Da's nou echt iets voor jou

Vrijdag 18 juli 2008

Op het werk ben ik druk bezig geweest met zaken afronden, afspraken maken met collega's met wie ik nog ga lunchen, mijn rommelspullen vast doneren aan de nieuwe kantine... en tussentijds heb ik testen gemaakt die te vinden zijn op de website van het CWI. Op zorg en welzijn scoor ik gemiddeld een half procent, op artistieke bezigheden 87 procent. Ik ben onafhankelijk, zelfstandig en origineel. Niet ambitieus, maar wel een harde werker. Herkenbaar allemaal... Ik heb ze uitgeprint zodat ik ze mee kan nemen naar mijn afspraak.
Ik heb dit keer een brief met een naam erop en hoef nauwelijks te wachten. De mevrouw die me gaat testen heeft mijn CV gezien, de testen die ik geprint heb wil ze niet zien, wat me enigszins verbaasd. Het wordt een lastig gesprek. Al vrij snel merk ik dat ik me zit te verdedigen. Ja, ik weet dat ik een hoop kwaliteiten heb en veel bereikt in mijn vak, maar dat doet niets af aan het feit dat ik er vanaf wil. Weet ik wat nou echt iets voor mij zou zijn? Mensen weer aan het werk helpen. Enigszins verbaasd en geïrriteerd leg ik uit dat dat absoluut niets voor mij is. Ik haal het voorbeeld aan wat ik hoorde tijdens een landelijk project waar ik deel van uit maakte. Ome Jan hield zich de hele dag bezig met alles op en om het pleintje. Hij lette op de kinderen, zorgde voor het speelgoed, bracht krantjes rond, deed boodschappen voor oudere bewoners. Omdat hij in een kaartenbak zat bij het CWI moest hij sociaal geactiveerd worden. Twee jaar lang kwam hij terecht in allerlei projectjes en banen en steeds weer vertrok hij teleurgesteld. Uiteindelijk constateerde men dat Ome Jan niet bemiddelbaar was en verdween hij weer in de kaartenbak. Hij verdween niet alleen in de kaartenbak maar ook achter de geraniums. Zijn klusjes waren overgenomen, zijn sociale netwerk was weggevallen. Daar wil ik niet verantwoordelijk voor zijn. Ik ken te weinig mensen die gelukkig geworden zijn van reïntegratietrajecten en men is meer bezig met de regeltjes dan met de mensen.
Nou, weet je wat dan wel echt iets voor mij is, mensen begeleiden bij de sociale werkvoorziening. Ik probeer mijn irritatie voor me te houden en leg uit dat dat absoluut niets voor mij is met mijn tempo en ongeduld. Binnen 5 minuten heb ik die mensen tegen het plafond, dat ligt mij niet. Schijnbaar is mijn irritatie doorgesijpeld want we stappen over naar het volgende onderwerp. Zelfstandig ondernemer met behoud van uitkering. Ja, zou ik best willen, alleen heb je dan wel een concreet idee nodig wat je wilt ondernemen en je moet kunnen investeren... Dat laatste lijkt niet begrepen te worden..Hoezo investeren? Nou, een werkruimte bijvoorbeeld, een computer. En nee, ik heb zelf geen computer, ik werk op een laptop van het werk die ik weer in moet leveren. Dus onderzoeken op ondernemen is niet interessant? Jawel, het zou wel interessant kunnen zijn. Maar als puntje bij paaltje komt wordt besloten mij te testen op persoonlijkheid, werkkwaliteiten en beroepeninteresses. Want anders wordt het allemaal te duur. En ik moet me wel afvragen hoe ik dat dan ga doen als er iets uitkomt waar geen werk in zit. Ik moet wel voorkomen dat ik in een uitkering kom. Ik kan de testen thuis maken en als ik een interessant beroep tegenkom kan ik meteen op vacatures klikken en solliciteren... En nee, de testen lijken niet op de testen die ik al gedaan heb. Op de een of andere manier krijg ik sterk het gevoel dat deze mevrouw mij wil bewijzen dat ik in mijn vakgebied moet blijven en dat ze nu al in kan schatten wat de uitkomst is. De uitslag van de testen (met uitzondering van de beroepentest) krijg ik niet te zien, die gaan rechtstreeks naar het CWI. De 24e zien we elkaar weer en dan krijg ik de uitslag. Alsof ik examen moet doen, zeg...
Vrolijk ben ik er niet van geworden. Iedereen om me heen die me een beetje kent zegt dat het een goed besluit van me is om over te stappen. Iedereen heeft er het volste vertrouwen in dat ik iets ga vinden waar ik gelukkiger van wordt. En één zo'n gesprek met iemand die me gaat testen heeft me in de verdediging gedrukt, me het gevoel gegeven dat ik verantwoording af moet leggen. Ik voel me alsof ik me schrap moet zetten omdat ik nu opeens afhankelijk ben van één persoon bij het CWI die gewoon niet goed gelezen en geluisterd heeft. Daarbij is zij niet degene die met me in gesprek gaat over het werk wat ik uiteindelijk ga doen, maar degene die me moet testen. En hoezo ben ik niet genoeg waard om een extra test in te investeren. Een kwestie van vinkjes aanklikken en op een knop duwen... Ik heb mezelf potdomme een jaar of 20 nuttig gemaakt voor allerlei maatschappelijke problemen, mensen uit de shit geholpen en zaken geregeld zodat ze mee konden doen. En nu ben ik opeens te duur...
's Avonds vul ik de testen in, die nagenoeg gelijk zijn aan de testen die ik eerder zelf al ingevuld heb. Ze bevatten echter net iets vaker dezelfde vragen alsof ze proberen je er in te luizen ofzo... maar dat zal mijn cynisme wel zijn wat om de hoek komt kijken. Wanneer ik de beroepentest ingevuld heb is de uitslag eigenlijk dieptriest en toch moet ik er om lachen. De eerste pagina met mogelijke beroepen variëren van dichter, schrijver, kunstenaar, multimediakunstenaar, tolk (ook Russisch, Italiaans etc. wat ik allemaal niet spreek) tot dramaturg. En bij alle vacatures is de score 0, 0 en nog eens 0. Het is enerzijds een bevestiging dat het een goede keus is over te stappen naar iets anders, maar ook wel een beetje vreemd dat ik het zo lang nog volgehouden heb in iets wat ik echt niet meer wil. Ik ben benieuwd naar de reactie van de CWI mevrouw. We zullen het de 24e wel zien.