De tijd vliegt en het is nu echt herfst. Alhoewel de wereld vanochtend gehuld is in mist,is het in mijn hoofd vrij helder. Mijn hoofd komt overigens in de novembereditie van Zorg en Welzijn... geknipt door een professionele fotografe Claudia Kamergorodski. Bijzondere dame met een mooi accent waar ik een opmerking overmaakte. Tot mijn verbazing legde ze echter uit dat dat door haar Braziliaanse achtergrond kwam, wat niet helemaal logisch leek met haar achternaam. Als dochter van Russische joodse vluchtelingen is ze daar opgegroeid en later teruggekeerd naar Duitsland waar Claudia vervolgens via een Nederlandse liefde in Holland terechtkwam. Behalve foto's hebben we ook uitgebreid babbeltjes zitten maken over allerlei culturen en ontmoetingen en mocht er ooit van komen dan mag ik in een studio logeren in Rio de Janeiro in Brazilië. Die hele week was nogal multicultureel. Turkse mensen over de vloer i.v.m. het eventueel huren van het leegstaande huis naast me. Het Marokkaanse buurmeisje Soehailla die komt vragen of ik kan helpen internet aan te sluiten. Een Poolse moeder met twee kinderen aan de deur die op zoek zijn naar Marokkaans buurmeisje Effef. Een praatje met de Portugese Linda die iets verderop woont... kortom, allerlei nationaliteiten op mijn stoepje.
Maar ook nog even terug naar mijn verleden met alleen maar echte Brabanders. In de oude buurt waar ik opgegroeid ben is nog steeds een buurtvereniging die regelmatig iets organiseert. Dit keer mochten er introducées mee en zo liep ik, samen met mijn schoonzusje, een buurtbewoonster en mijn moeder in het pikdonker in een bos op Halloweendag voor een spooktocht. Ik was in de veronderstelling dat het met name voor de kinderen was, maar nee... alleen volwassenen en dus extra eng. Mijn 75jarige moeder is nergens bang van en schrok ook nergens van maar ik kreeg regelmatig een hartverzakking wanneer er weer iemand opdook met een kettingzaag, een lijk of een spooktreintje met stoom en felle lichten midden in het bos. Iedereen is altijd in de veronderstelling dat ik nergens bang voor ben, het tegendeel is waar. Ik ben bang van donker, vreemde mannen, onbekende geluiden,loslopende honden... En die zaken waren allemaal aanwezig. Met name de bloedhonden, die waarschijnlijk van stropers waren, vond ik doodeng. Die hoorden overigens niet bij de tocht wat het extra griezelig maakte. Mijn moeder vroeg nog voor de grap of ik er nou ook nachtmerries van ging krijgen en inderdaad, ik heb nog twee nachten na kunnen genieten van de enge geluiden, monnikken zonder gezicht en kettingzagen. Superleuk om allerlei mensen terug te zien met wie ik opgegroeid ben. Wat bossen betreft loop ik toch liever samen met Tommy te struinen in de Warande in Helmond.
Verder ben ik nog naar een gesprek met het CWI geweest en ik ben nog steeds erg te spreken over Astrid, die vrij snel doorhad dat ik druk bezig ben van alles uit te zoeken en bij te wonen aan workshops enzo, maar dat ik eerder teveel dan te weinig ideeën heb. Ze had gebakkeleid met de medewerkster van het UWV die nogal op de regeltjes zit en heeft haar vermanend toegesproken dat ze uit moet gaan van mijn ideeën en wensen i.p.v. de regeltjes en wetten. Als blijk van vertrouwen in mijn intenties gaf ze het sollicitatie-overzicht terug met de mededeling dat ze dat niet ging controleren en raadde ze me aan alsnog contact op te nemen met één van de reïntegratiebedrijven om me te laten helpen bij het trechteren van mijn ideeën. Daarnaast de mededeling dat ik me niet gek moet laten maken en dat 2 maanden thuis niet eens zo lang is wanneer je voor jezelf wilt starten. Gerustgesteld en met minder druk de startersdag van de Kamer van Koophandel bezocht in het Evoluon. Ik werd er helemaal verdrietig van, van het Evoluon. De technische speeltuin waar ik vroeger altijd met een vriendinnetje naar toeging met een zwerfkaart van de bus, is veranderd in een saai degelijk conferentiegebouw. Heerlijk vonden we dat, als tieners pimpten we onszelf helemaal op en gingen dan allerlei technische snufjes ontdekken.Hoofddoel was overigens niet de techniek maar de doelgroep die er kwam, voornamelijk slimme jongens die ons alles uitlegden wat wij wilden weten. Als tegenprestatie hebben wij deze "nerds" wel eens in zo'n muziekcabine gelokt waar we hen dan leerden zoenen. Doortrapte dametjes waren wij.
Het was overigens erg nuttig, die startersdag. En met al die aanbestedingen is er de aanwezige bedrijven veel aangelegen mensen binnen te halen bij hun accountantsbureau, begeleidingsbureau, websitebureau etc. Erg veel maatpakkenwerk en naar mijn idee te weinig zakenvrouwen. Een zeer gemilleerd publiek behangen met plastic en stoffen tasjes van de Belastingdienst, Kamer van Koophandel, Rabobank, ING, RVS enzovoorts. Zodra je even stil staat om informatie te bekijken wordt je van links en rechts belaagd door vriendelijk glimlachende mensen die zéér geïnteresseerd zijn in je positie en plannen en allemaal het beste aanbod hebben voor alles wat met zelfstandig ondernemerschap te maken heeft. Het is duidelijk Big Business, al die aankomende zelfstandige ondernemers. Het is alleen al een dagtaak om alle informatie te vergelijken en te sorteren. Met een heleboel informatie en een paar visitekaartjes terug naar huis. Bij één bedrijf had ik een soort prijsvraag ingevuld waarbij je een workshop netwerken kan winnen, vooral omdat het meisje die het vroeg er zo klagelijk op aandrong. Niet verder over nagedacht en dus werd ik maandag meteen gebeld door dat bedrijf met het aanbod voor een vrijblijvend gesprek omtrent begeleiding bij zelfstandig ondernemerschap. Omdat ik zelf nog twee bedrijven op het oog heb die me wel aanspreken heb ik op korte termijn afspaken met deze bedrijven en kies dan degene uit die mij het meest aanspreekt. Wanneer ik dat vertaal naar mijn oude cliëntengroep kan dat op twee manieren uitgelegd worden. Ik ben aan het shoppen of ik ben zéér gemotiveerd. Ik denk het laatste.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten