Zaterdagnamiddaggedachten en de relatie tussen koekjesreclame en de Dalai Lama

Zaterdagnamiddag... na een heleboel buitenactiviteit in de nog wat schuchtere lentezon begint het 's middags te motregenen. Na een week met te weinig slaap en teveel koppijn besluit ik dat het tijd is voor bankzaken. In mijn familie wordt deze term regelmatig gebruikt op zondagochtend wanneer de voltallige familie aan de koffie zit bij "ons mam". Op haar vraag welke plannen we die middag hebben is er altijd wel iemand die "bankzaken" gaat doen. In de meeste gevallen betekent dat op de bank liggen en dutten of televisie kijken. In mijn geval komt daar lezen, schrijven en nadenken bij, en af en toe een goed gesprek.
Ik kruip dus onder mijn fleecedekentje met een goed boek en leg het na 3 bladzijden weg omdat ik me niet kan concentreren. Mijn hoofd loopt over van de gedachten en flarden over wat zich de laatste maanden heeft voorgedaan. Veel tegenslagen en slagjes, zowel voor mezelf als voor mensen die dichtbij me staan. Geen drama's, geen onoverkomelijke problemen maar positief is het allemaal niet. Het loopt allemaal niet zo lekker. Ik ben er moe van en dus gaan zowel mijn boek als mijn ogen dicht.
Vroeger had ik wel eens last van slapeloosheid maar sinds iemand zei dat ze juist ging slapen om er even niet bij te hoeven zijn heb ik er ook geen last meer van. Wordt het allemaal te ingewikkeld of te vermoeiend dan sluit ik me even af van de wereld, zet mijn hoofd op pauze en val in slaap. Tenminste, normaal werkt dat zo, maar vanmiddag ben ik, ondanks mijn vermoeidheid te opgewonden.
Door mijn wimpers staar ik naar het vlammetje bij mijn Boeddhabeeld. Er had ook een Mariabeeld kunnen staan of een zelfgemaakte totum. Ik ben niet boeddistisch, al spreekt de levenswijze me wel aan. Maar ach... ik eet nog steeds wel eens vlees, rook en drink en vermorzel dikke spinnen in plaats van ze buiten te zetten. Op een ander niveau heb ik wel, zonder met te willen vergelijken met Prins Siddhartha die zich onder het volk begaf en later Boeddha werd, de keuze gemaakt mijn rijkdom en beschermende zekerheden op te geven en te gaan voor een nieuw levenspad. Het vlammetje wordt in mijn huis aangestoken bij een Boeddhabeeld, ben ik buitenshuis op stap dan zal ik niet schromen om dit te doen bij een Maria-altaar. Het gaat naar mijn idee om de gedachte erachter. Dagelijks steek ik, terloops zonder ingewikkelde rituelen, een kaarsje aan waarbij ik even stil sta bij het feit dat er meer is tussen Hemel en Aarde. En daarmee bedoel ik niet de goden, geesten en religies. Ik bedoel de mensen om me heen die ziek zijn, voor een moeilijke keuze of opdracht staan, maar ook degenen die genezen zijn of een examen gehaald hebben. Dat vlammetje wordt voor het slapengaan uitgeblazen met de gedachte dat er weer een dag opzit, en ik er nog steeds ben, samen met dierbaren om me heen. Een vlammetje als symbool van kracht, hoop, dankbaarheid. Het heeft ook te maken met het besef dat er meer tussen Hemel en Aarde is dan waar ik mee bezig ben. De wereld draait steeds minder om mij, zonder daarbij mijn verlangens opzij te zetten.
Wonderbaarlijk zoals dingen kunnen lopen. Mensen werken onder andere om hun verlangens te kunnen bevredigen. Een nieuwe auto, nieuwe kleren, een vakantie. Ik maakte pas tijd om iets te willen toen ik in september thuis kwam zitten. Na een 36 urige werkweek had ik opeens alle tijd om me bezig te houden met wat ik graag wilde en daar interessante projecten op los te laten... zoals een wensbord. Je wenst iets, visualiseert het en hebt er vertrouwen in dat je het krijgt, meer hoef je niet te doen. En dus stond ik regelmatig aan de afwas naar mijn bord te kijken waarop wensen stonden als een reis naar Afrika, slank worden, een nieuwe Eoncamera. En er gebeurde niets. Behalve dan dat ik, nadenkend over van alles me opeens realiseerde dat ik niet naar Afrika wil op dit moment. Om me heen is van alles gaande wat me zoveel stof tot nadenken geeft. Ik wil dat interessante proces helemaal niet onderbreken. Ik vind het spannend om te zien hoe zaken zich ontwikkelen, hoe ik me verhoud tot allerlei ingewikkelde vraagstukken in mijn kennissen en familiekring en mijn toekomstige carriëre. Ik wil me bezig houden met mijn atelier, mooie dingen maken voor mensen, mijn dieet (al 5 kilo lichter). Waarom zou ik het gaan zoeken op een andere continent en allerlei indrukken en emoties op gaan doen terwijl ik voorlopig genoeg heb aan mijn eigen kleine continentje, mijn bankstel.
