI. Mijn inschrijving is ontvangen en dat betekent dat ik een afspraak kan maken. De vrouw die me te woord staat maakt me deelgenoot van allerlei inlogproblemen in het registratiesysteem wat niet goed werkt waardoor het moeilijk is een afspraak te plannen. Wanneer het gelukt lijkt wordt het weer gecanceld omdat er op dat tijdstip al iemand gepland staat, vervolgens beland ik in andere regio en er kan mij niet verteld worden met wie ik de afspraak heb want er is een probleem met het registratiesysteem. Oh ja, zo ging dat... ik zit in een systeem en dus nu besta ik, maar degenen die achter het systeem zitten bestaan tijdelijk niet. Als het dan eindelijk lukt kan ik vragen of dan de inschrijving nog doorgenomen wordt. Ze wil natuurlijk weten waarom en ik leg uit dat ik dingen in heb moeten vullen die niet kloppen. Dat kan natuurlijk niet, volgens haar, maar als ik mijn opmerking toelicht wordt mij aarzelend toegezegd dat ik dat in het gesprek toe mag lichten. Misschien kan het dan nog veranderd worden. Goed we zullen wel zien als ik de 11e juli op audiëntie mag.
Abonneren op:
Posts (Atom)
