Alles draait om TIES

Het is nu een jaar dat ik op eigen benen sta (met geleende schoentjes van het UWV). Een goed moment om terug te kijken en de balans op te maken. Nou, met die balans zit het volgens mij beter dan ooit. Het drastiese besluit om mijn badhistiese levensvisie maar eens in de praktijk te gaan brengen heeft me meer evenwicht gebracht dan ik had durven hopen. Het afgelopen jaar heeft vooral om mij gedraaid en dat is helemaal niet altijd negatief. Soms is egoïsties bezig zijn de enige weg om weer in contact te komen met jezelf en de rest van de wereld. Prachtig woord Ego-is-Ties. Zo voelde het vaak wel, ik met al mijn pretenties, hoe goed ik het doe, wat ik allemaal geleerd heb, hoe de mensheid in elkaar zou moeten zitten. Maar er zit wel een kern van waarheid in. Door mezelf vaak bemoedigend toe te spreken, mijn ego op te vijzelen en eens wat minder stil te staan bij wat de anderen allemaal denken, voelen, vertellen, willen, moeten… Dit keer had ik daar geen tijd voor, niet omdat ik het druk had met werk, maar omdat ik het druk had met mezelf. Het hele jaar heb ik mezelf op meerdere fronten flink onder de loep genomen. En het heeft me veel gebracht… uiteraard staan in zo’n weblog in eerste instantie niet álle zielenroerselen. En ook al druppelen ze dan niet zo door in mijn weblog, er zijn heus ook wel tranen geweest. Maar nooit van spijt over de beslissing die ik genomen heb.

Op 7 maart 2008 raakte ik, door het gesprek met de supervisor die me destijds adviseerde een leuker leven te gaan leiden, in een onverwachte identiteitscrisis. Van het soort dat van het ene op het andere moment de bodem onder je voeten uitslaat. Al 20 jaar lang ontleende ik mijn identiteit aan het vak dat ik uitoefen en ik voelde me er nooit in thuis. Ik had almaar het idee dat ik een betere versie moest neerzetten van wat ik werkelijk was. Als een tweedehands opgepoetste auto met later ingebouwde moderne snufjes zoals een TomTom. En dat ik terwijl ik weet dat ik beter op mijn TiesTies kan vertrouwen. Op het moment dat het besluit viel, viel er ook een last van me af. Ik had een keuze. Maar thuis sloeg evengoed de paniek toe… wat moet ik dan gaan doen? Wat wil ik nou echt? Wat zeggen de sterren? De Tarotkaarten? De I Tjing. Aan welke codes en regels moest ik me nu vasthouden wanneer ik geen baan meer had om me in het gareel te houden. Ik besloot op dat moment dat een prachtig schrift wat nog mooi leeg lag te wezen uitermate geschikt zou zijn om te dienen als Tiesstatement. En zo af en toe als ik het effe kwijt was, of ergens op zat te broeien, vonden er avondjes plaats waarbij ik inderdaad mijn jaarhoroscoop ging zoeken; de I Tjing orakelde en mijn Tarotjaarkaart uit ging rekenen.
Het is nooit zover gekomen dat ik prachtige afscheidsdoosje van Janny heb hoeven gebruiken. Zij gaf me een mooi bekleed doosje wat dichtgebonden is met een macramétechniek. Dit laatste getuigt overigens van grote humor. Ik heb regelmatig tegen Janny, die destijds mijn leidinggevende was, geïrriteerd opgemerkt dat ik vond dat sommige hulpverleners zich beter bezig kunnen houden met macramé. In het doosje zit een voorwerp en ik weet nu nóg niet wat het is. De opdracht bij het doosje is prachtig. Wanneer ik twijfels zou hebben, in de knoop zou raken met mezelf en het écht niet meer zou weten zou ik een knoop los moeten peuteren. Tijdens het los peuteren van de knoop, wat de nodige tijd vergt, kan ik reflecteren op mezelf en kom ik waarschijnlijk tot de conclusie dat ik het hulpmiddel in het doosje niet nodig heb en het zelf kan. Het doosje staat, ook ter motivatie, in mijn blikveld op mijn werkkamer.
Op zoek naar antwoorden in al die orakels werd mijn beslissing steeds bevestigd… en terugkijkend klopt het tot nog toe helemaal. Een van de dingen die ik het meest ervaren heb is het jaar van de Kluizenaar. Dat klinkt heftiger dan het is want ik heb giganties veel mensen ontmoet en gesproken, maar… ik heb een heleboel niet gedeeld, niet ter overweging of kritische toetsing met anderen. Ik heb het allemaal zelf bedacht, zelf geregeld, zelf opgevreten, herkauwd en waar nodig uitgekotst of alsnog verteerd. Dat waren niet alleen de leuke momenten en de euforische momenten, het waren ook de momenten waarop keuzes gemaakt moesten worden en beslissingen genomen. Dit keer komt het allemaal van binnenuit en niet ingegeven of doorgesproken met collega’s of naaste vrienden en familie. Ik liet ze soms wel wat lezen of zien, maar als puntje bij paaltje kwam was dat meer ter informatie dan ter goedkeuring,. En op sommige momenten was het erg stil om me heen en druk in mijn hoofd. Tegelijkertijd vond ik het prima.., omdat er inmiddels ook een sterk gevoel van vertrouwen in mezelf bijgekomen is. Ik kan het wel. En zelfs al kan ik het niet, dan heb ik het in ieder geval geprobeerd. En daarvoor had ik mijn tijd en rust nodig, wat enigszins verwijst naar het egoistiese. Jezelf op dat moment belangrijker vinden dan de ander. Toch is het wonderbaarlijk wanneer ik terugkijk, hoe rustig ik hieronder gebleven ben. Geen ontroostbaar verdrietige momenten, geen doorzakavonden waarbij je met tissues alle fotoboeken nog eens bekijkt, geen hunkeren naar vervlogen tijden, geen neigingen om “Wat als..”vragen te stellen.

