Verarming

Onlangs had ik een interessant gesprek met een voormalig vakgenoot. Maria…gezellig Brabants, gulle lach en altijd inspirerende gespreksstof. Dit keer leidde dat tot een uitstapje over fysieke klachten. Daar zijn natuurlijk allerlei theorieën over, de mijne is dat je fysieke klachten vaak terug kunt herleiden naar gedrag wat je vertoont. Bij ontstoken ogen kun je jezelf afvragen wat je niet onder ogen wilt zien, wat je blik vertroebelt? Bij maagpijn kan het de vraag zijn wat je niet verteerd krijgt of wat je zwaar op de maag ligt. In mijn geval betreft het een zeer pijnlijke arm en schouder. Vragen die ik me stelde: Waar wil ik mijn schouders niet onder zetten? Waar krijg ik mijn elleboog niet achter? Welke last drukt er op mijn schouder?
De volgende dag vertrok ik, met lood in mijn nette schoenen, naar het Welzijnsdebat in Utrecht. Geen lood in de zin van er tegenop zien, maar in de zin van de laatste loodjes. Mijn laatste publieke optreden over hulpverlening. Waarover later meer. Dan de dag daarna naar het noorden van het land om wat vrienden te bezoeken. En terwijl ik op een luchtbed in de muziekkamer lig doet mijn arm zo zeer dat ik gedwongen wordt bewegingloos op mijn rug naar het plafond te staren. De tweede dag idem dito, al is het luchtbed ingeruild tegen een beter matras, de pijn is alleen erger. Wakker liggen brengt met zich mee dat je tijd genoeg hebt om na te denken. Zondag kan ik nog net terugrijden maar barst bij mijn moeder in tranen uit van de pijn, wat wil zeggen voor een bikkel als ik. Ik huil nooit wanneer fysiek iets zeer doet. Maar alles lijkt het te begeven deze week. Een pannenhandvat breekt af terwijl ik kokende rijst afgiet, mijn wollen trui is mijn redding en gelukkig verbrand ik slechts een beetje mijn linkerarm. De auto wilde niet meer, een lege batterij en eigenwijze lichtjes. En ook daar zet de verarming zich door, bij de keuring komt mijn knipperlichtschakelaar er niet door. De distributieriem moet sowieso vervangen en alle lampen gerepareerd. Een behoorlijke aanslag op mijn spaargeld.
De heren die ik op bezoek krijg in het kader van reïntegratiebedrijven hebben het vooral over zichzelf en geld en het UWV lijkt opeens niet meer te snappen waarom ik daarmee in gesprek ging.
Alles om me heen neemt af… een verarming. Daar zal de pijn wel vandaan komen. Om me heen hoor ik vooral harde uitlatingen over hoe groepen en mensen aangepakt moeten worden. Op het welzijnsdebat hing vooral de teneur dat hulpverleners in moeten grijpen, gestuurd zouden moeten worden om meer te moraliseren. Wanneer je met die opvatting start om mensen te helpen weet je zeker dat het niet zal lukken. Een verarming in het debat is de interactie die niet of nauwelijks plaats vindt met de zaal, dit zegt dit door in de gesprekken die we met cliënten en misschien elkaar voeren. We delen steeds meer mee en luisteren steeds minder. De sfeer van het debat, die mij het meest bijgebleven is, is precies waar ik me tegen verzet. Beheersen, controleren, moraliseren en in opdracht van gemeenten cliënten gaan vertellen dat ze zich aan moeten passen. Overigens was er naar mijn idee niet echt sprake van een Debat. Er was nauwelijks ruimte voor de zaal om te reageren. Opvallend was overigens dat, op een enkeling na, de zaal het eens was met mijn stelling dat hulpverleners kritischer moeten zijn t.a.v. beleidsmakers en opdrachtgevers in het belang van de cliënt en hun vak. Opvallend was ook dat er nauwelijks op ingegaan kon worden. De spreektijd en ruimte werd vooral besteed aan ingrijpen en gedwongen hulpverlening b.v. in de vorm van verplichte gezinsmanagers (hadden we daar niet de voogdij voor?). De verantwoordelijkheid verschuift steeds meer naar de cliënt en de vrijwillige hulpverlening dreigt langzaam maar zeker afgeschaft te worden. Verder merkte ik dat aanwezige managers, directeuren en hulpverleners allemaal worstelen met dezelfde vraag. Ga ik voor mijn vak en mijn mensen staan met het risico niet ingekocht te worden met alle gevolgen voor het personeel van dien. Of ga ik mee in wat de gemeente van me vraagt met het risico mijn medewerkers te verliezen omdat ze zelf vertrekken, evengoed met alle gevolgen van dien. De ontwikkelingen die zich voorgedaan hebben in zorg en welzijn de laatste jaren zorgen voor een leegloop aan professionals die overstappen naar een andere sector. Tekenend vond ik het verhaal van een manager van Jeugdzorg die de meest complexe zaken op moet pakken met net afgestudeerde hulpverleners van begin 20. Dit houdt volgens mij meteen in dat de ervaringen die men opdoet in het werken met mensen niet meer gedeeld worden op basis van vakkennis en daadkracht in handelen. Maar dat de ervaringen die gedeeld worden gebeuren op basis van de ellende en onmacht die je tegenkomt en dat vooral gaat over elkaar informeren over hoe je je hoofd boven water houdt in dit vak.
Voor mij voelde dit laatste publieke optreden als een soort afronding van mijn bemoeienissen binnen de hulpverlening en het beleid wat daarover gemaakt wordt. En het was opnieuw een bevestiging voor mezelf dat ik niet thuishoor in het rijtje mensen wat op het podium. Ik wil niet op één lijn gezet worden met mensen die outreachende hulpverlening inzetten om te dwingen en te controleren, zonder contact te maken met de mens achter die problemen. Ik wil niet in de positie komen dat ik de methodiek die DommelRegio ontwikkeld heeft, waar mijn naam zo sterk aan verbonden is, moet gaan bewaken om te voorkomen dat hij verkeerd ingezet en vervormd wordt tot iets wat het niet is, namelijk gedwongen hulpverlening. Het sterkt mij ook te weten dat ik dat niet langer hoef. Er zijn nog steeds genoeg maatschappelijk werkers die outreachende hulpverlening begrepen hebben en die voor hun klant en hun vak durven te gaan staan.
Want tegelijkertijd is er zo’n onderstroom gaande. Ondanks de verharding in de maatschappij en de verarming in het menselijk contact die ik almaar tegenkom zijn er ook van die kleine flakkerende lichtpuntjes. Mensen die dapper genoeg zijn om tegen de stroom in te gaan, die opeens wél naar zichzelf luisteren in plaats van mee te gaan in de harde opvattingen. Mensen die het anders willen en ergens voor durven te gaan staan. Ik lees in de Happinezz een artikeltje dat de kredietcrisis verarming met zich meebrengt. Het betekent ook dat we vaker thuis met elkaar gaan doorbrengen, de dure auto laten staan en met de kinderen naar school fietsen, weer zelf gaan koken… kortom, tegenover de financiële verarming kan een verrijking staan binnen het menselijk contact. Hiephiephoera…
Ik gebruik mijn vaardigheden uit de outreachende hulpverlening en weet door te dringen tot het UWV met behulp van mijn CWI contactpersoon en dus mag ik aan de slag met een door mij gekozen reïntegratiecoach die me gaat helpen bij het opstarten van een eigen bedrijf. Het zal nog even duren maar met hard werken en door tegen de stroom in te blijven roeien zou het me moeten lukken over een jaar een eigen werkruimte met atelier te hebben. Daarin wil ik trainingen geven. Communicatie combineren met creatie. Nog zat om uit te werken en te bedenken, maar ik geloof er wel in dat je mensen kunt bereiken en ze middelen in handen kunt geven om hun doelen te bepalen en nader tot elkaar te komen. Niet door iets op te leggen, maar juist door er iets uit te halen. Wat ik zo de laatste tijd nog gevolgd heb in hulpverlenend Nederland bevestigd voor mij dat het merendeel van de werkvloer terug wil naar het menselijk contact, maar dat zij aanlopen tegen beleid en opdrachtgevers die zitten op ingrijpen en repressie. Zij zijn de onderstroom en hopelijk laten zij zich leiden door de klepel die ze weten te hangen in plaats van de klokken die overal oorverdovend luiden waardoor niemand elkaar meer verstaat.Voor mij is het opnieuw een bevestiging dat ik de juiste keuze gemaakt hebt. De voorzichtig flakkerende lichtjes nemen toe in sterkte zeker naarmate de Kerst nadert en de pijn in mijn arm neemt langzaam maar zeker af.

