Storm en het luchtlezige

Het was een enerverende week. Gehuld in mist begaf ik me dinsdag naar Janny. Iedereen heeft wel eens gehoord van knoopppunt Leenderheide en de Hogt, ik kwam er vroeger dagelijks danwel wekelijks. Inmiddels is het knooppunt veranderd in een dubbele overdwarse scoutinglasso die achterwaarts bevestigd wordt. Wat een verandering en wat een gemoeilijk. Het voelde bijna opnieuw als een spooktocht. De beloning, frietjes bakken in de schuur met de kids en een goed gesprek met Janny maakten het echter meer dan de moeite waard. En geeft weer een heleboel stof tot nadenken... waaronder de opluchting dat ik nog steeds achter mijn besluit, nog steeds niet terugwil. En dankbaarheid dat ik nog steeds deelgenoot gemaakt wordt van het wel en wee van mijn dierbare excollega's die inmiddels verworden zijn tot waardevolle contacten.
Alhoewel ik in de veronderstelling was dat de hitte in mijn lijf door het gezellige open haardvuurtje kwam, bleek het 's woensdags toch echt de griep te zijn. Behalve dat wordt ik geteisterd door een terugkerende peesontsteking die soms in mijn linker dan weer in mijn rechterarm opduikt. Was het niet de pijn waar ik wakker werd van werd dan was het wel mijn hoest en niesbuien. Weinig pretlichtjes in mijn ogen en mijn auto volgt mijn voorbeeld en wordt afgekeurd op de verlichting bij de jaarlijkse APK. Met een kop die gevuld lijkt met watten, benen als pap en een huidskleur als nat kringlooppapier wacht ik braaf op het oordeel over mijn blikhutje. Onderwijl kijk ik geamuseerd toe hoe één van de weinige andere aanwezige vrouwen de drukbezette wachtruimte gebruikt als speeddate. Alle voor haar potentiële mannen worden in sessies van 5 minuten aangesproken en getaxeerd. Ik weet niet hoe het afgelopen is.
Met niet aflatende gefingeerde fitheid toch afspraken gemaakt zodat ik nu op korte termijn drie reïntegratiecoaches ga zien. Maar na het maken van die afspraken ook meteen yoga afgebeld omdat ik stond te tollen op mijn benen en dus vooral twee dagen snotteren en slapen tussen het smeren van Dampo en eten van Soep. Het slapen valt niet mee, alhoewel ik op zich niet lijd aan slapeloosheid. Probleem is echter dat ik op dit moment niet goed op mijn rechterzij kan liggen door de pijn in mijn arm die inmiddels in mijn nek en schouder zit. Als ik op mijn linkerzij lig denk ik dat mijn hart niet goed blijft kloppen (heb ik ooit gehoord in een televisieserie en sindsdien ben ik in de waan dat dat echt zo is en wordt dus altijd wakker als ik op mijn linkerzij lig.) Op mijn rug slapen kan ik wel maar dan word ik steevast wakker van de vreselijkste nachtmerries. Bijkomend euveltje is nog dat ik sinds weken een irritante brom in mijn linkeroor heb, alsof er ergens een machine staat te dreunen.
Ik was er wel klaar mee,heb langgenoeg geprobeerd het te negeren en dus op vrijdagochtend naar de huisarts waar ik een afspraak had met de huisarts in opleiding. De hele wachtkamer uiteraard vol met snuffende hoestende en snotterende mensen... de griep schijnt te heersen. Normaal gesproken heb ik geen klachten of negatieve ervaringen met huisartsen in opleiding, maar dit keer was ik aardig geïrriteerd door de houding van deze jongedame. Terwijl ik met moeite mijn jas uitdeed en plaatsnam ging ze verveeld op haar bureaulegger zitten tekenen. Ze maakte geen oogcontact, luisterde niet goed naar wat ik vertelde over eerdere peesontstekingen en ik ging er met meer vragen weg dan ik gekomen was. Dit bracht me nog op het idee om mezelf te verhuren als undercover aan organisaties en bedrijven die iets aan attitudeverbetering van hun personeel willen doen.
Na een nieuwe periode van voornamelijk slaap sleur ik mezelf zaterdagavond in een zwart jurkje wat hopelijk slank afkleedt en slik de ene vitaminepil na de andere paracetamol. Al maanden gaat het erover en ik kan het, gezien eerdere weigeringen, niet maken om af te zeggen voor de danceclassicsavond. Gelukkig piept mijn fiets harder dan ik waardoor het niet opvalt hoe ik er werkelijk aan toe ben. In tegenstelling van wat iedereen altijd denkt word ik altijd vreselijk onzeker in het gezelschap van die club meiden. Ik ken er maar eentje echt goed, de rest zijn vriendinnen van haar. Gespreksonderwerpen zijn vooral gewicht (ik ben het zwaarst), borstvergrotingen (ik heb nog steeds mijn oorspronkelijke), hun mannen en kinderen(ik heb er geen). Uiteraard ben ik ook nog de enige die rookt. Mijn opluchting is groot als blijkt dat Shrek moet werken en het maakt dat ik me (be)veilig(d)voel in die club wanhopige dertigers en veertigers die op zoek zijn naar een derde levenspartner. Ik trek het niet meer als ik geacht wordt voor de 3e keer enthousiast te hopsen op ABBA's Dancing Queen. Ik voel me meer een smeltende trol, wat vriendelijk bevestigd wordt door Shrek die me nog net niet naar huis en naar bed stuurt. Gelukkig ben ik niet de enige die op tijd naar huis wil en dus lig ik nog redelijk op tijd in mijn bedje met Carwash in plaats van een zoem in mijn oor. En zondag kan ik uiteraard geen pap meer zeggen... alleen slapen en kreunen van ellende, afgewisseld met lange hoestbuien die nergens toe leiden.
