Apetrots ben ik op mijn oorkonde die ik ontvang op mijn afscheidsbijeenkomst. Op 14 augustus houd ik mijn afscheidsrede in de StayOkay in Valkenswaard. Wat had ik me vergist. Ik had zo bedacht na mijn praatje (wat overigens zeker 40 minuten duurde)te houden, wat handjes te schudden en een boekenbon ofzo in ontvangst te nemen als bedankje voor de prettige samenwerking. Dat pakte tot mijn verbazing en ontroering heel anders uit. Flessen wijn, bossen bloemen, een mand vol zelfgemaakte en/of symbolische persoonlijke cadeautjes. Mooie woorden van Leon, de directeur, die ondanks dat hij nauwelijks kon lopen, tóch aanwezig was. Verzoeken van externe partners om mijn verhaal toch nog eens bij hen te komen houden, mee te werken aan artikelen. De rede viel in goede aarde, ook ons mam was trots en staat glunderend op alle foto's (met dank aan Emile). 's Avonds praten we nog eens gezellig na met een clubje collega's met wie ik door de jaren heen een bijzondere band opgebouwd heb. We borrelen, eten en hebben vooral ook plezier. Het is een goed afscheidsfeestje, wel ontroering maar geen onnodig drama.
Als ik 's avonds, doodmoe van de intensieve afgelopen maand, alle kaartjes en boodschappen nog eens goed bekijk ben ik regelmatig in tranen van ontroering. Niet van spijt over mijn besluit. Het is een goed besluit en iedereen die de afscheidsrede bijgewoond heeft begrijpt waarom. Nieuwsgierig geworden? De afscheidsrede is te lezen op www.dommelregio.nl
Nog 2 weken te gaan, zaken overdragen aan Catharine, mijn waardige opvolgster. Nog shaggies roken bij de nooduitgang, grapjes maken in de gang, Janny tussen de bedrijven door steeds opzoeken, samen laatste blokjes om. De meiden van het secretariaat van hun werk houden enzovoorts.
Thuis is het me niet meer gelukt om in te loggen op het CWI. Ik kom gewoon niet in het systeem, terwijl ik wel nog 2 favoriete beroepen toe moet voegen. Het gesprek op 24 juli was wel even anders met de testmevrouw dan het eerste gesprek. Ik denk dat ze zich, bij het zien van de uitslagen, realiseerde dat ik inderdaad iets anders moet gaan doen. Even probeerde ze me nog om te krijgen dat schuldhulpverlening echt iets voor mij zou zijn, maar aangezien 2 x 6 bij mij standaard 18 oplevert lijkt mij dat een minder goed idee. Uit de uitslagen blijkt dat ik alles in me heb om een succesvol ondernemer te worden en dit zal dan ook het advies worden aan de bemiddelingsconsulente. Mezelf met behoud van uitkering richten op zelfstandig ondernemerschap. Dat geeft wel even een beetje lucht. Wat ik minder vind is dat dit gekoppeld wordt aan het gegeven dat ik een freelanceverklaring heb als trainer. Maar ik weet niet of ik dat wel definitief als vak wil doen, want ook dat vraagt erg veel communicatie en stroperige processen met doelgroepen waar ik eigenlijk wel een beetje klaar mee was. Daar moet ik nog eens goed over nadenken. Emile, mijn persoonlijke raadgevende boedhha zei daarover dat ik op moet letten dat ik nu geen Ja zeg tegen dingen omdat ik weet dat ik ze kán, maar dat ik me af moet vragen of ik het iets is wat ik echt wil.
Dit keer krijg ik niet gewoon een hand van de testmevrouw, maar 2 handen die de mijne heen en weer zwengelen alsof er afscheid genomen wordt van een belangrijk persoon. En ik ben natuurlijk, net als iedereen op deze globe een belangrijk persoon. Ik hoop dat alle cliënten bij het CWI zo behandeld worden, maar kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit waarschijnlijk niet zo is. We zullen het zien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten