Ik ben een beetje Herfst

Alweer enige tijd geleden, maar wat wil je? Het leven van een werkloze is aardig druk. Elke dag doen zich wel weer nieuwe klussen voor en vragen van vrienden en bekenden. Eén van de leukste is toch wel het verzoek af en toe Tommy uit te laten nu de vaste oppas eventjes niet kan. Tommy is een beagle maar gedraagt zich regelmatig als een biggetje. Wanneer hij zich vermaakt knort hij als een varkentje. Met de baasjes voer ik een ruilhandel in klussen. Ik heb hun geholpen met de sloop en stukjes van de verbouwing van hun huis en zij hebben mij ooit geholpen een laminaatvloer te leggen en bijvoorbeeld schuren leegruimen. Gezamenlijke hobby met mijn lieve maatje Naatje is samen naar de milieustraat... en inmiddels hebben we ook het tuinhuisje vuilniszakkengrijs geverfd, al was de officiële benaming Stormgrijs. Tuurlijk, het is herfst dus een logische kleurkeuze.
Ook heb ik nog een en ander gedaan in het kader van mijn werkloosheid, of beter gezegd, om daarvan af te geraken. Een bezoekje aan de banenmarkt van het CWI waar overigens geen banen op HBO niveau te vinden zijn. Beetje rondgekeken, een en ander nagevraagd over die rare regel dat ik het land niet uit mag wat volgens de onafhankelijke informatie en adviesmeneer belachelijk is. Stel dat ik in Duitsland solliciteer dan zal ik ook daarheen moeten voor een gesprek. Dan hoef ik toch ook geen vakantiedag in te leveren. Mijn licht opgestoken bij een reïntegratiebedrijf die mensen begeleiden naar zelfstandig ondernemerschap. Ik mag inmiddels contact opnemen met een bureau en wanneer het bureau denkt dat mijn ideeën haalbaar zijn zullen zij mij kosteloos begeleiden met toestemming van het UWV. Dus ben ik een beetje aan het snuffelen op allerlei websites om te kijken welk bureau me aanstaat. Ik heb echter nog niet gebeld omdat ik nog wat te bespreken heb in Helmond over een en ander waar misschien toekomst in zit... details volgen pas als het er van gaat komen. En verder die middag nog heel uitgebreid en gezellig bijgeklets met een voormalig vriendje die personeel stond te werven voor een bouwbedrijf. Hierop kreeg ik bij vertrek het compliment van een UWV medewerker dat het goed was dat ik zo druk had staan netwerken. Ja hoor... werkflexen met exen... nee dank je wel. Alhoewel, ik heb wel eens snikkend bij DommelRegio gezegd dat ik gewoon de bouw in wilde... muurtjes metselen ofzo. Het zou zo maar hebben kunnen gebeuren.
Ook middagvullend en wonderbaarlijk was het interview wat ik nog had met het vakblad Zorg en Welzijn. Dit vond plaats in het kader van de rubriek "De Betrokken Professional". Ik was enigszins verbaasd over dit verzoek en had dit direct, destijds nog werkend, gezegd tegen de journalist Martin Zuithof. Was het wel zo handig mij in dat kader te interviewen als ik niet langer werkzaam zou zijn? Maar jawel hoor, dat wilde hij persé doen. Na hem opgehaald te hebben op het station en een flinke bak Wienermelange gemaakt te hebben was één van zijn eerste verbaasde opmerkingen/vragen:"Je houdt er toch niet echt mee op?" Grappig, dat er nog steeds mensen zijn die denken dat ik niet serieus ben. Is natuurlijk ook wel een beetje mijn eigen schuld. Ik loop altijd zoveel te ouwehoeren en grappen te maken dat mijn cynisme wel eens verward kan zijn met een oprecht serieuze opmerking. Martin vroeg me zelfs bezorgd of ik niet gewoon een burnout heb. Volgens mij heb ik op dit moment allesbehalve een burnout, maar alleen omdat ik die heb weten te voorkomen door te stoppen met wat me ongelukkig maakte. Als ik doorgegaan was had ik nu misschien wel langdurig in de ziektewet gezeten. Omdat het een vrij uitgebreid gesprek werd over mijn hele loopbaan, opvattingen en onhebbelijkheden overweegt Martin om het niet in de rubriek Betrokken Professional te plaatsen maar er een uitgebreid artikel van te maken. Morgen komt er nog speciaal een fotografe om wat plaatjes te maken voor bij het artikel. Ik ben benieuwd, begin november is het te lezen in het blad Zorg en Welzijn.