Nee, gewoon diep ademhalen en doorgaan. Het zwemmen en de yoga hebben me erg geholpen bij het doorademen. Alhoewel het zwemmen er door steeds terugkerende oorproblemen bij in is geschoten heeft het een prima effect op me gehad. Eventuele wrevels en wrange gedachten die je over het algemeen het meest gemakkelijk oploopt bij de Albert Heijn in de lange rij voor de kassa, werden door het water weggewassen. De yoga hielp met name bij mijn balans en leerde me momenten van rust in te bouwen wanneer de mallemolen in mijn hoofd op hol sloeg. Gelukkig niet van paniek, maar van een overvloed aan inspiratie en ideeën voor mijn bedrijf. Het ene idee na het andere werd omgezet in een plan of project. Het Tiesstatement is zo’n project.
Op een avond was ik weer eens bezig met één van mijn “Graaf je in en leef je uit” activiteiten en het Tiesstatement kwam er aan te pas. Ik heb kaders nodig, collega’s die voorheen die kaders aangaven zijn er niet meer. En dus vond ik het tijd mijn eigen kaders en regels te bedenken. Nou ja, het zijn geen regels maar eerder principes die me helpen op het rechte pad te blijven. Nou ja, principes, het zijn eerder leefregeltjes die me helpen. Nou ja, leefregeltjes, het zijn meer geheugensteuntjes…
Dit is dus dat Bahdisme waar ik eerder over sprak in een weblog en aan het begin van dit verhaal. Het Bahdisme is vooral gebaseerd op het niet doen van dingen waar je een hekel aan hebt. Dingen waarbij je denkt:”Bah, bah”. Nadenkend over hoe ik nou eigenlijk in elkaar zat en hoe ik in elkaar zou willen zitten, ben ik die avond begonnen. Een levensstijl en houding die gebaseerd is op alle ervaringen die ik opgedaan heb en die gebaseerd zijn op het leven wat ik lijd/leid. Je ontwikkelt een houding, ook op die momenten dat het leven je pijn doet bij verlies, verbroken liefdes, teleurstellingen. En zo kwam ik tot de conclusie dat ik mijn leven baseer op de volgende uitgangspunten:
Doe wat je beloofd hebt.

Fouten waarvan je jezelf bewust bent kun je rechtzetten.

Maak geen misbruik van je positie, in welke positie je dan ook zit (macht, slachtoffer, toeschouwer)

Noem het beestje bij zijn naam. Zeg bijvoorbeeld niet onstuimig als je stom lomp bedoelt. (Hoe meer ik zorgvuldig probeer te zijn in mijn taalgebruik hoe onhandiger ik word waardoor de boodschap niet overkomt en ik ongeloofwaardig overkom en misverstanden veroorzaak in plaats van ze uit de weg help)

Weiger geheimen te bewaren waarmee je jezelf of een ander klem kunt zetten en de situatie in stand houden.