Storm en het luchtlezige

Het was een enerverende week. Gehuld in mist begaf ik me dinsdag naar Janny. Iedereen heeft wel eens gehoord van knoopppunt Leenderheide en de Hogt, ik kwam er vroeger dagelijks danwel wekelijks. Inmiddels is het knooppunt veranderd in een dubbele overdwarse scoutinglasso die achterwaarts bevestigd wordt. Wat een verandering en wat een gemoeilijk. Het voelde bijna opnieuw als een spooktocht. De beloning, frietjes bakken in de schuur met de kids en een goed gesprek met Janny maakten het echter meer dan de moeite waard. En geeft weer een heleboel stof tot nadenken... waaronder de opluchting dat ik nog steeds achter mijn besluit, nog steeds niet terugwil. En dankbaarheid dat ik nog steeds deelgenoot gemaakt wordt van het wel en wee van mijn dierbare excollega's die inmiddels verworden zijn tot waardevolle contacten.
Alhoewel ik in de veronderstelling was dat de hitte in mijn lijf door het gezellige open haardvuurtje kwam, bleek het 's woensdags toch echt de griep te zijn. Behalve dat wordt ik geteisterd door een terugkerende peesontsteking die soms in mijn linker dan weer in mijn rechterarm opduikt. Was het niet de pijn waar ik wakker werd van werd dan was het wel mijn hoest en niesbuien. Weinig pretlichtjes in mijn ogen en mijn auto volgt mijn voorbeeld en wordt afgekeurd op de verlichting bij de jaarlijkse APK. Met een kop die gevuld lijkt met watten, benen als pap en een huidskleur als nat kringlooppapier wacht ik braaf op het oordeel over mijn blikhutje. Onderwijl kijk ik geamuseerd toe hoe één van de weinige andere aanwezige vrouwen de drukbezette wachtruimte gebruikt als speeddate. Alle voor haar potentiële mannen worden in sessies van 5 minuten aangesproken en getaxeerd. Ik weet niet hoe het afgelopen is.
Met niet aflatende gefingeerde fitheid toch afspraken gemaakt zodat ik nu op korte termijn drie reïntegratiecoaches ga zien. Maar na het maken van die afspraken ook meteen yoga afgebeld omdat ik stond te tollen op mijn benen en dus vooral twee dagen snotteren en slapen tussen het smeren van Dampo en eten van Soep. Het slapen valt niet mee, alhoewel ik op zich niet lijd aan slapeloosheid. Probleem is echter dat ik op dit moment niet goed op mijn rechterzij kan liggen door de pijn in mijn arm die inmiddels in mijn nek en schouder zit. Als ik op mijn linkerzij lig denk ik dat mijn hart niet goed blijft kloppen (heb ik ooit gehoord in een televisieserie en sindsdien ben ik in de waan dat dat echt zo is en wordt dus altijd wakker als ik op mijn linkerzij lig.) Op mijn rug slapen kan ik wel maar dan word ik steevast wakker van de vreselijkste nachtmerries. Bijkomend euveltje is nog dat ik sinds weken een irritante brom in mijn linkeroor heb, alsof er ergens een machine staat te dreunen.
Ik was er wel klaar mee,heb langgenoeg geprobeerd het te negeren en dus op vrijdagochtend naar de huisarts waar ik een afspraak had met de huisarts in opleiding. De hele wachtkamer uiteraard vol met snuffende hoestende en snotterende mensen... de griep schijnt te heersen. Normaal gesproken heb ik geen klachten of negatieve ervaringen met huisartsen in opleiding, maar dit keer was ik aardig geïrriteerd door de houding van deze jongedame. Terwijl ik met moeite mijn jas uitdeed en plaatsnam ging ze verveeld op haar bureaulegger zitten tekenen. Ze maakte geen oogcontact, luisterde niet goed naar wat ik vertelde over eerdere peesontstekingen en ik ging er met meer vragen weg dan ik gekomen was. Dit bracht me nog op het idee om mezelf te verhuren als undercover aan organisaties en bedrijven die iets aan attitudeverbetering van hun personeel willen doen.
Na een nieuwe periode van voornamelijk slaap sleur ik mezelf zaterdagavond in een zwart jurkje wat hopelijk slank afkleedt en slik de ene vitaminepil na de andere paracetamol. Al maanden gaat het erover en ik kan het, gezien eerdere weigeringen, niet maken om af te zeggen voor de danceclassicsavond. Gelukkig piept mijn fiets harder dan ik waardoor het niet opvalt hoe ik er werkelijk aan toe ben. In tegenstelling van wat iedereen altijd denkt word ik altijd vreselijk onzeker in het gezelschap van die club meiden. Ik ken er maar eentje echt goed, de rest zijn vriendinnen van haar. Gespreksonderwerpen zijn vooral gewicht (ik ben het zwaarst), borstvergrotingen (ik heb nog steeds mijn oorspronkelijke), hun mannen en kinderen(ik heb er geen). Uiteraard ben ik ook nog de enige die rookt. Mijn opluchting is groot als blijkt dat Shrek moet werken en het maakt dat ik me (be)veilig(d)voel in die club wanhopige dertigers en veertigers die op zoek zijn naar een derde levenspartner. Ik trek het niet meer als ik geacht wordt voor de 3e keer enthousiast te hopsen op ABBA's Dancing Queen. Ik voel me meer een smeltende trol, wat vriendelijk bevestigd wordt door Shrek die me nog net niet naar huis en naar bed stuurt. Gelukkig ben ik niet de enige die op tijd naar huis wil en dus lig ik nog redelijk op tijd in mijn bedje met Carwash in plaats van een zoem in mijn oor. En zondag kan ik uiteraard geen pap meer zeggen... alleen slapen en kreunen van ellende, afgewisseld met lange hoestbuien die nergens toe leiden.
Ik voel me opeens een beetje ellendig. Ik neem maar geen beslissing over wat ik verder met mijn leven ga doen. Leuke dingen... maar die schieten niet echt op op dit moment. Een gesprek heeft me erg aan het denken gezet en ik hoop maar dat ik iets heb kunnen betekenen voor diegene zoals zij voor mij altijd deed en nog doet. Ik maak me zorgen over iemand, maar het is niet het moment om dat uit te spreken. Ik twijfel ernstig over een aanbod wat me gedaan is maar wat waarschijnlijk alleen gaat leiden tot problemen in een vriendschap die ik niet kwijt wil. Mijn lijf doet weer eens niet wat ik wil, wat wel niet voor niks zal zijn en ik heb even helemaal geen zin in die snelle wereld van mooie dansende meiden, kapotte lichtjes en vlotte babbels van mannen die hun acquisitievaardigheden op me loslaten. Het liefst kroop ik nu, in mijn flodderjurk, joggingbroek met snotneus en piekhaar, tegen een sterk en breed mannenlijf die ook nog mijn lichtjes zou repareren. (Of anders op zijn minst Emile die me de weg wijst bij Hallfords en met gevaar voor eigen rugletsel onder mijn auto kruipt). Gewoon even iemand om tegen te zwijgen... om me een beetje zielig tegenaan te vleien.
Maar het enige waar ik met tegen aan kan vleien is STORM. Buiten en binnen. In mijn lijf en leden. In mijn hoofd en in mijn hart. Ik heb behoefte aan wat stilte in de storm en op maandagmiddag 16.15 uur begeef ik me naar mijn logeer/mediteerkamertje. Voornemens mijn spieren uit de knoop te halen en even alle wapperende gedachten buiten te sluiten, gooi ik mijn futon in de halfstand. Er gaat een relaxed muziekje op die de wind enigszins overstemd en waxinelichtjes worden aangestoken. Maar als ik dan eenmaal op mijn meditatiematrasje zit wordt ik gegrepen door de aanblik van de wolken die in het vierkant van mijn raam voorbijrazen in de vroege schemer van de avond. En dus leun ik verwonderd achterover staar naar de dreigende afgeronde vormen, soms onderbroken door strepen licht, slierten zwart, pluimen wit. Er zijn wel duizenden kleuren grijs, er is niet één grijs gebied. In eerste instantie zie ik vooral wolken, maar hoe langer ik gefascineerd zit te staren naar mijn electroloze beeldscherm, hoe meer herkenbare beelden er voorbijglijden. Ik voel me opeens Platvoet, die op een moeilijk moment zijn moederdinosaurus zag verschijnen aan de hemel om hem de weg te wijzen.
Ondersteund door de rustige muziek en de donkere kamer, waar niets mij af kan leiden, laat ik mijn fantasie volledig zijn eigen gang gaan. Er komen katten voorbij, heksen, een kasteel en een race-auto... maar langzaam maar zeker veranderen de wolken in gezichten, handgebaren. Een opgestoken duim, een stel in een omarming, Shrek, een zwaai van een kinderhand, een glimlach... Het is alsof ik in de lucht terug kan lezen waar ik me afgelopen week mee bezig gehouden heb. De kleurstelling past er uitstekend bij. Soms pikzwart, dan weer grijs, wit licht, omfloerst, scherpgekarteld. Van mediteren is het niet meer gekomen, het lezen van de lucht heeft me rustig gemaakt en weer moed gegeven.

En dan maandag en dinsdag komen er opeens onverwachte aardige mailtjes, een lief smsje, een vacature die me aanspreekt, een leuke uitnodiging voor een lunch, spontane hulp van twee onkruidverwijderaars wanneer mijn auto niet wil starten (heb kortsluiting veroorzaakt bij het repareren van mijn stadslichten en de accu leeggetrokken, dus volgende keer misschien toch maar eerst Emile bellen). Er komt een telefoontje van iemand die me nog wil bedanken voor de steun (die waarvan ik hoopte dat ik iets heb kunnen betekenen) en een telefoontje van een vriend met wie ik altijd erg kan lachen. En nu dinsdagnacht is de storm weer gaan liggen, zowel binnen als buiten dankzij het luchtlezige.

Allerlei aardige mensen.