Ik voel me opeens een beetje ellendig. Ik neem maar geen beslissing over wat ik verder met mijn leven ga doen. Leuke dingen... maar die schieten niet echt op op dit moment. Een gesprek heeft me erg aan het denken gezet en ik hoop maar dat ik iets heb kunnen betekenen voor diegene zoals zij voor mij altijd deed en nog doet. Ik maak me zorgen over iemand, maar het is niet het moment om dat uit te spreken. Ik twijfel ernstig over een aanbod wat me gedaan is maar wat waarschijnlijk alleen gaat leiden tot problemen in een vriendschap die ik niet kwijt wil. Mijn lijf doet weer eens niet wat ik wil, wat wel niet voor niks zal zijn en ik heb even helemaal geen zin in die snelle wereld van mooie dansende meiden, kapotte lichtjes en vlotte babbels van mannen die hun acquisitievaardigheden op me loslaten. Het liefst kroop ik nu, in mijn flodderjurk, joggingbroek met snotneus en piekhaar, tegen een sterk en breed mannenlijf die ook nog mijn lichtjes zou repareren. (Of anders op zijn minst Emile die me de weg wijst bij Hallfords en met gevaar voor eigen rugletsel onder mijn auto kruipt). Gewoon even iemand om tegen te zwijgen... om me een beetje zielig tegenaan te vleien.
Maar het enige waar ik met tegen aan kan vleien is STORM. Buiten en binnen. In mijn lijf en leden. In mijn hoofd en in mijn hart. Ik heb behoefte aan wat stilte in de storm en op maandagmiddag 16.15 uur begeef ik me naar mijn logeer/mediteerkamertje. Voornemens mijn spieren uit de knoop te halen en even alle wapperende gedachten buiten te sluiten, gooi ik mijn futon in de halfstand. Er gaat een relaxed muziekje op die de wind enigszins overstemd en waxinelichtjes worden aangestoken. Maar als ik dan eenmaal op mijn meditatiematrasje zit wordt ik gegrepen door de aanblik van de wolken die in het vierkant van mijn raam voorbijrazen in de vroege schemer van de avond. En dus leun ik verwonderd achterover staar naar de dreigende afgeronde vormen, soms onderbroken door strepen licht, slierten zwart, pluimen wit. Er zijn wel duizenden kleuren grijs, er is niet één grijs gebied. In eerste instantie zie ik vooral wolken, maar hoe langer ik gefascineerd zit te staren naar mijn electroloze beeldscherm, hoe meer herkenbare beelden er voorbijglijden. Ik voel me opeens Platvoet, die op een moeilijk moment zijn moederdinosaurus zag verschijnen aan de hemel om hem de weg te wijzen.
Ondersteund door de rustige muziek en de donkere kamer, waar niets mij af kan leiden, laat ik mijn fantasie volledig zijn eigen gang gaan. Er komen katten voorbij, heksen, een kasteel en een race-auto... maar langzaam maar zeker veranderen de wolken in gezichten, handgebaren. Een opgestoken duim, een stel in een omarming, Shrek, een zwaai van een kinderhand, een glimlach... Het is alsof ik in de lucht terug kan lezen waar ik me afgelopen week mee bezig gehouden heb. De kleurstelling past er uitstekend bij. Soms pikzwart, dan weer grijs, wit licht, omfloerst, scherpgekarteld. Van mediteren is het niet meer gekomen, het lezen van de lucht heeft me rustig gemaakt en weer moed gegeven.

En dan maandag en dinsdag komen er opeens onverwachte aardige mailtjes, een lief smsje, een vacature die me aanspreekt, een leuke uitnodiging voor een lunch, spontane hulp van twee onkruidverwijderaars wanneer mijn auto niet wil starten (heb kortsluiting veroorzaakt bij het repareren van mijn stadslichten en de accu leeggetrokken, dus volgende keer misschien toch maar eerst Emile bellen). Er komt een telefoontje van iemand die me nog wil bedanken voor de steun (die waarvan ik hoopte dat ik iets heb kunnen betekenen) en een telefoontje van een vriend met wie ik altijd erg kan lachen. En nu dinsdagnacht is de storm weer gaan liggen, zowel binnen als buiten dankzij het luchtlezige.