Stook niet in relaties.

Nooit bewust sex met mannen met kinderen en/of een vrouw. (Het kan natuurlijk voorkomen dat je op een popfestival in een tentje beland met een geweldige vent die zelf niet eens weet dat hij daar is, laat staan zijn vrouw… laat helemaal staan, of in dit geval liggen, dat jij daarvan op de hoogte bent. Maar omdat niemand in zo’n geval op de hoogte is vanwege het afwezige bewustzijn is dit een vergeeflijk avontuurtje).

Alles wat je doet moet je kunnen verantwoorden aan jezelf.

Durf jezelf strafwerk te geven, maar maak die dan ook onvergetelijk.(Ga zwoegen op een houtblok of stok en verbied je zelf om tijdens het schoonschrapen van het werkstuk te roken, te eten, te drinken of te bellen. Doe het buiten in de kou en zorg dat je afziet. Maar maak er vervolgens een prachtig kunstwerk van door het te beschilderen en te versieren. Geniet vanaf dan van de last die van je schouders afgevallen is door de boetedoening. En onthoud iedere keer wanneer je het werkstuk ziet waarom je dat gemaakt hebt.)

Doe geen dingen waar je anderen mee voor het blok kunt zetten zodat ze in een onmogelijke positie terechtkomen.( Zoals het geven van telefoonnummers van andere mensen die helemaal niet gebeld wensen te worden door degene die het nummer gekregen heeft.)

Maak nooit, en public, grappen ten koste van een ander om zelf te scoren.

Verzamel levensbewijs. Brevetten van slagen maar ook van falen en verlies. Koester die bewijzen en duik er regelmatig even in. (Ook van de verdrietige dingen heb je geleerd en van de verliezen die je geleden heb. Graaf af en toe herdenkingsprentjes op, oude liefdesbrieven en afscheidskaartjes en geef jezelf een schouderklopje dat je geleerd hebt van al die ervaringen).

Ben trots op littekens, maar draag ze waardig en pronk er niet mee. (Probeer geen aandacht te trekken door ellendige ervaringen die je opgedaan hebt, al zijn ze nog zo bepalend voor je leven geweest. Wees er trots op dat je er nog bent, maar wees bescheiden in je vertoon daarvan om te voorkomen dat je gezien wordt als een wandelend drama of andersom als een sterker mens dan je werkelijk wilt of kunt zijn.)

Als het leven een feest is hoort daar af en toe een flinke kater bij. (Doorleef alle ellende en verdriet, zwelg in droevige muziek met een doos zakdoekjes. wentel je in zelfmedelijden. Niet langer dan 10 minuten in mijn geval. Juist door tegenslag leer je volop te genieten van de momenten dat het goed gaat. )

Er is niks met niks doen.( Vergeet dat hele etiket, actieve sociale betrokken vrouw midden in de samenleving met uitlopende interesses en donder alle schuldgevoelens over niets doen in de kliko. Regelmatig niks doen is heel gezond, zeer geestverruimend en goed voor je lichaam.)

Nooit sex met iemand die verliefd op je is, tenzij het wederzijds is uiteraard. (Geef geen hoop waar hoop een bult ellende wordt en uitgroeit tot een bergketen van diepe dalen en pieken met drama en donderwolken veroorzaakt door teleurstelling, schuldgevoel, kapotte vriendschappen en een geruïneerde marktwaarde)