De tijd vliegt en het is nu echt herfst. Alhoewel de wereld vanochtend gehuld is in mist,is het in mijn hoofd vrij helder. Mijn hoofd komt overigens in de novembereditie van Zorg en Welzijn... geknipt door een professionele fotografe Claudia Kamergorodski. Bijzondere dame met een mooi accent waar ik een opmerking overmaakte. Tot mijn verbazing legde ze echter uit dat dat door haar Braziliaanse achtergrond kwam, wat niet helemaal logisch leek met haar achternaam. Als dochter van Russische joodse vluchtelingen is ze daar opgegroeid en later teruggekeerd naar Duitsland waar Claudia vervolgens via een Nederlandse liefde in Holland terechtkwam. Behalve foto's hebben we ook uitgebreid babbeltjes zitten maken over allerlei culturen en ontmoetingen en mocht er ooit van komen dan mag ik in een studio logeren in Rio de Janeiro in Brazilië. Die hele week was nogal multicultureel. Turkse mensen over de vloer i.v.m. het eventueel huren van het leegstaande huis naast me. Het Marokkaanse buurmeisje Soehailla die komt vragen of ik kan helpen internet aan te sluiten. Een Poolse moeder met twee kinderen aan de deur die op zoek zijn naar Marokkaans buurmeisje Effef. Een praatje met de Portugese Linda die iets verderop woont... kortom, allerlei nationaliteiten op mijn stoepje.
Maar ook nog even terug naar mijn verleden met alleen maar echte Brabanders. In de oude buurt waar ik opgegroeid ben is nog steeds een buurtvereniging die regelmatig iets organiseert. Dit keer mochten er introducées mee en zo liep ik, samen met mijn schoonzusje, een buurtbewoonster en mijn moeder in het pikdonker in een bos op Halloweendag voor een spooktocht. Ik was in de veronderstelling dat het met name voor de kinderen was, maar nee... alleen volwassenen en dus extra eng. Mijn 75jarige moeder is nergens bang van en schrok ook nergens van maar ik kreeg regelmatig een hartverzakking wanneer er weer iemand opdook met een kettingzaag, een lijk of een spooktreintje met stoom en felle lichten midden in het bos. Iedereen is altijd in de veronderstelling dat ik nergens bang voor ben, het tegendeel is waar. Ik ben bang van donker, vreemde mannen, onbekende geluiden,loslopende honden... En die zaken waren allemaal aanwezig. Met name de bloedhonden, die waarschijnlijk van stropers waren, vond ik doodeng. Die hoorden overigens niet bij de tocht wat het extra griezelig maakte. Mijn moeder vroeg nog voor de grap of ik er nou ook nachtmerries van ging krijgen en inderdaad, ik heb nog twee nachten na kunnen genieten van de enge geluiden, monnikken zonder gezicht en kettingzagen. Superleuk om allerlei mensen terug te zien met wie ik opgegroeid ben. Wat bossen betreft loop ik toch liever samen met Tommy te struinen in de Warande in Helmond.
Verder ben ik nog naar een gesprek met het CWI geweest en ik ben nog steeds erg te spreken over Astrid, die vrij snel doorhad dat ik druk bezig ben van alles uit te zoeken en bij te wonen aan workshops enzo, maar dat ik eerder teveel dan te weinig ideeën heb. Ze had gebakkeleid met de medewerkster van het UWV die nogal op de regeltjes zit en heeft haar vermanend toegesproken dat ze uit moet gaan van mijn ideeën en wensen i.p.v. de regeltjes en wetten. Als blijk van vertrouwen in mijn intenties gaf ze het sollicitatie-overzicht terug met de mededeling dat ze dat niet ging controleren en raadde ze me aan alsnog contact op te nemen met één van de reïntegratiebedrijven om me te laten helpen bij het trechteren van mijn ideeën. Daarnaast de mededeling dat ik me niet gek moet laten maken en dat 2 maanden thuis niet eens zo lang is wanneer je voor jezelf wilt starten. Gerustgesteld en met minder druk de startersdag van de Kamer van Koophandel bezocht in het Evoluon. Ik werd er helemaal verdrietig van, van het Evoluon. De technische speeltuin waar ik vroeger altijd met een vriendinnetje naar toeging met een zwerfkaart van de bus, is veranderd in een saai degelijk conferentiegebouw. Heerlijk vonden we dat, als tieners pimpten we onszelf helemaal op en gingen dan allerlei technische snufjes ontdekken.Hoofddoel was overigens niet de techniek maar de doelgroep die er kwam, voornamelijk slimme jongens die ons alles uitlegden wat wij wilden weten. Als tegenprestatie hebben wij deze "nerds" wel eens in zo'n muziekcabine gelokt waar we hen dan leerden zoenen. Doortrapte dametjes waren wij.
Het was overigens erg nuttig, die startersdag. En met al die aanbestedingen is er de aanwezige bedrijven veel aangelegen mensen binnen te halen bij hun accountantsbureau, begeleidingsbureau, websitebureau etc. Erg veel maatpakkenwerk en naar mijn idee te weinig zakenvrouwen. Een zeer gemilleerd publiek behangen met plastic en stoffen tasjes van de Belastingdienst, Kamer van Koophandel, Rabobank, ING, RVS enzovoorts. Zodra je even stil staat om informatie te bekijken wordt je van links en rechts belaagd door vriendelijk glimlachende mensen die zéér geïnteresseerd zijn in je positie en plannen en allemaal het beste aanbod hebben voor alles wat met zelfstandig ondernemerschap te maken heeft. Het is duidelijk Big Business, al die aankomende zelfstandige ondernemers. Het is alleen al een dagtaak om alle informatie te vergelijken en te sorteren. Met een heleboel informatie en een paar visitekaartjes terug naar huis. Bij één bedrijf had ik een soort prijsvraag ingevuld waarbij je een workshop netwerken kan winnen, vooral omdat het meisje die het vroeg er zo klagelijk op aandrong. Niet verder over nagedacht en dus werd ik maandag meteen gebeld door dat bedrijf met het aanbod voor een vrijblijvend gesprek omtrent begeleiding bij zelfstandig ondernemerschap. Omdat ik zelf nog twee bedrijven op het oog heb die me wel aanspreken heb ik op korte termijn afspaken met deze bedrijven en kies dan degene uit die mij het meest aanspreekt. Wanneer ik dat vertaal naar mijn oude cliëntengroep kan dat op twee manieren uitgelegd worden. Ik ben aan het shoppen of ik ben zéér gemotiveerd. Ik denk het laatste.