Het laatste wat ik nog doe is het Welzijnsdebat op 13 november a.s. in Utrecht. Thema van die dag is dat Moraliseren moet. Daarbij bedoelen ze dat maatschappelijk werkers moraliserend op moeten treden tegen klanten. Mijn positie zal echter zijn dat maatschappelijk werkers meer moraliserend moeten zijn t.a.v. beleidsmakers en opdrachtgevers en meer pleit moeten bezorgen voor de cliënt. En na het zien van een programma omtrent de Waarheid o.l.v. Robert ten Brink ben ik van mening dat ze ook nog meer moraliserend op mogen treden tegenover elkaar. Een zelfstandig gevestigd maatschappelijk werkster die zichzelf de beste therapeute vindt van Nederland blijkt cliënten te weigeren als ze niet interessant genoeg zijn, bespreekt hun problemen met bekenden en plant extra onnodige sessies. Ondanks haar toelichting op haar antwoorden mag zo iemand wat mij betreft haar eventuele lidmaatschap van de beroepsvereniging kwijtraken. Dat iemand zichzelf beschadigt door deel te nemen aan zo'n programma is tot daar aan toe maar als je niet beseft dat je het vertrouwen van mensen in maatschappelijk werk en daarmee het vak beschadigt dan hoor je op je vingers getikt te worden.
Ook erg leuk was mijn avondje bijkletsen met Catharine. Heel fijn om te horen dat ik geen lijken in kasten achtergelaten heb en dat alles redelijk naar wens verloopt en nog fijner om mezelf te realiseren dat ik helemaal niet meer bezig ben met het werk. Zeker als ik hoor hoe hectisch het is en wat het vraagt van mijn excollega's. Ik wens ze oprecht veel succes en hoop dat ze de lol er met elkaar in blijven houden. Het interview, de informatie van Catharine en het programma op televisie zetten me wel even aan het denken over wat ik gedaan heb en wat ik nog vind van een en ander maar ik mis het absoluut niet en ben er normaal gesproken ook niet mee bezig.
En toen was het herfstvakantie en dacht ik nog wat af te kunnen spreken met werkende mensen met kinderen die ook herfstvakantie hadden. Maar helaas... een vervangen vulling in mijn kies zorgt al sinds maart ofzo voor een hele hoop ellende en uiteindelijk heb ik 2 ochtenden in de tandartsstoel gelegen voor een zenuwbehandeling die overigens nog niet helemaal af is. Pijnlijk... en zeer vermoeiend dus een week vooral ook een beetje zielig liggen doen op de bank, waarmee ik mezelf, voor het eerst sinds ik thuis zit, toestond gewoon te hangen en dvdtjes te kijken en boeken te lezen enzo. Zonder excuus ga ik me schuldig voelen en ik wil niet dat het UWV gelijk krijgt. In diverse presentaties en gesprekken hoor ik dat werklozen op een gegeven moment vooral uitslapen en voor de t.v. liggen. Ofwel... in hun ogen zijn WWers niet gemotiveerd... nou, degenen die mij kennen weten hoe allergisch ik voor die opvattingen ben. En dus bewijs ik tot nog toe steeds het tegendeel en stel regelmatig vragen waar ze niet op berekend zijn. Degenen die je moeten begeleiden naar zelfstandigheid zijn erg slecht op de hoogte van regelingen en mogelijkheden. Ze kennen projecten waar ze zelf aan deelnemen niet, kunnen nooit rechstreeks een concrete vraag beantwoorden en zijn vooral bezig mij in te passen in de bestaande regelgeving. Is natuurlijk ook een beetje raar voor hen... een HBO opgeleid iemand met genoeg kwaliteiten en capaciteiten die geen werk heeft. En als ze dan ook nog horen dat je geen koopwoning, geen kinderen, geen huisdieren en geen man hebt vinden ze je volgens mij zelfs een beetje zielig. Laten we daar dan maar gebruik van maken.
Tijdens het schrijven van dit blog gaat de bel. Een ouder Turks echtpaar die ik van de week al door de raam zag kijken bij het leegstaande huis langs me wil graag een en ander vragen over de woning. Omdat ik nu zat tijd heb om op te ruimen en te poetsen laat ik zonder enige schroom alle kamers zien inclusief de kelderkast die een paar weken geleden nog uitpuilde van de rommel. In zorgvuldig Nederlands probeer ik van alles uit te leggen over het huis. Ik maak dat op mijn reizen ook mee wanneer mensen minder goed Engels spreken. Ik probeer hééééééél duidelijk iets uit te leggen maar hoe meer ik mijn best doe te communiceren hoe ingewikkelder ik het maak. Als ze nou maar niet denken dat ik zei dat ze het dak op konden in plaats van op de zolder.