Deze lijst is niet compleet. Het zijn maar richtinggevers. Ondanks allerlei wetten, religies, etiquette en discussies over normen en waarden zal er nooit een éénduidige opvatting komen over hoe we het allemáál zouden moeten doen. Ik geloof er niet meer in dat je een ander kunt vertellen hoe hij het moet doen, ik weet niet eens of ik er wel ooit echt in geloofd heb, daar wrong ook de schoen met het werk wat ik deed. Als een moralist de straat opmoeten om het woord van willens en wetens te verspreiden. Als je weet hoe iets moet, wil dat nog niet zeggen dat je het wilt… als er iemand haar levenlang bewezen heeft dat gesnapt te hebben dan ben ik het wel. Ik wist vaak wel hoe men vond dat het moest, maar ik wilde het niet. Op de middelbare school niet, thuis niet, op het werk niet. Altijd in de contramine, altijd recalcitrant en krities.
Inmiddels 44 heb ik begrepen dat het handiger is wanneer iedereen zijn eigen levensovertuiging volgt, er van uitgaande dat niemand er echt op uit is een ander moedwillig te kwetsen (tenminste niet in de kringen waarin ik me over het algemeen begeef zoals mijn straat, mijn wijk, mijn stad, mijn sociale omgeving). Ook ben ik er inmiddels van overtuigd dat mijn recalcitrantie geen recalcitrantie is maar een vorm van autonomie die regelmatig botst met de algemene opvattingen. Ook nu nog…
zo beland ik regelmatig ongevraagd en ongewild in discussie met vrouwen die zich ervoor verbazen dat ik "nog steeds" manloos op allerlei festiviteiten en bijeenkomsten verschijn.
Het blijven weigeren te gaan internetdaten wordt door en groot gedeelte vrouwen uitgelegd als niet mee willen doen aan hoe het tegenwoordig hoort. Regelmatig beland ik in discussies of beter gezegd pleidooien van vrouwen die mij er van willen overtuigen dat internetdaten hét middel is voor het ontmoeten van een man. Die pleidooien verworden overigens regelmatig tot opbeurende woorden en meelijwekkende blikken wanneer ik zeg dat ik niet op zoek ben naar een man. Ik ben er van overtuigd dat ik vanzelf iemand tegenkom, maar dat zijn veel vrouwen om me heen niet. Argumenten als:” Je wordt er ook niet jonger op.” “ Jij moet toch ook aan je trekken komen.” “Jij hebt toch ook behoefte aan geborgenheid” worden ingezet om me van zelfstandige dame te reduceren tot een zielige veertiger die de boot gemist heeft. Tja, ik word meestal ziek op boten, ik voel me al geborgen in mijn fijne huisje en ik kan altijd nog aan touw gaan trekken. En inderdaad, ik word er, gelukkig, niet jonger op. Vaak raken ze enigszins geïrriteerd, vinden me recalcitrant en snappen er niks van dat ik me zo vermaak. Nog verbaasder zijn ze vaak als blijkt dat ik geen hekel heb aan mannen. Ik ben wars van opmerkingen als:” Je weet hoe mannen zijn.” Of de opmerking:”Zo zijn toch alle mannen…” Nee, nee en nog eens nee… ik ken ontelbaar veel fatsoenlijke mannen en ik ben dol op mannen. Vooral grote kale mannen, of donkere gespierde mannen, of sportieve atletische mannen, mannen met mooi lang haar of krullen. Intelligente mannen, emotioneel volwassen mannen, eigenwijze mannen, humoristiese mannen… En ik geniet ervan om met ze te dansen, lachen, werken,drinken, praten, zwijgen, ouwehoeren… En dan is het zóóóó ontzettend jammer dat er altijd van die vrouwen zijn die het moment moeten verpesten. Die dan helemaal hyper beginnen te wapperen met hun handen, geheime signalen uitzenden met hun ogen of dubbelzinnig gaan staan giechelen. “Of dat niet iets voor jou is…” En opnieuw word ik dan gereduceerd tot de club wanhopig op zoek zijnde vrouwen. Laat mij toch gewoon plezier hebben, vrienden maken, genieten van mijn gezelschap zonder dat er meteen die belastende lading aan gegeven wordt als zou ik op zoek zijn naar een man. Dames en eventuele heren die me verdenken van dubbelspel in het contact wat er is, geloof me… als ik meer wil dan alleen plezier dan zorg ik daar echt wel voor. Daar heb ik geen internetdate, of vooraf geplande per ongelukontmoetingen, doorverwijzingen naar kroegen met loslopend mansvolkvee of telefoonnummers van onbekenden voor nodig. Mijn tijd komt vanzelf nog wel… samen met die ene geweldige man die nog niet op de hoogte is van mijn bestaan of me gewoon nog niet goed genoeg kent. En als ik hem tegenkom zal je dat heus niet ontgaan…