Ik ben een beetje Herfst

Alweer enige tijd geleden, maar wat wil je? Het leven van een werkloze is aardig druk. Elke dag doen zich wel weer nieuwe klussen voor en vragen van vrienden en bekenden. Eén van de leukste is toch wel het verzoek af en toe Tommy uit te laten nu de vaste oppas eventjes niet kan. Tommy is een beagle maar gedraagt zich regelmatig als een biggetje. Wanneer hij zich vermaakt knort hij als een varkentje. Met de baasjes voer ik een ruilhandel in klussen. Ik heb hun geholpen met de sloop en stukjes van de verbouwing van hun huis en zij hebben mij ooit geholpen een laminaatvloer te leggen en bijvoorbeeld schuren leegruimen. Gezamenlijke hobby met mijn lieve maatje Naatje is samen naar de milieustraat... en inmiddels hebben we ook het tuinhuisje vuilniszakkengrijs geverfd, al was de officiële benaming Stormgrijs. Tuurlijk, het is herfst dus een logische kleurkeuze.
Ook heb ik nog een en ander gedaan in het kader van mijn werkloosheid, of beter gezegd, om daarvan af te geraken. Een bezoekje aan de banenmarkt van het CWI waar overigens geen banen op HBO niveau te vinden zijn. Beetje rondgekeken, een en ander nagevraagd over die rare regel dat ik het land niet uit mag wat volgens de onafhankelijke informatie en adviesmeneer belachelijk is. Stel dat ik in Duitsland solliciteer dan zal ik ook daarheen moeten voor een gesprek. Dan hoef ik toch ook geen vakantiedag in te leveren. Mijn licht opgestoken bij een reïntegratiebedrijf die mensen begeleiden naar zelfstandig ondernemerschap. Ik mag inmiddels contact opnemen met een bureau en wanneer het bureau denkt dat mijn ideeën haalbaar zijn zullen zij mij kosteloos begeleiden met toestemming van het UWV. Dus ben ik een beetje aan het snuffelen op allerlei websites om te kijken welk bureau me aanstaat. Ik heb echter nog niet gebeld omdat ik nog wat te bespreken heb in Helmond over een en ander waar misschien toekomst in zit... details volgen pas als het er van gaat komen. En verder die middag nog heel uitgebreid en gezellig bijgeklets met een voormalig vriendje die personeel stond te werven voor een bouwbedrijf. Hierop kreeg ik bij vertrek het compliment van een UWV medewerker dat het goed was dat ik zo druk had staan netwerken. Ja hoor... werkflexen met exen... nee dank je wel. Alhoewel, ik heb wel eens snikkend bij DommelRegio gezegd dat ik gewoon de bouw in wilde... muurtjes metselen ofzo. Het zou zo maar hebben kunnen gebeuren.
Ook middagvullend en wonderbaarlijk was het interview wat ik nog had met het vakblad Zorg en Welzijn. Dit vond plaats in het kader van de rubriek "De Betrokken Professional". Ik was enigszins verbaasd over dit verzoek en had dit direct, destijds nog werkend, gezegd tegen de journalist Martin Zuithof. Was het wel zo handig mij in dat kader te interviewen als ik niet langer werkzaam zou zijn? Maar jawel hoor, dat wilde hij persé doen. Na hem opgehaald te hebben op het station en een flinke bak Wienermelange gemaakt te hebben was één van zijn eerste verbaasde opmerkingen/vragen:"Je houdt er toch niet echt mee op?" Grappig, dat er nog steeds mensen zijn die denken dat ik niet serieus ben. Is natuurlijk ook wel een beetje mijn eigen schuld. Ik loop altijd zoveel te ouwehoeren en grappen te maken dat mijn cynisme wel eens verward kan zijn met een oprecht serieuze opmerking. Martin vroeg me zelfs bezorgd of ik niet gewoon een burnout heb. Volgens mij heb ik op dit moment allesbehalve een burnout, maar alleen omdat ik die heb weten te voorkomen door te stoppen met wat me ongelukkig maakte. Als ik doorgegaan was had ik nu misschien wel langdurig in de ziektewet gezeten. Omdat het een vrij uitgebreid gesprek werd over mijn hele loopbaan, opvattingen en onhebbelijkheden overweegt Martin om het niet in de rubriek Betrokken Professional te plaatsen maar er een uitgebreid artikel van te maken. Morgen komt er nog speciaal een fotografe om wat plaatjes te maken voor bij het artikel. Ik ben benieuwd, begin november is het te lezen in het blad Zorg en Welzijn.
Het laatste wat ik nog doe is het Welzijnsdebat op 13 november a.s. in Utrecht. Thema van die dag is dat Moraliseren moet. Daarbij bedoelen ze dat maatschappelijk werkers moraliserend op moeten treden tegen klanten. Mijn positie zal echter zijn dat maatschappelijk werkers meer moraliserend moeten zijn t.a.v. beleidsmakers en opdrachtgevers en meer pleit moeten bezorgen voor de cliënt. En na het zien van een programma omtrent de Waarheid o.l.v. Robert ten Brink ben ik van mening dat ze ook nog meer moraliserend op mogen treden tegenover elkaar. Een zelfstandig gevestigd maatschappelijk werkster die zichzelf de beste therapeute vindt van Nederland blijkt cliënten te weigeren als ze niet interessant genoeg zijn, bespreekt hun problemen met bekenden en plant extra onnodige sessies. Ondanks haar toelichting op haar antwoorden mag zo iemand wat mij betreft haar eventuele lidmaatschap van de beroepsvereniging kwijtraken. Dat iemand zichzelf beschadigt door deel te nemen aan zo'n programma is tot daar aan toe maar als je niet beseft dat je het vertrouwen van mensen in maatschappelijk werk en daarmee het vak beschadigt dan hoor je op je vingers getikt te worden.
Ook erg leuk was mijn avondje bijkletsen met Catharine. Heel fijn om te horen dat ik geen lijken in kasten achtergelaten heb en dat alles redelijk naar wens verloopt en nog fijner om mezelf te realiseren dat ik helemaal niet meer bezig ben met het werk. Zeker als ik hoor hoe hectisch het is en wat het vraagt van mijn excollega's. Ik wens ze oprecht veel succes en hoop dat ze de lol er met elkaar in blijven houden. Het interview, de informatie van Catharine en het programma op televisie zetten me wel even aan het denken over wat ik gedaan heb en wat ik nog vind van een en ander maar ik mis het absoluut niet en ben er normaal gesproken ook niet mee bezig.
En toen was het herfstvakantie en dacht ik nog wat af te kunnen spreken met werkende mensen met kinderen die ook herfstvakantie hadden. Maar helaas... een vervangen vulling in mijn kies zorgt al sinds maart ofzo voor een hele hoop ellende en uiteindelijk heb ik 2 ochtenden in de tandartsstoel gelegen voor een zenuwbehandeling die overigens nog niet helemaal af is. Pijnlijk... en zeer vermoeiend dus een week vooral ook een beetje zielig liggen doen op de bank, waarmee ik mezelf, voor het eerst sinds ik thuis zit, toestond gewoon te hangen en dvdtjes te kijken en boeken te lezen enzo. Zonder excuus ga ik me schuldig voelen en ik wil niet dat het UWV gelijk krijgt. In diverse presentaties en gesprekken hoor ik dat werklozen op een gegeven moment vooral uitslapen en voor de t.v. liggen. Ofwel... in hun ogen zijn WWers niet gemotiveerd... nou, degenen die mij kennen weten hoe allergisch ik voor die opvattingen ben. En dus bewijs ik tot nog toe steeds het tegendeel en stel regelmatig vragen waar ze niet op berekend zijn. Degenen die je moeten begeleiden naar zelfstandigheid zijn erg slecht op de hoogte van regelingen en mogelijkheden. Ze kennen projecten waar ze zelf aan deelnemen niet, kunnen nooit rechstreeks een concrete vraag beantwoorden en zijn vooral bezig mij in te passen in de bestaande regelgeving. Is natuurlijk ook een beetje raar voor hen... een HBO opgeleid iemand met genoeg kwaliteiten en capaciteiten die geen werk heeft. En als ze dan ook nog horen dat je geen koopwoning, geen kinderen, geen huisdieren en geen man hebt vinden ze je volgens mij zelfs een beetje zielig. Laten we daar dan maar gebruik van maken.
Tijdens het schrijven van dit blog gaat de bel. Een ouder Turks echtpaar die ik van de week al door de raam zag kijken bij het leegstaande huis langs me wil graag een en ander vragen over de woning. Omdat ik nu zat tijd heb om op te ruimen en te poetsen laat ik zonder enige schroom alle kamers zien inclusief de kelderkast die een paar weken geleden nog uitpuilde van de rommel. In zorgvuldig Nederlands probeer ik van alles uit te leggen over het huis. Ik maak dat op mijn reizen ook mee wanneer mensen minder goed Engels spreken. Ik probeer hééééééél duidelijk iets uit te leggen maar hoe meer ik mijn best doe te communiceren hoe ingewikkelder ik het maak. Als ze nou maar niet denken dat ik zei dat ze het dak op konden in plaats van op de zolder.
Bij het gedag zeggen en uitgebreid bedanken komen de onvermijdelijk vragen. Kinderen? Man? En met een vriendelijke maar enigszins medelijdende blik zeggen mijn eventuele toekomstige buren mij gedag. Het kan twee kanten op. Of ze denken lekker rustig en accepteren de woning naast me of ze denken beetje vreemd mens. Ik zag de mevrouw schrikken van het schilderij wat ik ooit gemaakt heb en wat boven mijn bed hangt (maar nog steeds niet af is). Een geeloranje bloot vrouwenlijf. Wie weet ga ik opnieuw het roddelcircuit in als lesbiënne en heb ik ze een beetje laten schrikken in mijn poging vriendelijk te zijn. We zullen het zien... van mij mogen ze komen, liever twee eerstegeneratie turkse mensen dan een jonge houseliefhebber met een pittbull en een hoop vrienden.
Ach, dit alles zo bedenkend. Mijn leven is ook wel een beetje herfstachtig, gelukkig is het mijn favoriete seizoen. Kleurrijk, stormachtig, zon en wind, veel water (ik zwem inmiddels 1 kilometer zonder pauzeren). Oude blaadjes (en vullingen) vallen uit en er zitten nog geen nieuwe aan. Maar ik geniet nu er van alles van me afdwarrelt en plaats maakt voor een nieuw leven.

Afrika Holland

Afrika is prachtig. De uitgestrekte geelbruine vlakte met af en toe een eenzaam boompje tegen een donkere rand van bossen in de verte. Helderblauwe lucht, nauwelijks wind en een felle zon. Stoffig stuifzand onder mijn voeten en een zoemend insect vlak bij mijn oor. Ik geniet van de opwindende spanning. Ik heb het gevoel dat er elk moment een giraf in mijn blikveld kan wandelen. Of dat een leeuw zometeen opduikt uit het wuivende gras. De stilte wordt ruw verstoord door het gepruttel en geplop van een vliegtuigje. Ik glimlach... de Flying Doctors. Grinnik vervolgens. Flying Doctors komen niet in Afrika, die zitten in Australië. Dan schiet ik hardop in de lach die over de Savanne golft. Afrika is prachtig. Giraffen, leeuwen? Ik zit gewoon heerlijk weg te fantaseren op de Strabrechtse Heide. Ik ben niet eens ooit in Afrika geweest laat staan dat ik weet of dit wel op Afrika lijkt. En eerlijk gezegd hoef ik er op dit moment ook niet zo nodig naar toe. Als ik me al zo optimaal kan voelen door een eenvoudig fantasietje op een mooie nazomerdag, dan ga ik mijn moeizaam ontvangen WWtje toch niet uitgeven aan grootse reizen. En als ik straks alsnog rijk en eventueel beroemd ben koop ik wel een huisje in Afrika met uitzicht op de Savanne in de verte, een meertje voor de deur als drinkplaats voor wilde dieren en prachtige zonsondergangen. Ik kijk door mijn cameralens zoals ik zou kijken als ik op reis was... en in de verte komt iets op me af gestormd, een stofwolk achter zich latend. Een mannelijke antilope met ontbloot bovenlijf en felgekleurd sportbroekje. Ook opwindend, maar minder gevaarlijk. Verder wandelend en terugkijkend op de eerste 4 weken werkloosheid constateer ik dat ik best goed bezig ben. Ik solliciteer braaf éénmaal per week, overigens wel steeds als reisleider, ga naar al die nutteloze bijeenkomsten van het UWV en de gemeente, voor startende ondernemers. Kan er niet heel veel meer over zeggen dat dat het langs elkaar heen werkt, ze geen antwoorden hebben op allerlei vragen en blijven herhalen dat ik moet solliciteren. Tussendoor houd ik me bezig met klusjes (gordijnen wassen), sporten (badminton, yoga, zwemmen, veel wandelen), etentjes (met oud collega's) en veel lezen. Het weer nodigt soms uit tot lui lezen op de bank en soms tot lange wandelingen. Nog steeds geen spijt, geen wroeging, geen verveling... het ontbreekt me aan niets. De extra tijd voor familie, vrienden, boodschappen doen, mijn ding doen bevalt me goed. Soms neig ik er naar mezelf schuldig te voelen dat ik me niet schuldig voel omdat ik thuis zit op dit moment en dan moet ik mezelf vermanend toespreken dat ik me niet schuldig mag voelen.
Al denkend, soms van het uitzicht genietend en foto's makend, wandel ik terug naar de bosrand waar op de parkeerplaats mijn auto staat. Een wandelend duo haalt me langzaam in en de mevrouw spreekt me aan. Of ik niet bang ben zo in mijn eentje op de hei? Nou nee... alhoewel, ik vertel over mijn fantasie over aanstormende leeuwen omdat ik me in Afrika waande, alhoewel ik niet weet of het er ook maar enigszins op lijkt. Toeval? Welnee... deze mevrouw heeft jaren in Zuid Afrika gewoond en bevestigd dat het zeker in dit jaargetijde erg veel op Afrika lijkt. Ooit moet ik daar eens heen om te kijken of het klopt, maar voor nu, heb ik Afrika bij de deur en kom ik een heel eind met mijn kosteloze fantasie.

Ken ik mijn (sollicitatie)plichten wel?

Tjonge jonge jonge... vandaag is zo'n dag dat ik er eigenlijk wel een beetje klaar mee ben. Ik heb eerder al gezegd dat het interessant is om aan de andere kant van de streep terecht te komen, maar ook heel vermoeiend. In chronologische volgorde. Afgelopen maandag ben ik naar de startersbijeenkomst van de bank gegaan. Alhoewel ik het merendeel zelf al wist leverde het toch een paar interessante lijntjes en vragen op om me mee bezig te houden. Het gezelschap was enigzins verwarrend omdat ongeveer de helft van de aanwezigen daar was in het kader van acquisitie. Adviesbureau's,
gespecialiseerde bankmedewerkers en accountants. Daarnaast een handjevol mensen die net begonnen zijn of willen beginnen en een beleidsambtenaar van economie en arbeidsmarkt van de gemeente. Hij tipte me een afspraak te maken met één van zijn mensen i.v.m. financieringsmogelijkheden door de gemeente. Uiteraard kon ik het niet nalaten even op te merken dat het vrijwel onmogelijk is je eigen consulent bij het CWI aan de lijn te krijgen, laat staan iemand die je niet kent. Dus mocht ik hem de volgende dag rechtstreeks bellen zodat hij me door kon verbinden. Één van de deelneemsters was een mevrouw die ofwel zichzelf bejaard vond of zich ten doel gesteld had zichzelf impopulair te maken. Al haar zinnen begonnen met:"Twee weken geleden was ik bij een bijeenkomst van de Kamer van Koophandel en wat jullie jonge mensen je goed moet realiseren..." Daarna volgde allerlei denigrerende opmerkingen over jonge mensen en allerlei paniekerige uitlatingen over pensioenregelingen. Ik moet toegeven dat het best even lekker was toen ik haar kon overtroeven. Deelname aan startersdagen van de Kamer van Koophandel kosten volgens haar slechts € 30,00. Ik wist te vertellen dat er binnenkort een gratis dag is.
Op dinsdag belde ik de beleidsambtenaar die mij direct doorverbond met een mevrouw wiens taak het is mensen vanuit een uitkeringssituatie te motiveren en te ondersteunen om als zelfstandig ondernemer te beginnen. Dat ging dus goed. Helaas heeft zij ook last van waar al die mensen last van hebben. Na een introductiezinnetje is de tweede zin die uitgesproken wordt: "U bent overigens wel verplicht te solliciteren." JAHAAAAAAAA, dat weet ik zo onderhand wel. Zouden die mensen een stroomstoot krijgen van de telefoonhoorn wanneer ze niet binnen 2 minuten die zin uitspreken? Vervolgens kreeg ik allerlei dreigementen te horen. Dat wanneer ik geen goed ondernemingsplan heb het niet mogelijk is, en wat mijn partner daarvan vindt, en hoe het dan moet met mijn kinderen en mijn hypotheek en dat er iemand dan óók nog bij mij op huisbezoek komt als ik echt van plan was zelfstandig te worden. Al met al kostte het enige moeite haar uit te leggen dat ik slechts een oriënterend gesprek wil over de mogelijkheden. Het niet hebben van een hypotheek,een partner en kinderen kan ook nog wel eens voordelig zijn omdat ik dan minder risico loop of anderen minder risico laat lopen, maar het lijkt totnogtoe wel of ik mezelf daarmee direct tot buitenaards wezen of zéér zielige vrouw heb gebombardeerd. Maar alla, de 17e mag ik bij haar op gesprek.
Direct daarna werd ik gebeld door het UWV met een vraag over de wijziging in het aantal uren wat ik gewerkt heb. Tweede zin:"U weet dat u verplicht ben te solliciteren?" Zucht, het probleem waar hij over belde bleek echter snel opgelost te zijn en dus is de uitkering rond.
Vandaag had ik, op advies van het CWI, een gesprek met het UWV over ontheffing van de sollicitatieplicht zodat ik me kan oriënteren op zelfstandig ondernemerschap. Ten eerste irriteert het me weer mateloos dat ik er om 11.00 uur ben en uitzicht heb op de werkstations waar gewerkt en gekletst wordt en dat ik door diezelfde kletsende mensen pas om 11.15 uur uitgenodigd wordt plaats te nemen. Op de vraag:"Wat verwacht u van ons?" had ik bijna willen antwoorden dat ze me gingen vertellen dat ik verplicht ben te solliciteren maar het was niet meer nodig. Voor ik antwoord kon geven werd mij door de jongedame medegedeeld dat ik juist... namelijk wel verplicht was te solliciteren. De jongedame werd bijgestaan door een meneer met iets meer ervaring. Gelukkig ben ik er echter niet van geworden. Ik heb 6 weken voor het maken van een compleet ondernemingsplan, wanneer zij dat goedkeuren krijg ik een periode van 3 maanden om te starten, eventueel met een verlenging van 3 maanden. Nu ontheffing aanvragen heeft dus geen zin omdat ik, wat ik wil, nooit in 6 weken rondkrijg. De meneer was nog erg meedenkend en gaf meer nuttige informatie dan nodig, de jongedame zat alleen maar te leuteren over passend werk. Ik zou bijvoorbeeld weer les kunnen gaan geven ??? Wat blijkt. In hun systeem staan nog steeds opleidingen en banen die ik niet gehad heb of gedaan heb,maar die ik noodgedwongen in moest vullen bij mijn aanvraag omdat anders mijn inschrijving niet lukte. (Zie één van de eerste bloggen) Tevens kregen we discussie over passend werk. Aangezien ik niet ziek geworden ben is passend werk gebaseerd op mijn CV en werkervaring. Ook als ik nu al kan zeggen dat dat gaat leiden tot een burnout wanneer ik dat vak weer inga, ondanks de testuitslagen van het CWI dat ik dat inderdaad echt niet meer moet gaan doen, herhaalt zij dat ik passend werk moet accepteren. Zij leek niet te snappen dat het juist een kwestie van gezond verstand geweest is om mijn werkloosheid te gebruiken om een overstap te maken.
Volgend probleem is dat ik de grens niet over mag tenzij ik daarvoor vakantiedagen inlever, wanneer ik andere activiteiten verricht (b.v. mogelijkheden onderzoeken in de Ardennen voor georganiseerde rondreisjes) dan worden die dagen gekort op mijn uitkering en krijg ik niet betaald. Wat ik wel mag doen is heel veel bijverdienen met mijn freelanceverklaring in iets wat ik uiteindelijk niet wil gaan doen. Einde van het liedje. Ik ben voorlopig verplicht 1 x per week te solliciteren. Ik ben nog wel even in gesprek gegaan dat die hele wet en regelgeving voor mij juist een reden was om uit het vak te stappen. De regels staan voorop, niet ik als persoon. En dat wil niet zeggen dat ik niet gemotiveerd zou zijn te werken of te solliciteren. Ik heb een hele map vol informatie, zit dagelijks uren op het internet en heb mezelf opgegeven voor allerlei bijeenkomsten in het kader van zelfstandig ondernemerschap. Het verbaast me ook dat ik enerzijds gemotiveerd en gestimuleerd wordt om zelfstandig te worden en anderzijds alle regelgeving tegen heb. Maar goed, natuurlijk begrijp ik dat ze mensen zo snel mogelijk aan het werk willen hebben? En daarnet bedacht ik waarom eigenlijk? Omdat ik sociaal moet participeren? Daar heb ik geen tijd voor zo druk heb ik het met steeds allerlei gegevens en formulieren invullen en kopiëren. Omdat ik te duur wordt? Niet om het een of ander, maar sinds mijn aanmelding bij het CWI heb ik te maken gehad met:
- Vier receptionisten
- Eén bemiddelingsconsulent(zowel persoonlijk, telefonisch als via email)
- Een testmedewerker
- Een helpdeskmedewerker(ik moet van alles van het CWI maar kan niet in mijn dossier)
- Een beleidsmedewerker van de gemeente
- Twee medewerkers van het UWV
- Eén medewerker van het UWV afdeling uitkeringen
- Een medewerker van de gemeente over financieringsmogelijkheden

Kortom, 12 mensen hebben op de een of andere manier te maken (gehad) met mijn werkloosheid. Waar moeten die zich toch mee bezig gaan houden wanneer ik, of anderen, snel een andere baan vinden. Dan raken ze zelf werkloos. De kosten zitten overigens denk ik meer aan hun kant,niet aan de mijne.

Ik ben van de weeromstuit maar meteen weer gaan kijken naar beroepen als reisbegeleider, na zo'n dag als gisteren en vandaag wil ik weg uit dit overgeorganiseerde maar niet op elkaar afgestemde Nederland. Ik wil gewoon in een busje de baas spelen over anderen en als dat niet in de Ardennen kan dan maar in Azië ofzo.

Wat een werkloze zoal doet

De eerste dagen zitten er op. Vrijdag de 29e voelde al als mijn eerste dag als werkloze. Het eerste plan was een beetje bijkomen o.a. door uit te slapen. Maar plannen zijn er om herzien of gedwarsboomd te worden. Om 6.30 uur arriveren de eerste vrachtwagens en graafmachines op het veld tegenover mijn huis om verder te gaan met de nieuwbouw. Het stoort me niet en om 7.30 uur sta ik fris als een hoentje naast mijn bed. Ik ben direct maar begonnen een goede gewoonte opnieuw op te pakken en begin mijn dagen met meditatie.
Vervolgens heb ik kasten opgeruimd, al mijn denkaantekeningen van de laatste tijd opgeruimd, werkmappen geordend, cd's teruggezet waar ze hoorden. Het helpt me om mijn hoofd op te ruimen voor dit nieuwe begin.
Ik had verwacht her en der wel overvallen te worden met gevoelens van weemoed, gemis, verdriet. Niets van dat alles. Al die talismannen en mooie kaarten en briefjes die ik gekregen heb helpen me de dagen door met het volste vertrouwen dat het allemaal goed komt.
Zaterdag gebruik ik mijn tijd om een digitaal foto-album samen te stellen wat over een paar dagen klaar zal zijn. Zondag ga ik naar de open dag van het zwembad en schrijf me in voor een pittig zwemprogramma wat mijn conditie moet verhogen en mijn gewicht verlagen. Ik kan altijd nog gewoon baantjes gaan trekken als ik het niets vind. Daarna lekker de stad in waar van alles te doen is. Het loopt spontaan uit op een etentje met glaasjes rosé en dan merk ik dat ik steeds de knop om moet zetten. Ik hoef er geen rekening mee te houden dat ik maandagmorgen vroeg op moet.
Uiteraard ben ik maandag toch op tijd wakker. Ik heb van alles te copiëren voor het CWI en allerlei regeldingetjes doen. 's Avonds begint voor het eerst sinds het seizoen het badminton weer en samen met mijn zus maak ik de tegenpartij in.
Dinsdag is zo'n dag waarin lamballen en nuttige dingen doen elkaar afwisselen. Mijn druivenstruik, die al jaren elke zomer een herfstachtige uitstraling aan mijn tuin bezorgt omdat hij steeds bruin wordt ondanks alle inspanningen en hulpmiddelen,wordt resoluut verwijderd. Het is een hele klus en dus val ik spontaan op de bank in slaap als ik 's middags even de t.v. aanzet.
Vandaag begint wat vreemd. De buurvrouw hoorde ik dinsdagavond al druk schuiven met spullen en met deuren slaan. Ik heb het laatste jaar regelmatig gewenst dat ze zou verdwijnen, of op zijn minst de hond waar ik horendol van werd. Dat was het enige waar ik tegenop zag. De hele dag geconfronteerd worden met de rotzooi, de hele dag "The sound of music" moeten horen, het geblaf van de hond en de monsterachtige frambozenstruik die mijn tuin infiltreerde en over probeerde te nemen. Soms komen wensen uit. Vanmorgen is de buurvrouw uit haar woning gezet, ze wordt overgebracht naar een opvangvoorziening. Triest, maar wel nodig omdat eerdere hulp niet effectief is gebleken. Laten we hopen dat ik eindelijk "normale" buren krijg... doofstom met hooguit een goudvis ofzo.
Via mijn email kom ik erachter dat een organisatie ongevraagd en volgens mij zonder toestemming van mijn vorige werkgever mijn afscheidsrede gebruikt heeft voor hun website. Dat moet ik dus nog even terug gaan draaien...
Vervolgens naar het CWI geweest waar mijn hoogstvriendelijke bemiddelingsconsulente samen met mij de stukken voor de WW aanvraag naloopt. Binnenkort krijg ik een uitnodiging van het UWV en ga ik bespreken of ik vrijstelling kan krijgen van mijn sollicitatieplicht en een oriëntatieperiode op zelfstandige. Aangezien de bemiddelingsconsulente mijn sollicitaties moet controleren zal dat volgens haar geen problemen opleveren. Tevens krijg ik 18 september een workshop van het UWV voor startende ondernemers. Daar ga ik op eigen initiatief ook nog iets aan doen op 8 september a.s. bij de Rabobank en op 1 november bij de Kamer van Koophandel. Kortom, zat om me mee bezig te houden.

WW via het WWW aanvragen

Mijn uitkering is inmiddels aangevraagd via de website van het CWI en opnieuw heb ik allerlei problemen met het invullen van de gegevens. Ik wijk mijn hele leven al enigszins af van de gangbare procedures, en ook nu weer kan ik niet invullen hoe het precies zit met mijn vertrek. Ik ben niet op staande voet ontslagen, heb zelf geen ontslag genomen, zit niet in een project wat eindigt... mijn functie vervalt en dat was het juiste moment op te besluiten om iets heel anders te gaan doen. Wat die functie was kon ik opnieuw niet invullen... bij het CWI sta ik bekend als consulent sociale verzekeringen (waar ik werkelijk geen kaas van gegeten heb).
Ik word er nerveus van want als het misgaat heb ik straks geen inkomen. Ik ben nog gevraagd om mee te werken aan een conferentie op persoonlijke titel, een interview voor een vakblad, nog een artikel in een ander blad. Maar kan dat wel als ik dadelijk niet meer werk? Wordt dat gezien als voortzetting van mijn werkzaamheden? Kan ik in het kader van mijn oriëntatie op zelfstandige dit soort opdrachten aannemen? Ik weet het allemaal zo net nog niet. Dus toch maar even bellen met mijn bemiddelingsconsulente die ik al gemaild had dat ik de aanvraag ingediend heb én haar zal bellen omdat ik er niet helemaal uitkom. Om haar aan de lijn te krijgen kost wel weer duw en trekwerk met de receptie van het CWI. Als een soort repeteerbandje wordt almaar herhaald door de receptioniste dat ik me in moet schrijven (wat ik allang gedaan heb) en ze willen ook erg graag weten waarom ik dan persé die consulente aan de lijn wel. Die ergernis verdwijnt overigens vrij snel. De bemiddelingsconsulente is vriendelijk en biedt direct hulp. Overigens begrijp ik van haar dat mij een workshop aangeboden had moeten worden voor zelfstandig ondernemers. Dat is niet gebeurd. Ze stuurt me de WW formulieren die ik thuis moet nalopen. En nadat ik die ontvang stijgen de cliënten die het lukt om zo'n aanvraag de eerste keer goed in te vullen, behoorlijk in mijn achting. Ik heb gestudeerd, spreek meerdere talen, ben niet bang van formulieren, maar raak bijna in paniek bij het zien van al die ingewikkelde termen. Vooral de dreigementen en formuleringen staan me tegen. Als het misgaat met een formulier ligt dat vooral aan jezelf en niet aan de onduidelijke vraagstelling of het feit dat je nergens een toelichting kunt geven op je persoonlijke situatie. Nu gaan we dus 3 september samen de formulieren doornemen en een afspraak maken met het UWV zodat ik aan de slag kan met mijn oriëntatie op zelfstandig ondernemer. Op donderdagmiddag toch nog maar een keer gebeld want ik moet met haar de formulieren 3 september doornemen maar op het formulier zelf staat dat ik verplicht ben ervoor te zorgen dat ze op 1 september bij het UWV liggen. Ook nu krijg ik een repeteerverhaal over inschrijvingen. Mijn hele doopceel en persoonlijke gegevens worden weer nagelopen. De receptioniste heeft het verkeerd soort telefooncursus gehad. Het is prettig als je een keer aangesproken wordt met mevrouw en dank je wel en alstublieft, maar het wordt wat irritant en ongeloofwaardig als dit na elke vraag en antwoord gebruikt. De bemiddelingsconsulente is efficiënt en aardig zoals ze tot nog toe geweest is. Gelukkig mogen de formulieren later ingeleverd worden bij het UWV. Ik vind het wel verwarrend dat de dwingende taal die in de formulieren gebruikt wordt steeds niet strookt met de afspraken die ik heb met de consulent. Nou ben ik niet te flauw met de telefoon pakken en gewoon navraag doen maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen zo vlot daarmee is waardoor fout ingevulde formulieren ingediend worden waardoor de uitkering misloopt.
Interessante bezigheid, lid zijn van het CWI.

