Eindejaarsuiting

Eindejaarsuiting

Het borrelt, speecht, wenst, winkelt en kust wat af in deze tijden. Een gedeelte van de beroepsbevolking maakt zich klaar voor twee weken vakantie zonder files of treinvertragingen. Het ander gedeelte zet zich juist schrap en stroopt de mouwen op. Zij maken juist lange dagen in deze tijd. Daar tussenin zit een groep mensen die het niet kan schelen, het moeilijk heeft, het land uit trekt of thuis genoeg te doen heeft. En er zijn de tobbers die geen geld hebben voor een boom en een uitgebreid diner. Een gedeelte van hen snakkend naar de eindejaarsuitkering. Bijna Kerst, een nieuw jaar staat voor de deur. En of ik het wil of niet, ik hecht er meer waarde aan dan ik ooit van plan was. Het voelt toch weer als een nieuwe kans, een nieuwe uitdaging. Een jaar is een overzichtelijke periode om het weer eens anders te gaan doen.
Een eindejaarsuitkering zit er voor mij niet in dit jaar, dus dan maar een eindejaarsuiting. Drie letters minder, het scheelt een slok op een borrel maar ach, van de goedkope wijn van de Lidl ben ik sowieso eerder dronken, dus wat kan het schelen.
Het was me het jaar wel, wat een avontuur… voor degenen die mijn weblog graag lezen, wees gerust, het is nog lang niet afgelopen. Het wordt alleen maar spannender naar mijn idee, en nieuwsgierig als ik ben kan ik niet wachten tot het volgende hoofdstuk. Overigens heb ik in een boek nog nooit vóóraf de laatste pagina gelezen. Wat me doet denken aan één van de avonturen, het Drakenfeest van Rik van Rijswick (zie blog “3 maanden zomer” van augustus 2009). Ik heb een boek geofferd aan de Draak, wat voor mij bijna een doodzonde is. Overigens was het een boek waarvan ik achteraf gewild had dat ik wél eerst het einde gelezen had. 822 pagina’s boeiend, spannend, prikkelend, en dan opeens is het of de schrijver geen zin meer heeft. Hij sluit af met een vreselijk slap onbevredigend eind wat kant nog wal raakt. Maar goed…ik heb het boek geofferd. Niet meer meeliften op andermans dromen, maar zelf avonturen beleven in plaats van erover te lezen. Het is me aardig gelukt. Maar het was een ander soort avontuur dan ik normaal gesproken opzoek. Dit jaar geen fysieke avonturen, waarbij je letterlijke of fysiek grenzen overgaat. Geen exotische oorden met vreemde talen en gebruiken. Geen wilde, spannende toestanden met ingewikkelde intriges en onverwachte plots.
Plots, dat leidt me naar een mooie uitdrukking die het gevoel waarmee ik het jaar afsluit samenvat. Een Brabantse uitdrukking “Tinuske Plotseling”, een buurman noemde me vroeger zo toen ik klein was. Zo is ze d’r en zo is ze weg… en daar is ze weer. Dat klinkt vrolijk, verrassend, onverwacht. Zo voelt het inderdaad. Ik ben er weer. Maar er waren heus momenten waarop ik liever grijnzend en grimmig à la Schwarzenegger “I’ll be back” had willen zeggen. Niet alles ging vlekkeloos, niet iedereen was zo overtuigd van mij als ik zelf. En op die momenten was het wel eens navigeren om de oude valkuilen te ontwijken. Al met al ik ben wel eens gestruikeld maar heb me nooit echt verstapt. Sommige valkuilen heb ik gedicht met beton, daar zal ik nooit meer in stappen. Andere valkuilen heb ik gedicht met charmante bruggetjes die gevoelig zijn voor instortingsgevaar. Maar ook die onopvallende gaten worden uiteindelijk volgestort met puin en overbodige bagage. Wat ik overhoud zijn de levenslessen. En dat zal altijd wel zo blijven. Steeds nieuwe kruispunten, onbekende paden om te kiezen. Soms paniekerig en in tranen, vertwijfeld, aarzelend, op andere momenten rucksichtloos, nonchalant en intuïtief. Iedere keer stond er ergens op dat pad wel iemand te wachten. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat je elkaar ontmoet. Sommige mensen lopen mee, anderen blijven achter, maar allemaal hebben ze iets bij te dragen aan de reis.
