Ken ik mijn (sollicitatie)plichten wel?

Tjonge jonge jonge... vandaag is zo'n dag dat ik er eigenlijk wel een beetje klaar mee ben. Ik heb eerder al gezegd dat het interessant is om aan de andere kant van de streep terecht te komen, maar ook heel vermoeiend. In chronologische volgorde. Afgelopen maandag ben ik naar de startersbijeenkomst van de bank gegaan. Alhoewel ik het merendeel zelf al wist leverde het toch een paar interessante lijntjes en vragen op om me mee bezig te houden. Het gezelschap was enigzins verwarrend omdat ongeveer de helft van de aanwezigen daar was in het kader van acquisitie. Adviesbureau's,
gespecialiseerde bankmedewerkers en accountants. Daarnaast een handjevol mensen die net begonnen zijn of willen beginnen en een beleidsambtenaar van economie en arbeidsmarkt van de gemeente. Hij tipte me een afspraak te maken met één van zijn mensen i.v.m. financieringsmogelijkheden door de gemeente. Uiteraard kon ik het niet nalaten even op te merken dat het vrijwel onmogelijk is je eigen consulent bij het CWI aan de lijn te krijgen, laat staan iemand die je niet kent. Dus mocht ik hem de volgende dag rechtstreeks bellen zodat hij me door kon verbinden. Één van de deelneemsters was een mevrouw die ofwel zichzelf bejaard vond of zich ten doel gesteld had zichzelf impopulair te maken. Al haar zinnen begonnen met:"Twee weken geleden was ik bij een bijeenkomst van de Kamer van Koophandel en wat jullie jonge mensen je goed moet realiseren..." Daarna volgde allerlei denigrerende opmerkingen over jonge mensen en allerlei paniekerige uitlatingen over pensioenregelingen. Ik moet toegeven dat het best even lekker was toen ik haar kon overtroeven. Deelname aan startersdagen van de Kamer van Koophandel kosten volgens haar slechts € 30,00. Ik wist te vertellen dat er binnenkort een gratis dag is.
Op dinsdag belde ik de beleidsambtenaar die mij direct doorverbond met een mevrouw wiens taak het is mensen vanuit een uitkeringssituatie te motiveren en te ondersteunen om als zelfstandig ondernemer te beginnen. Dat ging dus goed. Helaas heeft zij ook last van waar al die mensen last van hebben. Na een introductiezinnetje is de tweede zin die uitgesproken wordt: "U bent overigens wel verplicht te solliciteren." JAHAAAAAAAA, dat weet ik zo onderhand wel. Zouden die mensen een stroomstoot krijgen van de telefoonhoorn wanneer ze niet binnen 2 minuten die zin uitspreken? Vervolgens kreeg ik allerlei dreigementen te horen. Dat wanneer ik geen goed ondernemingsplan heb het niet mogelijk is, en wat mijn partner daarvan vindt, en hoe het dan moet met mijn kinderen en mijn hypotheek en dat er iemand dan óók nog bij mij op huisbezoek komt als ik echt van plan was zelfstandig te worden. Al met al kostte het enige moeite haar uit te leggen dat ik slechts een oriënterend gesprek wil over de mogelijkheden. Het niet hebben van een hypotheek,een partner en kinderen kan ook nog wel eens voordelig zijn omdat ik dan minder risico loop of anderen minder risico laat lopen, maar het lijkt totnogtoe wel of ik mezelf daarmee direct tot buitenaards wezen of zéér zielige vrouw heb gebombardeerd. Maar alla, de 17e mag ik bij haar op gesprek.
Direct daarna werd ik gebeld door het UWV met een vraag over de wijziging in het aantal uren wat ik gewerkt heb. Tweede zin:"U weet dat u verplicht ben te solliciteren?" Zucht, het probleem waar hij over belde bleek echter snel opgelost te zijn en dus is de uitkering rond.