Dag DommelRegio, ik ga op eigen benen staan

 

Apetrots ben ik op mijn oorkonde die ik ontvang op mijn afscheidsbijeenkomst. Op 14 augustus houd ik mijn afscheidsrede in de StayOkay in Valkenswaard. Wat had ik me vergist. Ik had zo bedacht na mijn praatje (wat overigens zeker 40 minuten duurde)te houden, wat handjes te schudden en een boekenbon ofzo in ontvangst te nemen als bedankje voor de prettige samenwerking. Dat pakte tot mijn verbazing en ontroering heel anders uit. Flessen wijn, bossen bloemen, een mand vol zelfgemaakte en/of symbolische persoonlijke cadeautjes. Mooie woorden van Leon, de directeur, die ondanks dat hij nauwelijks kon lopen, tóch aanwezig was. Verzoeken van externe partners om mijn verhaal toch nog eens bij hen te komen houden, mee te werken aan artikelen. De rede viel in goede aarde, ook ons mam was trots en staat glunderend op alle foto's (met dank aan Emile). 's Avonds praten we nog eens gezellig na met een clubje collega's met wie ik door de jaren heen een bijzondere band opgebouwd heb. We borrelen, eten en hebben vooral ook plezier. Het is een goed afscheidsfeestje, wel ontroering maar geen onnodig drama.
Als ik 's avonds, doodmoe van de intensieve afgelopen maand, alle kaartjes en boodschappen nog eens goed bekijk ben ik regelmatig in tranen van ontroering. Niet van spijt over mijn besluit. Het is een goed besluit en iedereen die de afscheidsrede bijgewoond heeft begrijpt waarom. Nieuwsgierig geworden? De afscheidsrede is te lezen op www.dommelregio.nl

Nog 2 weken te gaan, zaken overdragen aan Catharine, mijn waardige opvolgster. Nog shaggies roken bij de nooduitgang, grapjes maken in de gang, Janny tussen de bedrijven door steeds opzoeken, samen laatste blokjes om. De meiden van het secretariaat van hun werk houden enzovoorts.
Thuis is het me niet meer gelukt om in te loggen op het CWI. Ik kom gewoon niet in het systeem, terwijl ik wel nog 2 favoriete beroepen toe moet voegen. Het gesprek op 24 juli was wel even anders met de testmevrouw dan het eerste gesprek. Ik denk dat ze zich, bij het zien van de uitslagen, realiseerde dat ik inderdaad iets anders moet gaan doen. Even probeerde ze me nog om te krijgen dat schuldhulpverlening echt iets voor mij zou zijn, maar aangezien 2 x 6 bij mij standaard 18 oplevert lijkt mij dat een minder goed idee. Uit de uitslagen blijkt dat ik alles in me heb om een succesvol ondernemer te worden en dit zal dan ook het advies worden aan de bemiddelingsconsulente. Mezelf met behoud van uitkering richten op zelfstandig ondernemerschap. Dat geeft wel even een beetje lucht. Wat ik minder vind is dat dit gekoppeld wordt aan het gegeven dat ik een freelanceverklaring heb als trainer. Maar ik weet niet of ik dat wel definitief als vak wil doen, want ook dat vraagt erg veel communicatie en stroperige processen met doelgroepen waar ik eigenlijk wel een beetje klaar mee was. Daar moet ik nog eens goed over nadenken. Emile, mijn persoonlijke raadgevende boedhha zei daarover dat ik op moet letten dat ik nu geen Ja zeg tegen dingen omdat ik weet dat ik ze kán, maar dat ik me af moet vragen of ik het iets is wat ik echt wil.
Dit keer krijg ik niet gewoon een hand van de testmevrouw, maar 2 handen die de mijne heen en weer zwengelen alsof er afscheid genomen wordt van een belangrijk persoon. En ik ben natuurlijk, net als iedereen op deze globe een belangrijk persoon. Ik hoop dat alle cliënten bij het CWI zo behandeld worden, maar kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit waarschijnlijk niet zo is. We zullen het zien.

Da's nou echt iets voor jou

Vrijdag 18 juli 2008

Op het werk ben ik druk bezig geweest met zaken afronden, afspraken maken met collega's met wie ik nog ga lunchen, mijn rommelspullen vast doneren aan de nieuwe kantine... en tussentijds heb ik testen gemaakt die te vinden zijn op de website van het CWI. Op zorg en welzijn scoor ik gemiddeld een half procent, op artistieke bezigheden 87 procent. Ik ben onafhankelijk, zelfstandig en origineel. Niet ambitieus, maar wel een harde werker. Herkenbaar allemaal... Ik heb ze uitgeprint zodat ik ze mee kan nemen naar mijn afspraak.
Ik heb dit keer een brief met een naam erop en hoef nauwelijks te wachten. De mevrouw die me gaat testen heeft mijn CV gezien, de testen die ik geprint heb wil ze niet zien, wat me enigszins verbaasd. Het wordt een lastig gesprek. Al vrij snel merk ik dat ik me zit te verdedigen. Ja, ik weet dat ik een hoop kwaliteiten heb en veel bereikt in mijn vak, maar dat doet niets af aan het feit dat ik er vanaf wil. Weet ik wat nou echt iets voor mij zou zijn? Mensen weer aan het werk helpen. Enigszins verbaasd en geïrriteerd leg ik uit dat dat absoluut niets voor mij is. Ik haal het voorbeeld aan wat ik hoorde tijdens een landelijk project waar ik deel van uit maakte. Ome Jan hield zich de hele dag bezig met alles op en om het pleintje. Hij lette op de kinderen, zorgde voor het speelgoed, bracht krantjes rond, deed boodschappen voor oudere bewoners. Omdat hij in een kaartenbak zat bij het CWI moest hij sociaal geactiveerd worden. Twee jaar lang kwam hij terecht in allerlei projectjes en banen en steeds weer vertrok hij teleurgesteld. Uiteindelijk constateerde men dat Ome Jan niet bemiddelbaar was en verdween hij weer in de kaartenbak. Hij verdween niet alleen in de kaartenbak maar ook achter de geraniums. Zijn klusjes waren overgenomen, zijn sociale netwerk was weggevallen. Daar wil ik niet verantwoordelijk voor zijn. Ik ken te weinig mensen die gelukkig geworden zijn van reïntegratietrajecten en men is meer bezig met de regeltjes dan met de mensen.
Nou, weet je wat dan wel echt iets voor mij is, mensen begeleiden bij de sociale werkvoorziening. Ik probeer mijn irritatie voor me te houden en leg uit dat dat absoluut niets voor mij is met mijn tempo en ongeduld. Binnen 5 minuten heb ik die mensen tegen het plafond, dat ligt mij niet. Schijnbaar is mijn irritatie doorgesijpeld want we stappen over naar het volgende onderwerp. Zelfstandig ondernemer met behoud van uitkering. Ja, zou ik best willen, alleen heb je dan wel een concreet idee nodig wat je wilt ondernemen en je moet kunnen investeren... Dat laatste lijkt niet begrepen te worden..Hoezo investeren? Nou, een werkruimte bijvoorbeeld, een computer. En nee, ik heb zelf geen computer, ik werk op een laptop van het werk die ik weer in moet leveren. Dus onderzoeken op ondernemen is niet interessant? Jawel, het zou wel interessant kunnen zijn. Maar als puntje bij paaltje komt wordt besloten mij te testen op persoonlijkheid, werkkwaliteiten en beroepeninteresses. Want anders wordt het allemaal te duur. En ik moet me wel afvragen hoe ik dat dan ga doen als er iets uitkomt waar geen werk in zit. Ik moet wel voorkomen dat ik in een uitkering kom. Ik kan de testen thuis maken en als ik een interessant beroep tegenkom kan ik meteen op vacatures klikken en solliciteren... En nee, de testen lijken niet op de testen die ik al gedaan heb. Op de een of andere manier krijg ik sterk het gevoel dat deze mevrouw mij wil bewijzen dat ik in mijn vakgebied moet blijven en dat ze nu al in kan schatten wat de uitkomst is. De uitslag van de testen (met uitzondering van de beroepentest) krijg ik niet te zien, die gaan rechtstreeks naar het CWI. De 24e zien we elkaar weer en dan krijg ik de uitslag. Alsof ik examen moet doen, zeg...
Vrolijk ben ik er niet van geworden. Iedereen om me heen die me een beetje kent zegt dat het een goed besluit van me is om over te stappen. Iedereen heeft er het volste vertrouwen in dat ik iets ga vinden waar ik gelukkiger van wordt. En één zo'n gesprek met iemand die me gaat testen heeft me in de verdediging gedrukt, me het gevoel gegeven dat ik verantwoording af moet leggen. Ik voel me alsof ik me schrap moet zetten omdat ik nu opeens afhankelijk ben van één persoon bij het CWI die gewoon niet goed gelezen en geluisterd heeft. Daarbij is zij niet degene die met me in gesprek gaat over het werk wat ik uiteindelijk ga doen, maar degene die me moet testen. En hoezo ben ik niet genoeg waard om een extra test in te investeren. Een kwestie van vinkjes aanklikken en op een knop duwen... Ik heb mezelf potdomme een jaar of 20 nuttig gemaakt voor allerlei maatschappelijke problemen, mensen uit de shit geholpen en zaken geregeld zodat ze mee konden doen. En nu ben ik opeens te duur...
's Avonds vul ik de testen in, die nagenoeg gelijk zijn aan de testen die ik eerder zelf al ingevuld heb. Ze bevatten echter net iets vaker dezelfde vragen alsof ze proberen je er in te luizen ofzo... maar dat zal mijn cynisme wel zijn wat om de hoek komt kijken. Wanneer ik de beroepentest ingevuld heb is de uitslag eigenlijk dieptriest en toch moet ik er om lachen. De eerste pagina met mogelijke beroepen variëren van dichter, schrijver, kunstenaar, multimediakunstenaar, tolk (ook Russisch, Italiaans etc. wat ik allemaal niet spreek) tot dramaturg. En bij alle vacatures is de score 0, 0 en nog eens 0. Het is enerzijds een bevestiging dat het een goede keus is over te stappen naar iets anders, maar ook wel een beetje vreemd dat ik het zo lang nog volgehouden heb in iets wat ik echt niet meer wil. Ik ben benieuwd naar de reactie van de CWI mevrouw. We zullen het de 24e wel zien.

