Uw nummer s.v.p.?

Vrijdag 11 juli 2008

Vandaag word ik om 10.30 uur verwacht op het CWI en dus ben ik om 10.25 uur present. Het gebouw is groot en modern, een open ruimte met werkstations, felle kleuren, hoge palmbomen waar wachtbankjes omheen zijn gedrapeerd en veel, vooral heel veel computers. Her en der zitten bezoekers enigszins verveeld rond te kijken naar de oranje, gele en groene inrichting. Ik meld me bij de balie van de twee receptionistes. Ik vertel dat ik om 10.30 uur een afspraak heb en nee, ik weet niet met wie. De eerste vraag die gesteld wordt is of ik een uitkering aan kom vragen. Nee, nog niet want ik kom me eerst inschrijven. Vervolgens wordt gevraagd naar mijn nummer. Oeps... ik ben niet eens meer een vrouw met een naam, ik ben al gereduceerd tot een nummer. Ik word verzocht mijn legitimatiebewijs te overleggen en mijn burgerservicenummer wordt genoteerd op een rood briefje. Terwijl deze handelingen verricht worden heeft zich een stagiaire (met grote letters staat het op haar naambordje) bij de receptionistes gevoegd. Ze zijn druk in gesprek over het computerprogramma wat niet werkt, vanaf de overkant roept een vierde medewerkster af en toe ook nog een en ander. Oogcontact tussen mij en de receptioniste is er niet of nauwelijks. Ik krijg mijn spullen terug en met een vaag gebaar naar links mag ik "daarachter" gaan wachten. Terwijl ik "daarachter" wacht zie ik hoe een paar mannen aan computers werken, en hoor hoe samen overleggen met elkaar over cliënten. Aan de andere kant zijn cliënten bezig zich in te schrijven op de computer, af en toe geholpen door de stagiaire die overal opduikt. Ze heeft het er maar druk mee. Ik wacht en wacht, wacht nog langer en besluit om 10.45 uur maar eens te gaan vragen hoe het zit.
De receptioniste vraagt:"Ja?" Ik zeg haar dat ik om 10.30 uur een afspraak had. "Heeft u zich hier al gemeld? " Ik weet mijn cynisme in te houden en zeg dat ik haar zojuist gesproken heb. Nou ze weet ook niet hoe het komt, ik moet het "daarachter" maar even vragen. Dus ga ik opnieuw naar "daarachter" en kom onderweg één van de werkmannen tegen die opgestaan is, ik denk om te kijken wat er aan de hand was. Ook het aanwezige publiek volgt nieuwsgierig wat er gaande is. Het is zo te merken niet gebruikelijk dat mensen initiatief nemen als wachtende bij het CWI. Hij heeft overigens geen idee, hij gaat er niet over. De stagiaire roept vanaf veilige afstand vanachter de palmboom vragend wat er aan de hand is. Opnieuw zeg ik dat ik om 10.30 uur een afspraak had. Ze reageert met een:"Ja, en?" "En het is nu 10.45 uur geweest. Ik vroeg me af of het uitloopt?" Er blijkt iemand ziek te zijn, waarop ik reageer met te zeggen dat het prettig zou zijn als ze dat even laten weten. Een beledigde gefronste wenkbrauw krijg ik als antwoord. Wanneer ik wil gaan zitten komt een mevrouw me tegenmoet. Na excuses dat het uitgelopen is en een kop koffie wordt in een snel tempo een en ander besproken. Het is haar vrij snel duidelijk dat ik inderdaad een ander vak moet gaan zoeken. Ze wil weten wat ik verwacht van het CWI en ik zeg eerlijk dat iedereen me waarschuwt niet teveel te verwachten, maar ik moet me in ieder geval inschrijven. Ze vindt het jammer dat het CWI een negatieve naam heeft en denkt dat ze wel iets kan betekenen in de vorm van testen. Bij een ervaren collega, die zal met mij onderzoeken waar mijn interesses en kwaliteiten liggen. Alhoewel ik zelf ook al een en ander aan testen gedaan heb lijkt het me geen verkeerd voorstel. We spreken af dat ik mijn CV nog digitaal aanlever, zij zal dan alle foutief ingevulde opleidingen en functies aanpassen. 3 oktober heb ik een vervolgafspraak met haar en eind augustus kan ik, mocht het nodig zijn, digitaal mijn ww uitkering aanvragen, dit gaat ook via haar. Tegen alle verwachtingen in gaat dit gesprek dus vlot, de medewerkster is erg aardig en denkt mee en de afspraken zijn helder.
Thuisgekomen bedenk ik dat ik vergeten ben te vragen of ik sollicitatieplicht heb, ik leg haar die vraag digitaal voor, samen met mijn CV. Haar antwoord komt binnen een paar uur. Aangezien ik nog niet weet wat ik ga doen lijkt het haar verstandiger me daar eerst op te oriënteren. Mijn nieuwe afspraak bij het CWI is met een medewerkster die me gaat testen op 18 juli.