Vandaag had ik, op advies van het CWI, een gesprek met het UWV over ontheffing van de sollicitatieplicht zodat ik me kan oriënteren op zelfstandig ondernemerschap. Ten eerste irriteert het me weer mateloos dat ik er om 11.00 uur ben en uitzicht heb op de werkstations waar gewerkt en gekletst wordt en dat ik door diezelfde kletsende mensen pas om 11.15 uur uitgenodigd wordt plaats te nemen. Op de vraag:"Wat verwacht u van ons?" had ik bijna willen antwoorden dat ze me gingen vertellen dat ik verplicht ben te solliciteren maar het was niet meer nodig. Voor ik antwoord kon geven werd mij door de jongedame medegedeeld dat ik juist... namelijk wel verplicht was te solliciteren. De jongedame werd bijgestaan door een meneer met iets meer ervaring. Gelukkig ben ik er echter niet van geworden. Ik heb 6 weken voor het maken van een compleet ondernemingsplan, wanneer zij dat goedkeuren krijg ik een periode van 3 maanden om te starten, eventueel met een verlenging van 3 maanden. Nu ontheffing aanvragen heeft dus geen zin omdat ik, wat ik wil, nooit in 6 weken rondkrijg. De meneer was nog erg meedenkend en gaf meer nuttige informatie dan nodig, de jongedame zat alleen maar te leuteren over passend werk. Ik zou bijvoorbeeld weer les kunnen gaan geven ??? Wat blijkt. In hun systeem staan nog steeds opleidingen en banen die ik niet gehad heb of gedaan heb,maar die ik noodgedwongen in moest vullen bij mijn aanvraag omdat anders mijn inschrijving niet lukte. (Zie één van de eerste bloggen) Tevens kregen we discussie over passend werk. Aangezien ik niet ziek geworden ben is passend werk gebaseerd op mijn CV en werkervaring. Ook als ik nu al kan zeggen dat dat gaat leiden tot een burnout wanneer ik dat vak weer inga, ondanks de testuitslagen van het CWI dat ik dat inderdaad echt niet meer moet gaan doen, herhaalt zij dat ik passend werk moet accepteren. Zij leek niet te snappen dat het juist een kwestie van gezond verstand geweest is om mijn werkloosheid te gebruiken om een overstap te maken.
Volgend probleem is dat ik de grens niet over mag tenzij ik daarvoor vakantiedagen inlever, wanneer ik andere activiteiten verricht (b.v. mogelijkheden onderzoeken in de Ardennen voor georganiseerde rondreisjes) dan worden die dagen gekort op mijn uitkering en krijg ik niet betaald. Wat ik wel mag doen is heel veel bijverdienen met mijn freelanceverklaring in iets wat ik uiteindelijk niet wil gaan doen. Einde van het liedje. Ik ben voorlopig verplicht 1 x per week te solliciteren. Ik ben nog wel even in gesprek gegaan dat die hele wet en regelgeving voor mij juist een reden was om uit het vak te stappen. De regels staan voorop, niet ik als persoon. En dat wil niet zeggen dat ik niet gemotiveerd zou zijn te werken of te solliciteren. Ik heb een hele map vol informatie, zit dagelijks uren op het internet en heb mezelf opgegeven voor allerlei bijeenkomsten in het kader van zelfstandig ondernemerschap. Het verbaast me ook dat ik enerzijds gemotiveerd en gestimuleerd wordt om zelfstandig te worden en anderzijds alle regelgeving tegen heb. Maar goed, natuurlijk begrijp ik dat ze mensen zo snel mogelijk aan het werk willen hebben? En daarnet bedacht ik waarom eigenlijk? Omdat ik sociaal moet participeren? Daar heb ik geen tijd voor zo druk heb ik het met steeds allerlei gegevens en formulieren invullen en kopiëren. Omdat ik te duur wordt? Niet om het een of ander, maar sinds mijn aanmelding bij het CWI heb ik te maken gehad met:
- Vier receptionisten
- Eén bemiddelingsconsulent(zowel persoonlijk, telefonisch als via email)
- Een testmedewerker
- Een helpdeskmedewerker(ik moet van alles van het CWI maar kan niet in mijn dossier)
- Een beleidsmedewerker van de gemeente
- Twee medewerkers van het UWV
- Eén medewerker van het UWV afdeling uitkeringen
- Een medewerker van de gemeente over financieringsmogelijkheden

Kortom, 12 mensen hebben op de een of andere manier te maken (gehad) met mijn werkloosheid. Waar moeten die zich toch mee bezig gaan houden wanneer ik, of anderen, snel een andere baan vinden. Dan raken ze zelf werkloos. De kosten zitten overigens denk ik meer aan hun kant,niet aan de mijne.

Ik ben van de weeromstuit maar meteen weer gaan kijken naar beroepen als reisbegeleider, na zo'n dag als gisteren en vandaag wil ik weg uit dit overgeorganiseerde maar niet op elkaar afgestemde Nederland. Ik wil gewoon in een busje de baas spelen over anderen en als dat niet in de Ardennen kan dan maar in Azië ofzo.