Uw nummer s.v.p.?

Vrijdag 11 juli 2008

Vandaag word ik om 10.30 uur verwacht op het CWI en dus ben ik om 10.25 uur present. Het gebouw is groot en modern, een open ruimte met werkstations, felle kleuren, hoge palmbomen waar wachtbankjes omheen zijn gedrapeerd en veel, vooral heel veel computers. Her en der zitten bezoekers enigszins verveeld rond te kijken naar de oranje, gele en groene inrichting. Ik meld me bij de balie van de twee receptionistes. Ik vertel dat ik om 10.30 uur een afspraak heb en nee, ik weet niet met wie. De eerste vraag die gesteld wordt is of ik een uitkering aan kom vragen. Nee, nog niet want ik kom me eerst inschrijven. Vervolgens wordt gevraagd naar mijn nummer. Oeps... ik ben niet eens meer een vrouw met een naam, ik ben al gereduceerd tot een nummer. Ik word verzocht mijn legitimatiebewijs te overleggen en mijn burgerservicenummer wordt genoteerd op een rood briefje. Terwijl deze handelingen verricht worden heeft zich een stagiaire (met grote letters staat het op haar naambordje) bij de receptionistes gevoegd. Ze zijn druk in gesprek over het computerprogramma wat niet werkt, vanaf de overkant roept een vierde medewerkster af en toe ook nog een en ander. Oogcontact tussen mij en de receptioniste is er niet of nauwelijks. Ik krijg mijn spullen terug en met een vaag gebaar naar links mag ik "daarachter" gaan wachten. Terwijl ik "daarachter" wacht zie ik hoe een paar mannen aan computers werken, en hoor hoe samen overleggen met elkaar over cliënten. Aan de andere kant zijn cliënten bezig zich in te schrijven op de computer, af en toe geholpen door de stagiaire die overal opduikt. Ze heeft het er maar druk mee. Ik wacht en wacht, wacht nog langer en besluit om 10.45 uur maar eens te gaan vragen hoe het zit.
De receptioniste vraagt:"Ja?" Ik zeg haar dat ik om 10.30 uur een afspraak had. "Heeft u zich hier al gemeld? " Ik weet mijn cynisme in te houden en zeg dat ik haar zojuist gesproken heb. Nou ze weet ook niet hoe het komt, ik moet het "daarachter" maar even vragen. Dus ga ik opnieuw naar "daarachter" en kom onderweg één van de werkmannen tegen die opgestaan is, ik denk om te kijken wat er aan de hand was. Ook het aanwezige publiek volgt nieuwsgierig wat er gaande is. Het is zo te merken niet gebruikelijk dat mensen initiatief nemen als wachtende bij het CWI. Hij heeft overigens geen idee, hij gaat er niet over. De stagiaire roept vanaf veilige afstand vanachter de palmboom vragend wat er aan de hand is. Opnieuw zeg ik dat ik om 10.30 uur een afspraak had. Ze reageert met een:"Ja, en?" "En het is nu 10.45 uur geweest. Ik vroeg me af of het uitloopt?" Er blijkt iemand ziek te zijn, waarop ik reageer met te zeggen dat het prettig zou zijn als ze dat even laten weten. Een beledigde gefronste wenkbrauw krijg ik als antwoord. Wanneer ik wil gaan zitten komt een mevrouw me tegenmoet. Na excuses dat het uitgelopen is en een kop koffie wordt in een snel tempo een en ander besproken. Het is haar vrij snel duidelijk dat ik inderdaad een ander vak moet gaan zoeken. Ze wil weten wat ik verwacht van het CWI en ik zeg eerlijk dat iedereen me waarschuwt niet teveel te verwachten, maar ik moet me in ieder geval inschrijven. Ze vindt het jammer dat het CWI een negatieve naam heeft en denkt dat ze wel iets kan betekenen in de vorm van testen. Bij een ervaren collega, die zal met mij onderzoeken waar mijn interesses en kwaliteiten liggen. Alhoewel ik zelf ook al een en ander aan testen gedaan heb lijkt het me geen verkeerd voorstel. We spreken af dat ik mijn CV nog digitaal aanlever, zij zal dan alle foutief ingevulde opleidingen en functies aanpassen. 3 oktober heb ik een vervolgafspraak met haar en eind augustus kan ik, mocht het nodig zijn, digitaal mijn ww uitkering aanvragen, dit gaat ook via haar. Tegen alle verwachtingen in gaat dit gesprek dus vlot, de medewerkster is erg aardig en denkt mee en de afspraken zijn helder.
Thuisgekomen bedenk ik dat ik vergeten ben te vragen of ik sollicitatieplicht heb, ik leg haar die vraag digitaal voor, samen met mijn CV. Haar antwoord komt binnen een paar uur. Aangezien ik nog niet weet wat ik ga doen lijkt het haar verstandiger me daar eerst op te oriënteren. Mijn nieuwe afspraak bij het CWI is met een medewerkster die me gaat testen op 18 juli.

CWI ofwel Computers, Wirwar en Inlogproblemen

Vrijdag 4 juli 2008

Mijn ontslagbrief met wederzijds goedvinden is binnen. Per 1 september zal ik niet meer werken bij mijn zeer gewaardeerde werkgever DommelRegio. Nog 2 maanden te gaan. Nog wat projectjes aan het rollen brengen, zaken afronden en overdragen, aan mijn afscheidsrede werken... Het komt allemaal razendsnel dichtbij. Het werk zal ik niet missen, een aantal directe collega's des te meer. Ik moet me nu gaan richten op de toekomst en dat betekent dat ik me moet gaan melden bij het CWI. En dus bel ik even met het CWI. Ik leg uit dat ik mijn werk ga verliezen en die kans wil benutten om helemaal over te stappen naar een andere sector. Is het mogelijk dat ik een oriërenterend gesprek krijg? Deze vraag wordt door een vriendelijke jongeman resoluut met: "Nee" beantwoord. Het CWI kan niets voor me doen zolang ik me niet ingeschreven heb. Grappig, in mijn afscheidsrede stip ik onder andere aan dat je in Nederland geen hulp kunt krijgen wanneer je niet in een registratiesysteem zit en direct ondervind ik dat dit ook in dit geval zo werkt.
Vol goede moed log ik in met mijn Digid en mijn Burgerservicenummer. Mij is niet helemaal duidelijk of dat laatste duidt op de service die mij als burger verleend wordt of de dienstbaarheid die ik aan de dag hoor te leggen ten aanzien van de services die mij verleend gaan worden, maar goed... Het gaat al vrij snel mis en ik ben toch niet onhandig met computers. Het is een lastig bewerkelijk systeem met zoekfuncties en popup dingen die niet gebruikersvriendelijk zijn. Noodgedwongen vul ik opleidingen in die ik niet gedaan heb (de mijne zitten er niet in) en beland ik in functies waar ik nooit in gewerkt heb, zoals straatwerk (i.p.v. straathoekwerk met jongeren). Verder moet ik ietwat vreemde vragen beantwoorden die mij de indruk geven dat ze uit willen sluiten dat ik me op ga stellen als profiteur. Ben ik wel bereid minder te gaan verdienen? Ben ik wel bereid in het weekend te werken? Ben ik van plan een uitkering aan te vragen?
Na het invullen is het de bedoeling dat ik binnen 2 dagen contact opneem anders vervalt mijn inschrijving. Overigens was me dit al verteld door de jongeman dat dit direct na de inschrijving kan. En dus bel ik naar het CWI. Mijn inschrijving is ontvangen en dat betekent dat ik een afspraak kan maken. De vrouw die me te woord staat maakt me deelgenoot van allerlei inlogproblemen in het registratiesysteem wat niet goed werkt waardoor het moeilijk is een afspraak te plannen. Wanneer het gelukt lijkt wordt het weer gecanceld omdat er op dat tijdstip al iemand gepland staat, vervolgens beland ik in andere regio en er kan mij niet verteld worden met wie ik de afspraak heb want er is een probleem met het registratiesysteem. Oh ja, zo ging dat... ik zit in een systeem en dus nu besta ik, maar degenen die achter het systeem zitten bestaan tijdelijk niet. Als het dan eindelijk lukt kan ik vragen of dan de inschrijving nog doorgenomen wordt. Ze wil natuurlijk weten waarom en ik leg uit dat ik dingen in heb moeten vullen die niet kloppen. Dat kan natuurlijk niet, volgens haar, maar als ik mijn opmerking toelicht wordt mij aarzelend toegezegd dat ik dat in het gesprek toe mag lichten. Misschien kan het dan nog veranderd worden. Goed we zullen wel zien als ik de 11e juli op audiëntie mag.