Terugkijkend op dit afgelopen jaar heb ik me behoorlijk bahdisties gedragen. Op veel fronten aan uitdaging geen gebrek maar ik ben er aardig doorheen gerold. Ik ben al mijn beloftes (die ik overigens zelden maak) nagekomen. Die enkele keer dat ik iets fout gedaan had heb ik het rechtgezet of op zijn minst nagevraagd of ik iets fouts gezegd of gedaan had. Strafwerk heb ik mezelf afgelopen jaar niet hoeven geven. Ik heb niet in relaties gestookt. Mijn macht niet misbruikt. Ik heb niks gedaan.
Da’s wel een goeie vind ik zelf. Ik heb niks gedaan afgelopen jaar. Tegelijkertijd heb ik natuurlijk héél véél gedaan. Ik geloof niet dat ik eerder zo’n intensief jaar met mezelf heb doorgebracht. Ik was er altijd wel, maar een beetje aan de binnenkant van de zijlijn, af en toe uit de band springend, maar nog steeds netjes binnen het lijntje. En toen ben ik eruit gestapt. Voor iemand die altijd weigerde vanaf de zijlijn toe te kijken was dat wel bijzonder. Ik, meisje van het middelpunt. Ik ben erlangs gaan staan, heb dat hele spelletje eens bekeken met mijn armen over elkaar geslagen. Het balletje, als metafoor voor geluk, is allerlei kanten opgerold. Af en toe een doelpunt scoren, soms via een hoekschop, soms met een harde kopbal of een penalty… en soms gewoon omdat het goed uitpakt. Maar het is het meest vermoeiende spelletje wat er is, want uiteindelijk loop je je kapot te rennen maar de bal is uiteindelijk nooit echt van jou. Je mag hem niet oppakken en ermee wegrennen om hem thuis in een glanzende vitrine te koesteren. De bal moet rollen… tenzij je natuurlijk besluit dat je helemaal geen zin meer hebt in dat spelletje. Ik ben sowieso altijd meer een solist geweest, en dus bedenk ik mijn eigen spelletje. Nooit meer achter een bal aanrennen, maar gewoon gaan zitten kijken en blij zijn als hij toevalligerwijs in jouw schoot beland, maar hem dan ook direct weer terug durven spelen. Ik heb sinds dat besluit veel balletjes op mogen vangen en even vast mogen houden. En wanneer ik hem weer kwijt was kwam die vanzelf wel weer terug terwijl ik rustig wachtte aan de zijlijn. Dat spelletje ben ik steeds meer uit gaan breiden met het bespelen van het publiek en dus steel ik in mijn eigen wereldje alsnog de show met mijn zelfbedachte spelletje. Ik doe niet meer helemaal mee, maar hoor er nog steeds wél bij. Ik heb mijn positie in het team ingeleverd maar ben nog steeds de sterspeler. Daar ga ik weer… wat ben ik toch goed, wat ben ik geweldig, wat zit het me mee en wat heb ik veel nieuwe fans, waaronder ikzelf de grootste. Hoogmoed komt voor de val. En dus zal er heus nog wel eens een moment komen waarbij ik snotterend op mijn eiland van eenzaamheid (ofwel mijn hoekbank met fleecedekentje) zielig zit te wezen, maar ik zal dan altijd terugvallen op nu. Op wie ik ben. En ook daarover heb ik in mijn Tiesstatement een beschrijving opgenomen. Ik ben het soort vrouw die niet elk weekend in een museum of theater te vinden is maar nooit een Oerolfestival overslaat. Geen geld over heeft voor een afwasmachine, bladblazer of airco maar wel heel veel van de wereld gezien heeft op haar reizen. Ouderwets is en van handwerk houdt zoals het opendraaien van autoraampjes, puree stampen met een stamper en koffie zetten met een waterketel. Papier en glas netjes scheidt maar wel een diesel rijdt. Liever af en toe een goede wijn dan elke avond een goedkoop pilsje…Gezond leeft door groente te eten, te variëren met vlees, vis en vegetarisch maar tegelijkertijd wel rookt, chips eet en regelmatig een frietje of pizza. Soppend op de bank Leaving Las Vegas kijkt maar een hekelijk heeft aan de films van Quentin Torentino, Vertederd raakt door kinderen en natuur, maar even zo goed aan de buis gekluisterd zit wanneer Parijs-Dakar door kwetsbare dorpjes in Afrika racet. Ik ben zo’n vrouw van flodderjurkjes en vestjes en handige slippers maar zich even goed thuis voelt in pakjes, lipstick en hakken, Die vindt dat fatsoen een motto is en respect niet zondermeer verkrijgbaar.
Kortom, ik ben me er eentje en dat heb ik vooral mezelf afgelopen jaar laten zien.



nieuwsgierig naar dit prachtige vest, ga naar www.lodicha.nl