Ik had dus een wensbord waar ik dingen opgeplakt had waarvan ik dacht dat ik ze móést willen en waarover ik positief móést zijn. Niet alles wat ik de laatste maanden meemaakte was positief maar wel interessant en leverde me veel op aan inzicht, inspiratie en levenslessen. En dus verdween het wensbord in mijn tafella en vang ik er slechts een glimp van op als ik op zoek ben naar wierookkoontjes. Gewoon even niets persé moeten willen en jezelf dan wijsmaken dat als je maar positief bent je het ook zult krijgen. Blij zijn met wat je hebt.
Ik vergat het dus verder, zonder mijn verlangens op te geven. Maar het werden meer terloopse verlangens. Zoals je een jas in de etalage kunt zien hangen en denken:"Goh, zo'n jas zou ik wel willen." Als je hem kunt krijgen prima, maar zoniet dan is het ook goed, dan is er nog niets verloren. En natuurlijk, zodra ik ophield te denken dat ik iets persé wilde hebben kwam het op mijn pad. Als eerste die jas die voor mij onbetaalbaar was en een paar winkels verder voor 60 % goedkoper in het rek hing. En zo ook een houtbewerkingsmachientje wat via Airmiles wel betaalbaar was, hulp van mijn zus bij de belastingaangifte, een telefoontje dat twee vrienden veilig terug zijn in Nederland, een grote kans dat ik een eigen werkatelier krijg... allemaal wensen die ik terloops uitgesproken had zonder er obsessief mee bezig te zijn of te proberen ze af te dwingen. En ondertussen door te gaan met wat moet gebeuren in het dagelijks leven. Mijn moeder helpen bij allerlei klussen omdat ze niet vooruit kon door spit, de buren aan de andere kant helpen verhuizen naar een grotere woning (ik zal mijn buurmeisjes vreselijk missen), solliciteren, foto's maken van de carnavalsoptocht waarin familie meeloopt, dieetrecepten verzamelen en inplannen, naar de KNO arts omdat er sinds september een wasmachine in mijn linkeroor dreunt, mijn dak laten repareren, mensen die het moeilijk hebben zo goed mogelijk bijstaan...

De onrust en opgewondenheid die me vandaag van mijn dutje hield kwam door een grote wens die onverwachts in vervulling gaat. Tijdens een documentaire en de journaals waarin het 50 jarig verdriet van Tibet aan de orde kwam zag ik de Dalai Lama. Terloops heb ik gedacht dat ik die man graag een keer live zou willen horen en zien. Toen vanochtend de Happinezz in de brievenbus lag vond ik al snel de lezersaanbieding, eersterangsplaatsen bij zijn bezoek aan Nederland. Normaal zou ik denken:"Dat lukt toch nooit" maar nu flitste de reclame voor koeken door mijn hoofd waarin vrouwen tegen elkaar zeggen:"Ik zou het gewoon doen." En dus, met die koekjesreclame in mijn hoofd, direct via internet kaartjes geregeld. Binnen tien minuten had ik twee uitgeprinte entreetickets voor mij en mijn moeder, voor de lezing van de Dalai Lama op 4 juni a.s. met het thema: "De kracht van compassie in turbulente tijden." Ongelofelijk dat ik aanwezig ga zijn bij de man die in deze tijd symbool staat voor geweldloosheid, één van de belangrijke wereldleiders.
Naar mijn kaarsje starend bedenk ik dat ik de laatste maanden even vergeten was dat er best veel goed gaat en dat er veel leuke dingen op stapel staan de komende tijd. Een uitstapje met Janny naar Limburg, een paar feestjes, leuke mensen die op visite gaan komen of waar ik naar toe ga, Oerol, selectiegesprekken voor het atelier...
Na een periode van een paar maanden waarin het niet zo lekker ging met van alles en nog wat lijkt er opeens weer schot te komen in de vrolijkheid. Alle clichés zijn van toepassing. Achter de wolken schijnt de zon, na regen komt zonneschijn, een nieuwe lente een nieuw begin...
En ook mijn koppijn is verdwenen. Ik zei nog tegen iemand dat het net leek alsof er almaar iets tegen mijn voorhoofd drukte tussen mijn wenkbrauwen wat naar binnen wilde. Nu snap ik het... het zal het besef wel geweest zijn dat als je los durft te laten wat je belemmert je vanzelf gegrepen wordt door wat je nodig hebt. Je krijgt wat je verdient. Wat een wonderlijke wereld.
En dit keer doe ik mijn ogen dicht en val alsnog in slaap na al mijn zaterdagnamiddaggedachten.