Link Ding

Een bonte stoet van gezichten, namen, stemmen, geuren en geluiden houdt een defilé in mijn hoofd. Zodra ik mijn ogen sluit zie ik weer een nieuw portret en het zoveelste mooi vormgegeven visitekaartje. Het is net alsof er zo'n ouderwetse viewmaster in mijn hoofd zit. Bij elke knipper van mijn ogen verschijnt er een nieuw beeld. Oude en nieuwe plaatjes wisselen elkaar af.
De laatste weken ben ik voornamelijk bezig geweest met netwerken, wat inderdaad nét werken is. Bijzonder hoe mijn computer en visitekaartjesboekje zich vullen met de meest uiteenlopende nieuwe, maar ook oude teruggevonden contacten.
Als startend ondernemer is het belangrijk je gezicht te laten zien en je stem te laten horen. En dus heb ik me enthousiast, maar niet ondoordacht, in de wereld van de workshops, events en internetgroepen gestort. Met een aanloopje van een paar weken, want je moet wel beslissen wat de wijde wereld van je mag weten, heb ik de sprong gewaagd en leer overal allerlei nieuwe vaardigheden en scherp oude weer wat aan. Mijn Engels wordt weer wat opgevijzeld door allerlei vaktermen als: brandmarketing, businessstatement, stakeholders, en elevatorpitch. Die laatste is een interessante en afgeleid van de 2 minuten die je hebt om je directeur in de lift je geweldige plan voor te leggen. Ik kan er niet zoveel mee omdat ik vind dat een directeur zijn personeel serieus hoort te nemen en daarvoor tijd dient te maken, ongeacht of een idee goed of minder goed valt. Zonder personeel is een directeur ook maar gewoon zijn eigen baasje. Daar komt nog bij dat mijn spreektempo zo hoog ligt dat ik in die 2 minuten niet alleen vertel wat een goed idee ik heb maar ook nog even vertel wat mijn lievelingskleur is en mijn visie op de fusie van Smit-Tak met Boskalis.
Waar eerst gevraagd werd wat mijn burgerservicenummer was wordt nu gevraagd of ik ZZP-er ben? Ja, ik ben zelfstandige zonder poespas. Ben ik een éénpitter? Nee, ik kook op een 4 pits maar wel zonder wokbrander. Kortom, ik begin een beetje in de war te raken van al die termen, vereiste vaardigheden en omgangsregels. En dus betrap ik me erop dat ik bij een workshop van de Kamer van Koophandel vertel wat ik graag eet en in de snackbar mijn visitekaartje uit sta te delen.
De opeenvolging van al die netwerkbijeenkomsten ligt zo hoog en de plekken zijn zo gevarieerd dat ik in korte tijd zowel de Campinafabriek van binnen zie als de Nederlandse Cacaofabriek en ik rijd van industrieterrein naar idylisch dorpje. Ik wil daarbij ook nog nadenken over al die mensen die de laatste weken voorbij gekomen zijn. Want het is wel leuk contacten te leggen, maar belangrijker is dat je mensen echt ontmoet. Dat je weet wie ze zijn, wat je voor ze kunt betekenen, wat hen beweegt. Opeens is mijn kring uitgebreid met fotografen, vormgevers, kunstenaars, ict-ers, coaches, begrafenisondernemers, tekstschrijvers enzovoorts. In mijn hoofd worden allerlei herinneringen en nieuwe indrukken aan elkaar geknoopt en gemixed tot een bonte massa vol vragen, antwoorden, kansen en mogelijkheden. Ik probeer al die ontmoetingen en wijze raadgevingen te verwerken achter mijn computer met uitzicht op het veldje voor de deur.Ook daar houdt het echter niet op. Ik ben tegenwoordig te vinden op Linkedin. En mensen vinden mij ook. Fantastisch... leuke, zinvolle, interessante contacten. Verfrissende ideeën, nieuwe visies, prikkelende discussies.
Maar ik merk ook dat ik misschien even gas terug moet nemen. De overflow in mijn hoofd leidt ertoe dat ik een Link Ding wordt. Een ongericht projectiel. Ik vind alles leuk, alles interessant, alles belangrijk en laat me meeslepen naar alle kanten. Het inspireert me om van alles te ondernemen maar heeft ook een beetje het effect dat ik als een puddinkje (gekregen bij Campina)in elkaar zak achter mijn labtop en denk: Oeps, even terug naar het lesje: "Wat is je focus? Hoe bepaal je je doelgroep? Hoe kom ik aan opdrachten?"
Misschien moest ik gewoon maar eens effe een weekendje nemen om tijd te vinden voor de focus op mezelf, alles eens even laten bezinken, en dan gaan we maandag weer met frisse moed aan de slag.
Gelukkig zijn er in die hele stroom van nieuwe contacten en inspirerende mensen ook de rustmomenten. Mensen bij wie ik me niet hoef te elevatorpitchen of profileren. Gewoon een bakje koffie, een uitstapje naar zee, de Strabregtse Hei op of voor de open haard met een goed gesprek. Tijd om even uit te loggen. Linkedin wordt even Linkeduit. Het nuttige en praktische Startershandboek van Josette Dijkhuizen maakt plaats voor een meeslepende roman. Het respresentatieve pakje wordt ingeruild voor voor mijn versleten joggingbroek en BV Brabant moet opzij voor Boer zoekt Vrouw.