Bij het gedag zeggen en uitgebreid bedanken komen de onvermijdelijk vragen. Kinderen? Man? En met een vriendelijke maar enigszins medelijdende blik zeggen mijn eventuele toekomstige buren mij gedag. Het kan twee kanten op. Of ze denken lekker rustig en accepteren de woning naast me of ze denken beetje vreemd mens. Ik zag de mevrouw schrikken van het schilderij wat ik ooit gemaakt heb en wat boven mijn bed hangt (maar nog steeds niet af is). Een geeloranje bloot vrouwenlijf. Wie weet ga ik opnieuw het roddelcircuit in als lesbiënne en heb ik ze een beetje laten schrikken in mijn poging vriendelijk te zijn. We zullen het zien... van mij mogen ze komen, liever twee eerstegeneratie turkse mensen dan een jonge houseliefhebber met een pittbull en een hoop vrienden.
Ach, dit alles zo bedenkend. Mijn leven is ook wel een beetje herfstachtig, gelukkig is het mijn favoriete seizoen. Kleurrijk, stormachtig, zon en wind, veel water (ik zwem inmiddels 1 kilometer zonder pauzeren). Oude blaadjes (en vullingen) vallen uit en er zitten nog geen nieuwe aan. Maar ik geniet nu er van alles van me afdwarrelt en plaats maakt voor een nieuw leven.

Afrika Holland

Afrika is prachtig. De uitgestrekte geelbruine vlakte met af en toe een eenzaam boompje tegen een donkere rand van bossen in de verte. Helderblauwe lucht, nauwelijks wind en een felle zon. Stoffig stuifzand onder mijn voeten en een zoemend insect vlak bij mijn oor. Ik geniet van de opwindende spanning. Ik heb het gevoel dat er elk moment een giraf in mijn blikveld kan wandelen. Of dat een leeuw zometeen opduikt uit het wuivende gras. De stilte wordt ruw verstoord door het gepruttel en geplop van een vliegtuigje. Ik glimlach... de Flying Doctors. Grinnik vervolgens. Flying Doctors komen niet in Afrika, die zitten in Australië. Dan schiet ik hardop in de lach die over de Savanne golft. Afrika is prachtig. Giraffen, leeuwen? Ik zit gewoon heerlijk weg te fantaseren op de Strabrechtse Heide. Ik ben niet eens ooit in Afrika geweest laat staan dat ik weet of dit wel op Afrika lijkt. En eerlijk gezegd hoef ik er op dit moment ook niet zo nodig naar toe. Als ik me al zo optimaal kan voelen door een eenvoudig fantasietje op een mooie nazomerdag, dan ga ik mijn moeizaam ontvangen WWtje toch niet uitgeven aan grootse reizen. En als ik straks alsnog rijk en eventueel beroemd ben koop ik wel een huisje in Afrika met uitzicht op de Savanne in de verte, een meertje voor de deur als drinkplaats voor wilde dieren en prachtige zonsondergangen. Ik kijk door mijn cameralens zoals ik zou kijken als ik op reis was... en in de verte komt iets op me af gestormd, een stofwolk achter zich latend. Een mannelijke antilope met ontbloot bovenlijf en felgekleurd sportbroekje. Ook opwindend, maar minder gevaarlijk. Verder wandelend en terugkijkend op de eerste 4 weken werkloosheid constateer ik dat ik best goed bezig ben. Ik solliciteer braaf éénmaal per week, overigens wel steeds als reisleider, ga naar al die nutteloze bijeenkomsten van het UWV en de gemeente, voor startende ondernemers. Kan er niet heel veel meer over zeggen dat dat het langs elkaar heen werkt, ze geen antwoorden hebben op allerlei vragen en blijven herhalen dat ik moet solliciteren. Tussendoor houd ik me bezig met klusjes (gordijnen wassen), sporten (badminton, yoga, zwemmen, veel wandelen), etentjes (met oud collega's) en veel lezen. Het weer nodigt soms uit tot lui lezen op de bank en soms tot lange wandelingen. Nog steeds geen spijt, geen wroeging, geen verveling... het ontbreekt me aan niets. De extra tijd voor familie, vrienden, boodschappen doen, mijn ding doen bevalt me goed. Soms neig ik er naar mezelf schuldig te voelen dat ik me niet schuldig voel omdat ik thuis zit op dit moment en dan moet ik mezelf vermanend toespreken dat ik me niet schuldig mag voelen.
Al denkend, soms van het uitzicht genietend en foto's makend, wandel ik terug naar de bosrand waar op de parkeerplaats mijn auto staat. Een wandelend duo haalt me langzaam in en de mevrouw spreekt me aan. Of ik niet bang ben zo in mijn eentje op de hei? Nou nee... alhoewel, ik vertel over mijn fantasie over aanstormende leeuwen omdat ik me in Afrika waande, alhoewel ik niet weet of het er ook maar enigszins op lijkt. Toeval? Welnee... deze mevrouw heeft jaren in Zuid Afrika gewoond en bevestigd dat het zeker in dit jaargetijde erg veel op Afrika lijkt. Ooit moet ik daar eens heen om te kijken of het klopt, maar voor nu, heb ik Afrika bij de deur en kom ik een heel eind met mijn kosteloze fantasie.