Ik krijg bijna de neiging om een soort dankwoord te gaan schrijven voor al die mensen die me in het afgelopen jaar niet aflatend gesteund hebben. Er waren veel nieuwe mensen. Van alle kanten sprongen er onverwacht voorbijgangers op het pad. Alhoewel ik om sommigen heen gelopen ben zijn er ook mensen bij wie ik stil wil blijven staan. Het gebeurde niet soms, het gebeurde vaak, dat precies degene die ik nodig had mijn pad kruiste. Al wist ik dat op dat moment niet altijd. Ik wil niet door iedereen aardig gevonden worden, om maar weer eens een tegenovergesteld statement te maken. Er zijn types waarvan ik hoop dat ze me vermijden, maar daar staat tegenover dat er een heleboel mensen waren afgelopen jaar waar ik stil van werd. Veel vreemdelingen, die heel makkelijk en heel snel, vertrouwd aanvoelden en waarmee ik dilemma’s deelde die horen bij mijn nieuw verworven identiteit, een zelfstandig onderneemster. Omdat ze nieuw zijn hoefde ik niet af te rekenen met oude beelden, oude verwachtingen. Door het besef dat ik geen rol meer hoefde te spelen, maar eindelijk mezelf kon zijn, ben ik geloofwaardiger geworden dan ooit. En hoe heerlijk is het dan om te ervaren dat mensen belangeloos iets voor je willen doen? Dat ze het je gunnen dat het je goed gaat? Hoogtepunt toch als iemand die je naam vergeten is je aanspreekt met “Hey, leuk mens.” Of wanneer een ander als antwoord op mijn vraag zegt: “Jij stoort mij nooit, jij mag me altijd bellen.” Let op de nuance JIJ i.p.v. JE, dat geeft het voor mij net de extra waarde in het contact. En zo zijn er nog legio voorbeelden van nieuwe mensen die me hun vertrouwen geven op mijn staalgrijze ogen en innemende babbel. Reden temeer om te laten zien dat het niet alleen buitenkant is wat ik laat zien. Geweldige mensen die wat mij betreft nog lang mogen blijven zodat ik ook iets waardevols terug kan geven.
En natuurlijk grote dank aan de mensen die me al langer kennen en precies op het juiste moment de juiste dingen zeiden en deden. Soms door me op mijn kop te geven, soms door een bemoedigend telefoontje of kaartje. Maar in ieder geval door me altijd serieus te nemen met al mijn pretenties, twijfels en wonderlijke plannen. Het zijn ook de mensen die niet in mijn hoofd gaan zitten peuteren om te achterhalen wat er in omgaat. Die weten inmiddels wel dat je het met mij nooit helemaal weet. En dat ik me pas meld als ik de door mijn gevonden oplossing even wil toetsen. Het zijn tegelijkertijd de mensen die minder verbaasd zijn over mijzelf dan ikzelf ben.
Tinuske Plotseling. Ik ben terug van weggeweest terwijl ik nergens naar toe was. Ik heb gekeken, geluisterd, nagedacht en ik denk dat ik van betekenis kan zijn. Inmiddels denken andere mensen dat ook. Naatje wist het trouwens jaren geleden al. Die gaf me een mok cadeau met de tekst dat iedereen recht heeft op mijn mening. Niet dat ik geen tegenspraak duld, maar ik val je wel continu in de rede tijdens je betoog om je te overtuigen van mijn gelijk. Gelukkig heb ik het inmiddels met zoveel charme en beleid geleerd dat de boodschap overkomt. Niet om gelijk te krijgen maar omdat ik er echt van overtuigd ben dat het grote “HET” anders kan. En dat “HET” staat voor alles wat te maken met de manier waarop we naar elkaar kijken, hoe we ervoor kiezen met elkaar om te gaan, hoe we er ook voor kunnen kiezen te leven vanuit kansen in plaats van bedreigingen. Tja, en probeer dat maar eens uit te smeren over opvattingen over vriendschappen, familie, het terrein van zorg en welzijn, het contact met je buurman, de actualiteitenprogramma’s op tv, de wereld in het algemeen en Ties in het bijzonder. Ik heb het er druk mee gehad en ik heb ook heus regelmatig getwijfeld. Er gebeurde zoveel om iets van te vinden dat ik het hele jaar bezig ben geweest meningen te vormen, mijn draai te vinden in een hoekige wereld. En die mening steeds weer bij te stellen want morgen is het allemaal weer anders. Het is dan bijzonder mooi dat mijn mening, die zich steeds vernieuwd en afgeschaft of aangescherpt wordt, gewaardeerd wordt door anderen die me vragen mijn opvattingen en ideeën openbaar te maken en mijn kennis en kunde in te zetten.
Ik heb gekregen wat ik wilde, een eigen bedrijf gericht op professionals en een inspirerende uitdagende functie als docent voor de aankomende sociaal werkers, waarin ik, betweterig als ik ben, anderen mensen mag leren hoe “HET” moet. Hoe maak je contact, hoe kijk je naar mensen, hoe zorg je voor een beetje meer ademruimte en wat extra geluk. Wie, behalve ikzelf misschien, had ooit gedacht dat ik met mijn turbulente schoolverleden nog eens als docente voor de klas zou staan? Weer een cirkeltje rond. Ik wens je voor 2010 veel zijpaden, kruispunten en cirkeltjes, zonder het pad te verliezen. Geniet ervan.